Chris Lang Leve De Liefde

Oké, luister even. Laatst was ik bij een verjaardag, je kent dat wel, iedereen praat door elkaar en dan hoor je ineens flarden van gesprekken. Iemand zei iets over "Chris Lang, zo cheesy maar ik ben er toch aan verslaafd." Cheesy? Dacht ik. Chris Lang? Dat moest ik uitzoeken. En hier zijn we dan. ;)

Want zeg nou zelf, heb je je ook niet eens schuldig gemaakt aan het bingewatchen van een serie die eigenlijk net te zoet is? Of dat je stiekem geniet van een guilty pleasure song terwijl je in je eentje in de auto zit? Iedereen heeft het, en mijn guilty pleasure? Dat is het werk van Chris Lang, of in ieder geval, De Liefde die hij creëert.

Wie is Chris Lang eigenlijk?

Chris Lang is een Britse scenarioschrijver en producent. Hij is het brein achter een heleboel succesvolle Britse misdaadseries. Denk aan Unforgotten, Innocent, en Dark Heart. Ja, dat is best een ander genre dan wat we hier gaan bespreken, ik weet het. Maar het punt is: die man kan schrijven. Serieus. Hij weet hoe hij je aan het scherm gekluisterd moet houden, of het nu is door spanning of door… uhm… hartkloppingen. En De Liefde, ja dat is waar we het over gaan hebben. Dat is zijn specialiteit, in een bepaalde zin.

De Liefde als rode draad

Je ziet in veel van Langs series (zelfs in de misdaadseries!) de impact van liefde. De afwezigheid ervan, de zoektocht ernaar, de gevolgen van verbroken relaties... het zit er allemaal in verweven. Natuurlijk, het is niet altijd de hoofdmoot, maar het is er wel degelijk. Het is alsof hij wil zeggen: zelfs in de donkerste hoeken van de menselijke natuur, is er altijd een sprankje hoop, een mogelijkheid tot verlossing door de liefde. Klinkt cliché? Misschien. Maar het werkt wel, toch?

Waarom zijn Chris Langs romantische verhalen zo... verslavend?

Dat is de hamvraag, nietwaar? Wat maakt zijn "liefdesverhalen" (zoals ik ze noem) zo onweerstaanbaar? Ik denk dat het een combinatie is van verschillende factoren:

• Herkenbaarheid: Ondanks dat sommige plotwendingen misschien wat vergezocht zijn, zijn de emoties vaak verrassend herkenbaar. Wie heeft er nou nog nooit last gehad van onbeantwoorde liefde, twijfels, jaloezie? Precies.
• Complexe personages: Langs personages zijn zelden perfect. Ze maken fouten, ze hebben gebreken, ze zijn soms ronduit irritant. Maar daardoor voelen ze ook echt aan. Alsof je ze op een verjaardag tegen zou kunnen komen.
• Spanning: Zelfs in de romantische verhaallijnen zit spanning. Gaat het goed komen? Gaan ze eindelijk hun gevoelens uiten? Wordt het een happy end of een tragisch einde? De onzekerheid houdt je aan het scherm gekluisterd. En toegegeven, soms is die spanning opgebouwd tot een belachelijk niveau.
• De soundtrack: Onderschat de kracht van een goede soundtrack niet! Dramatische violen op het juiste moment, een zoetsappig nummer wanneer de personages eindelijk (na vijf afleveringen!) hun eerste kus delen... het draagt allemaal bij aan de emotionele achtbaan.
• De Britse setting: Misschien ligt het aan mij, maar ik ben gek op Britse series. Die accenten, die landschappen, die typische Britse humor... het geeft het geheel een extra cachet. En ja, dat is misschien een persoonlijke voorkeur, maar ik weet zeker dat ik niet de enige ben!

De valkuilen van De Liefde

Laten we eerlijk zijn, er zijn ook minpunten. Soms is het allemaal net iets té. De dialogen kunnen soms wat houterig aanvoelen, de plotwendingen zijn soms wat onlogisch, en de cheesiness factor kan soms over de top zijn. Maar hé, dat hoort er blijkbaar bij. Het is alsof je naar een rom-com kijkt: je weet van tevoren dat het allemaal wel goed komt, maar je geniet toch van de reis ernaartoe.

Daarbij komt: het kan soms voorspelbaar zijn. Het arm-and-rich trope, de love-triangle, de best-friend-turned-lover... we hebben het allemaal al eens gezien. Maar Lang weet er toch vaak een eigen draai aan te geven, waardoor het niet helemaal hetzelfde is als al die andere verhalen. En soms… is voorspelbaarheid gewoon comfortabel, nietwaar?

Voorbeelden uit zijn werk:

Om het even concreet te maken, een paar voorbeelden van hoe Chris Lang de liefde in zijn verhalen verwerkt:

• Unforgotten: Oké, dit is primair een misdaadserie, maar de relaties tussen de rechercheurs, hun persoonlijke worstelingen met liefde en verlies... dat is een belangrijk onderdeel van de serie. Vooral de relatie tussen Cassie Stuart en Sunny Khan is meesterlijk geschreven. De liefde, of de vriendschap, die daar onder de oppervlakte borrelt is echt heel mooi. (Oké, ik ga niet spoilen wat er gebeurt, maar laten we zeggen dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is.)
• Innocent: Hier zie je hoe verkeerde liefde, of een gebrek aan liefde, tot vreselijke consequenties kan leiden. De jaloezie, de obsessie... het kan allemaal ontsporen. En dat laat Lang op een heel indringende manier zien.
• Zijn andere scripts/series: Hoewel ik die niet specifiek wil noemen omdat er wellicht spoilers bij kunnen zitten, kijk eens naar de dynamiek tussen de personages. Wie heeft een verleden? Wie is er heimelijk verliefd? Wie saboteert de relatie van een ander? Chris Lang speelt graag met die elementen.

Kijk, Chris Lang is geen Shakespeare. Hij schrijft geen diepzinnige poëzie over de liefde. Maar hij schrijft wel verhalen die resoneren, die je raken, die je aan het denken zetten (of in ieder geval, die je lekker laten wegdromen). En soms is dat precies wat je nodig hebt, toch?

Conclusie: Leve De Liefde (en Chris Lang)!

Dus, de volgende keer dat je een Chris Lang serie op Netflix ziet staan, geef het dan een kans. Laat je meevoeren door de emoties, de spanning, de cheesiness. En wees niet bang om toe te geven dat je er stiekem van geniet. Want laten we eerlijk zijn, in een wereld vol ellende, is een beetje escapecapisme met een goede dosis De Liefde soms precies wat we nodig hebben. En wie weet, misschien leer je er nog iets van over jezelf en je eigen relaties. Of niet, ook prima. Geniet ervan!

En o ja, mocht je nog suggesties hebben voor soortgelijke series, laat het me weten! Ik ben altijd op zoek naar nieuwe guilty pleasures. ;)