No Longer Human Osamu Dazai

Oké, laten we eerlijk zijn. De Japanse literatuur, en dan vooral die van de 20e eeuw, kan soms… een beetje zwaar op de maag liggen. Veel zelfreflectie, een tikkeltje depressie, en genoeg existentialisme om je de hele dag te laten piekeren. Maar geen nood! Vandaag gaan we het hebben over een boek dat misschien op het eerste gezicht in dat rijtje past, maar dat je, als je er de juiste bril opzet, juist kan inspireren. Namelijk: No Longer Human van Osamu Dazai.

Nu hoor ik je denken: “No Longer Human? Klinkt niet echt als een feel-good boek!” En je hebt gelijk. Het is geen verhaal vol unicorns en regenboogjes. Maar het is wél een verhaal dat je aan het denken zet, je raakt, en je uiteindelijk een dieper begrip van jezelf en de wereld om je heen kan geven. En dát, mijn beste lezer, is waar de fun begint!

Wie was Osamu Dazai eigenlijk?

Voordat we in het boek duiken, even een klein beetje context. Osamu Dazai was een Japanse schrijver die leefde van 1909 tot 1948. Een turbulent leven, om het zachtjes uit te drukken. Verslavingen, pogingen tot zelfmoord (soms samen met geliefden!), en een constante zoektocht naar betekenis. Klinkt als het script van een slechte soap, toch? Maar Dazai kon er prachtige literatuur van maken. Zijn leven, en dan met name zijn worstelingen, sijpelden door in zijn werk. En dat maakt het zo eerlijk en rauw.

Denk aan hem als de emo-kid van de Japanse literatuur, maar dan eentje die de pen hanteerde als een chirurgisch instrument. Hij sneed diep, legde bloot wat eronder lag, en liet je achter met een gevoel van… ja, wat eigenlijk? Verwarring? Erkenning? Of misschien wel een beetje van allebei?

Waar gaat No Longer Human dan over?

Oké, de plot. No Longer Human vertelt het verhaal van Yozo Oba, een man die zich fundamenteel anders voelt dan de mensen om hem heen. Hij begrijpt de sociale conventies niet, voelt zich vervreemd, en zoekt wanhopig naar een manier om ermee om te gaan. Om te ‘overleven’, zeg maar.

Yozo is een meester in het maskeren van zijn ware gevoelens. Hij speelt de clown, probeert mensen te behagen, en verstopt zich achter een façade van vrolijkheid. Maar diep van binnen knaagt de onzekerheid, de angst om ontmaskerd te worden als de ‘onechte’ persoon die hij denkt te zijn. Herkenbaar, toch?

Het boek is opgebouwd uit drie ‘memoires’ die Yozo zelf geschreven zou hebben. We volgen hem vanaf zijn jeugd, door zijn adolescentie, tot in zijn volwassen leven. We zien hem worstelen met verslavingen, relaties die stuklopen, en een toenemend gevoel van hopeloosheid. Het is geen makkelijk verhaal, maar het is wel een authentiek verhaal.

Nu denk je misschien: “Waarom zou ik mezelf in hemelsnaam blootstellen aan zo’n deprimerend verhaal?” Goede vraag! En hier komt het inspirerende gedeelte…

Waarom zou je No Longer Human wél lezen?

Omdat Yozo, ondanks al zijn problemen, ons iets belangrijks laat zien. Hij laat ons zien dat het oké is om anders te zijn. Dat het oké is om te worstelen. Dat het oké is om je soms eenzaam en vervreemd te voelen. No Longer Human is een spiegel. Het laat ons zien dat we niet alleen zijn met onze gevoelens van onzekerheid en twijfel.

Het boek is ook een kritiek op de Japanse samenleving van die tijd, maar de thema's die Dazai aansnijdt zijn nog steeds relevant. Denk aan de druk om te conformeren, de angst voor afwijzing, en de zoektocht naar authenticiteit in een wereld die steeds meer geconstrueerd lijkt.

En hier is waar het echt leuk wordt (ja, echt!). Door Yozo's worstelingen te observeren, kunnen we onze eigen worstelingen beter begrijpen. We kunnen leren om milder te zijn voor onszelf, om onze eigen imperfecties te accepteren, en om te stoppen met het proberen te zijn wie we denken dat we zouden moeten zijn. Het is een soort therapeutische leeservaring, maar dan zonder de dure rekening!

Stel je voor: je leest over Yozo, die zo hard probeert te voldoen aan de verwachtingen van anderen, en je denkt: "Hé, dat doe ik eigenlijk ook!" En dan, pats! Een moment van inzicht. Een moment van bewustwording. Een moment waarop je jezelf kunt zeggen: "Oké, misschien moet ik het eens anders aanpakken." Dat is toch fantastisch?

No Longer Human is dus geen deprimerend verhaal over hopeloosheid. Het is een verhaal over menselijkheid. Over de complexiteit van de menselijke ervaring. Over de schoonheid die schuilt in imperfectie. En over de kracht die we kunnen vinden in kwetsbaarheid.

Hoe maak je het lezen van No Longer Human leuk?

Hier zijn een paar tips om de leeservaring zo aangenaam (en inspirerend!) mogelijk te maken:

• Lees het met een open mind. Verwacht geen perfecte held. Yozo is een flawed character, en dat is juist zijn kracht.
• Maak aantekeningen. Schrijf op wat je raakt, wat je opvalt, wat je herkent.
• Praat erover. Bespreek het boek met vrienden, in een leesclub, of online. Het delen van je gedachten kan de ervaring nog rijker maken.
• Zoek naar de humor. Dazai had een droge, ironische humor die vaak onder de oppervlakte schuilt. Probeer die te ontdekken!
• Wees mild voor jezelf. Als het boek je raakt, is dat oké. Laat het toe. Gebruik het als een kans om te reflecteren en te groeien.

En het allerbelangrijkste: onthoud dat je niet alleen bent. We worstelen allemaal met onze eigen demonen. We voelen ons allemaal wel eens onzeker en vervreemd. No Longer Human is een reminder dat we deel uitmaken van een grote, chaotische, maar ook prachtige menselijke familie.

Na No Longer Human… Wat nu?

Ben je enthousiast geworden? Mooi! Duik dan snel in No Longer Human. Laat je meeslepen door Yozo’s verhaal. Laat je raken, laat je inspireren, en laat je vooral aan het denken zetten. En als je het boek uit hebt, dan is er nog veel meer te ontdekken!

Dazai schreef nog veel meer boeken, elk met hun eigen thema's en personages. The Setting Sun is bijvoorbeeld ook een absolute aanrader. En er zijn genoeg biografieën en analyses over Dazai’s leven en werk te vinden. Kortom, er is een hele wereld aan Japanse literatuur die op je wacht!

Dus, waar wacht je nog op? Stap uit je comfortzone, pak dat boek, en ontdek de fascinerende wereld van Osamu Dazai. Je zult er geen spijt van krijgen! (En zo wel, dan mag je me de schuld geven. Maar ik denk het niet! 😉)

Wie weet, misschien ontdek je wel dat je, net als Yozo, ook een beetje… No Longer Human bent. Maar dan op een goede manier. Op een manier die je sterker, wijzer, en authentieker maakt.