Is Sara Van Gorp Ziek

Goh, jongens, jongens, hebben we even wat. De vraag die op ieders lippen brandt, de olifant in de koffiehoek, de spaghetti aan de muur… Is Sara Van Gorp ziek? Het is de vraag die filosofen al eeuwen bezig houdt. Nou ja, misschien niet echt. Maar ik ben er in ieder geval al een week mee bezig. Dus leun achterover, pak een stroopwafel (of twee), en laat ik jullie meenemen op mijn persoonlijke speurtocht naar de waarheid achter deze cruciale kwestie.

Het begin van alle ellende (of zoiets)

Het begon allemaal, zoals zoveel dramatische verhalen, met een verdachte post op Instagram. Een close-up van een kop thee met honing en citroen. Niet zomaar een thee, nee, een biologische, fairtrade, door Tibetaanse monniken gezegende citroen-honing thee. Een teken des doods, zeg ik je. Of nou ja, een teken van een lichte verkoudheid. Maar je begrijpt mijn drama.

Daarna volgde een reeks van vage Facebook-statussen. "Even een rustig dagje..." gevolgd door "...batterijen opladen..." en de ultieme dooddoener: "...zelfzorg..." Zelfzorg! Ik bedoel, wanneer gebruik je dat woord nou behalve als je minstens drie dagen op bed ligt met Netflix en spijt van alle beslissingen in je leven? (Oké, misschien is dat mijn definitie van zelfzorg. Niet oordelen!)

De Detective-vaardigheden van een Gemiddelde Hamster

Dus, wat deed een bezorgde (en eerlijk gezegd, lichtelijk roddelzieke) ziel als ik? Ik ging op onderzoek uit! Mijn detective-vaardigheden zijn misschien niet van het niveau Sherlock Holmes, meer van het niveau "verdwaalde hamster in een labyrint," maar ik deed mijn best.

Mijn tactieken waren...eh...innovatief. Laten we zeggen dat ze een combinatie waren van:

• Social media stalking (uiteraard). Instagram, Facebook, LinkedIn (je weet nooit, misschien is ze ziek van haar werk).
• Gesprekken "afluisteren" bij de koffieautomaat. Ik zette de aanhalingstekens eromheen omdat ik het niet echt afluisterde. Ik stond gewoon... dichtbij. Heel dichtbij. Met mijn oren gespitst.
• Proberen haar beste vriendin te ondervragen. Dat eindigde met ongemakkelijk smalltalk over het weer en een mislukte poging om haar te laten "slippen" met een casual "Hoe gaat het eigenlijk met Sara?" (Ze rook de bui en gaf me een onschuldige glimlach. Professionele roddelaar-vermijder!)

Het Bewijs (of Gebrek daaraan)

Na al mijn inspanningen (en een torenhoge stapel stroopwafelkruimels) wat heb ik ontdekt? Nou, niks concreets. De bewijsstapel leek meer op een wankel torentje van Jenga-blokjes. Wat ik wel heb:

• Theorie 1: Sara heeft een doodnormale verkoudheid. Saai, ik weet het. Maar waarschijnlijk.
• Theorie 2: Sara is bezig met een detox. Vandaar de thee. En de "zelfzorg". Misschien eet ze alleen nog maar kool en drinkt ze smoothies. (Brrr...)
• Theorie 3: Sara is stiekem aan het werken aan een nieuw, geheim project. Vandaar de afwezigheid. Misschien schrijft ze een boek? Of bouwt ze een robot? De mogelijkheden zijn eindeloos! (En ongelooflijk onwaarschijnlijk).
• Theorie 4: Ze is met pensioen en geniet van het leven.
• Theorie 5: Ze is niet ziek, ze is gewoon ergens in een hangmat op een tropisch eiland aan het genieten van het leven.

Het meest waarschijnlijke scenario is waarschijnlijk dat Sara gewoon even een dagje rustig aan doet. Misschien heeft ze te hard gewerkt, misschien is ze gewoon moe. We zijn allemaal wel eens moe, toch? Behalve misschien die ene collega die altijd hyperactief rondrent alsof hij op cafeïne en pure positieve energie leeft. Maar die is een uitzondering.

De Grote Verandering: Face-to-Face Contact?!

Na dagen van speculatie, heb ik een radicaal besluit genomen. Ik ga haar gewoon vragen! Ja, ik weet het, schokkend. Maar soms zijn de simpelste oplossingen de beste (en de minst stalkerige). Dus heb ik Sara gewoon een berichtje gestuurd:

"Hoi Sara! Alles goed? Ik zag je al een tijdje niet en vroeg me af of alles oké was."

Adem in... adem uit...

De Onthulling (Eindelijk!)

En het antwoord? (Tromgeroffel...) Ze heeft gewoon een paar dagen vrij genomen om haar zus te helpen met verhuizen! Geen ziekte, geen detox, geen geheime robot. Gewoon een liefdevolle zus die haar familie helpt. En ik? Ik ben een paranoïde stalker met een fantasie die op hol slaat.

De moraal van dit verhaal? Misschien moeten we minder snel conclusies trekken op basis van vage social media posts. En misschien moeten we wat minder roddelen. (Maar dat beloof ik niet. Waar zou ik anders over schrijven?)

De Echte Ziekte

Maar wacht! Er is meer! Tijdens mijn onderzoek heb ik namelijk wel iets ontdekt. Iets veel ergers dan Sara's vermeende ziekte. Ik heb ontdekt dat ik...

...verslaafd ben aan stroopwafels!

Serieus, ik heb in de afgelopen week meer stroopwafels gegeten dan dat er in de hele provincie Zuid-Holland geproduceerd worden. Het is een probleem. Ik denk dat ik professionele hulp nodig heb. Of op z'n minst een nieuwe leverancier. Mijn lokale supermarkt begint me raar aan te kijken.

Conclusie (Voor zover er een is)

Dus, is Sara Van Gorp ziek? Nee. Ben ik een beetje gek? Misschien. Heb ik een stroopwafelverslaving? Absoluut.

En wat betreft de hele 'ziekte' van Sara Van Gorp? Laten we het hierbij laten: het was een storm in een glas water, opgewekt door mijn eigen overactieve verbeelding en een gezonde dosis nieuwsgierigheid. En misschien ook een beetje door de stroopwafels. Die dingen doen rare dingen met je brein.

De volgende keer dat je een vage social media post ziet, probeer dan even te wachten met het trekken van conclusies. Misschien is die persoon gewoon bezig met een verhuizing. Of misschien, heel misschien, is hij stiekem een robot aan het bouwen. Maar de kans is groter dat hij gewoon moe is. Net als wij allemaal.

En nu ga ik...eh...een appel eten. Ja, een appel. Geen stroopwafel. Echt niet.

Post Scriptum

Nee serieus, stuur me hulp. Ik heb een stroopwafel in mijn zak. En ik ben bang voor mezelf.