Il Etait Une Fois L'amérique

Nou, luister eens even goed, want ik ga je een verhaal vertellen. Een verhaal zo episch, zo langdradig, en zo vol met spaghetti dat je er bijna Italiaans van zou gaan praten. We gaan het hebben over Il était une fois en Amérique, oftewel Once Upon a Time in America. Jazeker, Sergio Leone's meesterwerk. En ja, ik weet het, het is een film die langer duurt dan een gemiddelde vakantie in Zeeland, maar geloof me, het is de moeite waard. Denk aan het als een soort filmische achtbaan, maar dan eentje die langzaam bergopwaarts kruipt, je de tijd geeft om popcorn te eten, en je dan plotseling met een rotvaart naar beneden stort in een bad vol nostalgie en geweld.

De Spaghetti Western die Geen Western Is

Oké, Sergio Leone. Deze man was, laten we eerlijk zijn, een genie. Hij was de koning van de Spaghetti Westerns. Denk aan The Good, the Bad and the Ugly. Prachtige muziek, lange close-ups, en stof. Véél stof. Maar Once Upon a Time in America is anders. Het is geen western. Nee, het is een gangsterfilm. Een heel lange gangsterfilm. Met spaghetti. (Oké, geen letterlijke spaghetti, maar de film heeft een Italiaanse ziel, snap je?)

Het Verhaal in een Notendop (En Dat Is Nodig)

Het verhaal springt heen en weer tussen 1920's New York en 1960's New York. Ja, het is ingewikkeld. Denk aan een recept voor stamppot, maar dan geschreven door iemand die aan geheugenverlies lijdt. In het kort: we volgen de levens van een groep Joodse jongens die opgroeien in de Lower East Side tijdens de drooglegging. Ze beginnen als kleine criminelen, maar groeien uit tot grote jongens, die dealtjes sluiten, mensen overhoop knallen, en natuurlijk, elkaar verraden. Lekker dan.

De hoofdpersoon is David "Noodles" Aaronson, gespeeld door Robert De Niro. En ja, hij heet Noodles. Ik weet het. Misschien had hij een moeilijke jeugd waarin hij alleen maar spaghetti at? Wie zal het zeggen? Noodles is een beetje de stille denker van de groep, een man die gevangen zit tussen loyaliteit en zijn eigen duistere verlangens.

• 1920's: We zien Noodles en zijn vrienden als jonge bengels, kattenkwaad uithalend en hun criminele carrières opbouwen.
• 1930's: De groep is inmiddels een geoliede machine van misdaad. Ze smokkelen alcohol, zitten achter vrouwen aan, en maken ruzie over wie de grootste hap uit de buit krijgt.
• 1960's: Noodles keert terug naar New York na jaren in ballingschap. Hij probeert te achterhalen wat er is gebeurd met zijn vrienden en ontdekt een web van verraad en corruptie.

De Niro's Noodles: Een Performance om van te Smullen

Robert De Niro. Wat kan ik zeggen? De man is een legende. In Once Upon a Time in America levert hij een van zijn meest gelaagde en iconische prestaties. Als Noodles is hij zowel charmant als meedogenloos, zowel kwetsbaar als stoïcijns. Je gelooft hem als jonge straatjongen, als geharde gangster, en als oude man die worstelt met zijn verleden. Het is alsof je naar drie verschillende acteurs kijkt, allemaal perfect versmolten in één personage. Serieus, geef die man een Oscar! (Oh wacht, hij heeft er al twee. Nou ja, geef hem er nog een!)

Wist je trouwens dat De Niro speciaal voor de rol van Noodles een Jiddische accent heeft aangeleerd? Hij wilde de authenticiteit van zijn personage zo goed mogelijk weergeven. Die toewijding! Dat is pas echt Method Acting!

De Muziek: Ennio Morricone's Tranentrekker

En dan hebben we de muziek. Ennio Morricone. De man is een god. Zijn score voor Once Upon a Time in America is simpelweg adembenemend. Melancholisch, episch, en onvergetelijk. Het is het soort muziek dat je spontaan doet huilen, zelfs als je naar een reclame voor kattenvoer kijkt. De muziek is zo belangrijk voor de film dat het bijna een personage op zichzelf wordt. Het vertelt de emoties, de herinneringen, en de geheimen die de personages niet durven uit te spreken. Als je de soundtrack hoort, weet je meteen dat je iets groots en meeslepends gaat zien.

Er gaat een verhaal dat Leone en Morricone al aan de muziek begonnen voordat de film überhaupt was opgenomen. Leone speelde de scènes uit en Morricone improviseerde er de muziek op. Stel je dat eens voor: een muzikale brainstormsessie die resulteert in een van de beste filmscores aller tijden!

De Controversie: Een Film Die Niet Iedereen Begreep

Toen Once Upon a Time in America uitkwam, was niet iedereen er dol op. Sommige critici vonden de film te lang, te gewelddadig, en te ingewikkeld. De Amerikaanse distributeurs knipten de film zelfs in een kortere versie, waardoor het verhaal nog onbegrijpelijker werd. Dat kwam ze duur te staan. Leone was woedend en weigerde ooit nog een film in Amerika te maken. Oei! Gelukkig is de originele, lange versie inmiddels breed verkrijgbaar en wordt de film door velen beschouwd als een meesterwerk.

Het grappige is dat veel mensen de film nog steeds niet snappen. De tijdsprongen, de dromen, de hallucinaties... het kan allemaal nogal verwarrend zijn. Maar misschien is dat juist de kracht van de film. Het laat je nadenken, het daagt je uit, en het laat je achter met meer vragen dan antwoorden. Net als het echte leven, eigenlijk.

Waarom Je Deze Film Moet Zien (Ondanks de Lengte)

Dus, waarom zou je Once Upon a Time in America moeten zien? Nou, omdat het een film is die je niet snel zult vergeten. Het is een epische saga over vriendschap, verraad, liefde, en verlies. Het is een portret van een verloren tijd, een tijd van gangsters, jazz, en illegale alcohol. Het is een film die je raakt in je ziel en je nog lang na het einde laat nadenken.

Ja, de film is lang. Ja, het verhaal is ingewikkeld. Maar als je de tijd neemt om je erin te verdiepen, zul je beloond worden met een van de meest memorabele en ontroerende filmervaringen van je leven.

• De acteerprestaties: De Niro, Woods, Pesci... de cast is fenomenaal.
• De muziek: Morricone's score is een meesterwerk op zichzelf.
• De visuele stijl: Leone's regie is prachtig en meeslepend.
• Het verhaal: Een epische saga over vriendschap en verraad.

En als je na het kijken van de film nog steeds vragen hebt, geen probleem! We kunnen er samen over discussiëren, terwijl we een bord spaghetti naar binnen werken. Wedden dat je na het zien van Once Upon a Time in America zelf zin hebt in een bord pasta all'assassina?

Dus, waar wacht je nog op? Ga die film kijken! Maak het je gemakkelijk, zet een grote pan popcorn klaar, en bereid je voor op een filmische reis die je niet snel zult vergeten. En onthoud: het is geen haastklus. Het is een ervaring. Geniet ervan!