Ik Ben Lekker Stout Annie Mg Schmidt

Oké, even een bekentenis. Ik was vroeger echt een braaf kind. Zo’n kind dat áltijd haar bord leeg at (zelfs de spruitjes, blegh), netjes ‘u’ zei tegen iedereen boven de dertig, en braaf de tafel dekte zonder gemopper. (Jaja, ik weet het, klinkt saai hè? Maar hee, ieder z’n jeugd!) Maar ergens diep vanbinnen… ergens diep vanbinnen was er een kleine rebel die ervan droomde om een pot stroop leeg te lepelen, met modder te gooien en de boel eens flink op stelten te zetten. En weet je? Dat rebelse vuurtje werd aangewakkerd door niemand minder dan Annie M.G. Schmidt.

Nu denk je misschien: Annie M.G. Schmidt? Die lieve mevrouw van Jip en Janneke? Jazeker! Maar ze was zoveel meer dan dat. Ze was de koningin van de ongehoorzaamheid, de grande dame van de tegendraadsheid. En dat voel je in alles wat ze schreef, vooral in Ik ben lekker stout.

De Stoute Magie van Annie M.G. Schmidt

Ik ben lekker stout is meer dan zomaar een verzameling versjes. Het is een ode aan de ondeugd, een viering van het niet-perfecte, een knipoog naar alle kinderen (en volwassenen!) die wel eens stiekem kattenkwaad uithalen. (En laten we eerlijk zijn, wie doet dat nou niet?)

Waarom Ik ben lekker stout zo Geniaal is

Wat maakt dit boekje dan zo speciaal? Nou, een paar dingen:

• De Taal: Annie M.G. Schmidt was een meester in het vangen van de kindertaal. Geen ingewikkelde woorden of saaie zinnen, maar lekker direct en to the point. Het leest alsof een kind het zelf bedacht heeft!
• De Humor: De versjes zijn hilarisch! Ze zitten vol slimme woordspelingen, absurde situaties en herkenbare frustraties. Denk aan een kind dat de hele dag snoep eet, een meisje dat haar haar knipt, of een jongen die met zijn eten speelt. Pure chaos, maar dan op een leuke manier.
• De Illustraties: De illustraties (meestal van Wim Bijmoer) zijn minstens zo belangrijk als de tekst. Ze vullen de versjes perfect aan en geven de stoute kinderen een gezicht. En die gezichten… die zijn goud waard! Vol kattenkwaad, verwondering en een beetje schuldgevoel.
• De Boodschap: En hier komt de echte magie. Onder al die ondeugd zit een belangrijke boodschap: het is oké om niet perfect te zijn. Het is oké om fouten te maken. Het is oké om soms een beetje stout te zijn. (Maar niet té stout natuurlijk, laten we wel wezen.)

Kijk, dat is het ‘m nou juist. Annie M.G. Schmidt veroordeelt de stoute kinderen niet. Ze begrijpt ze. Ze weet dat ze gewoon de wereld aan het ontdekken zijn, dat ze grenzen aan het verkennen zijn, dat ze soms gewoon een beetje… anders zijn. En dat is helemaal niet erg. Sterker nog, het is juist iets om te vieren!

Stoute Voorbeelden uit het Boek

Laten we eens een paar van die stoute versjes onder de loep nemen, hè? Gewoon, om even te proeven van die heerlijke ondeugendheid.

Het Meisje dat haar Haar Knipte

Wie kent het niet? Het meisje dat ineens besluit dat haar lange lokken wel wat korter kunnen. Zelf. Met een schaar. De resultaten zijn… eh… niet altijd even fraai. Maar hé, ze heeft het wél zelf gedaan! En dat is toch ook wat waard? (Al zal mama er misschien anders over denken…)

Het versje zelf is kort en krachtig, maar de impact is enorm. Het laat zien dat kinderen graag experimenteren, dat ze graag zelf dingen willen proberen, zelfs als dat betekent dat ze een beetje knoeien. En dat is iets wat we als volwassenen soms vergeten. We willen alles perfect doen, maar kinderen leren juist door te vallen en op te staan (en door zichzelf een lelijk kapsel te geven).

De Jongen die met zijn Eten Speelde

Oké, wie heeft er nooit met zijn eten gespeeld? Wees eerlijk! Je pakt een erwt en doet alsof het een balletje is. Je maakt een gezicht van je aardappelpuree. Je bouwt een kasteel van je boterhammen. Het is allemaal heel stiekem, heel verboden, maar oh zo leuk!

Dit versje laat zien dat kinderen een rijke fantasie hebben, dat ze de wereld op een andere manier zien dan wij. Voor hen is eten niet alleen brandstof, maar ook een speelobject, een bron van vermaak. En dat is toch prachtig?

Het Kind dat de Hele Dag Snoep At

Aaaah, de ultieme droom! Een hele dag snoepen! Geen groente, geen fruit, gewoon alleen maar zoetigheid. Wie droomt daar nou niet van? (Oké, misschien mijn tandarts niet, maar dat terzijde.)

Natuurlijk weet het kind in het versje dat het eigenlijk niet mag, maar de verleiding is gewoon te groot. En dat is herkenbaar. We hebben allemaal wel eens gezondigd, we hebben allemaal wel eens iets gedaan wat eigenlijk niet mocht. En soms… soms is dat gewoon heel erg lekker. (In alle opzichten, haha.)

Annie M.G. Schmidt: Meer dan Alleen een Kinderboekenschrijfster

Wat ik zo bewonder aan Annie M.G. Schmidt is dat ze niet alleen voor kinderen schreef, maar ook met kinderen. Ze nam hun leefwereld serieus, ze begreep hun gevoelens en ze durfde taboes te doorbreken. Ze was niet bang om over stoute dingen te schrijven, ze was niet bang om de boel een beetje op te schudden.

En dat maakt haar werk tijdloos. Zelfs nu, zoveel jaren later, spreken haar versjes en verhalen nog steeds tot de verbeelding. Ze laten ons lachen, ze laten ons nadenken en ze laten ons beseffen dat het oké is om een beetje stout te zijn. (Af en toe dan hè?)

Conclusie: Laat de Stoutigheid Los!

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Misschien is het wel dat we allemaal een beetje meer Annie M.G. Schmidt in ons leven kunnen gebruiken. Dat we af en toe de regels mogen breken, dat we af en toe mogen knoeien, dat we af en toe gewoon lekker stout mogen zijn. (Uiteraard met mate, want we willen geen complete chaos.)

Dus pak dat boek, lees die versjes voor aan je kinderen (of aan jezelf!), en laat de stoutigheid los! Wie weet wat voor moois er dan ontstaat… (En wie weet krijg je er zelf ook wel een beetje zin van om kattenkwaad uit te halen. Just saying…)

En onthoud: Annie M.G. Schmidt is meer dan alleen een schrijfster. Ze is een inspiratie, een rebel, een stoutmoedige heldin! Dus leef, lach en wees een beetje stout! En vergeet niet: het leven is te kort om braaf te zijn. (Met een knipoog natuurlijk!)