Ik Ben Krik Krik Ben Ik

Oké, stel je voor: ik zit op een verjaardag, beetje awkward te wezen (zoals altijd), en iemand vraagt me wat ik doe. Ik begin m’n gebruikelijke spiel af te draaien over web development en UI/UX design. Totdat de jarige, een oud-leraar Nederlands, ineens onderbreekt: "Ah, dus jij bent een Krik Krik?" Euh… wat? Even later snapte ik het: hij maakte een grapje over dat rare, repetitieve taaltje dat soms op websites voorkomt. Precies, het "Lorem Ipsum" effect, maar dan in 't echt! Dat zette me aan het denken. Hoe vaak zie je dat eigenlijk, dat mensen dingen zeggen die nergens op slaan, maar toch een soort van functie hebben? En is dat niet eigenlijk best geniaal?

Die ervaring bracht me op het spoor van iets wat ik de "Krik Krik-logica" noem. Het gaat over de manier waarop we soms communiceren zonder daadwerkelijk iets te zeggen. Denk aan opvulwoorden, nonsens-argumenten, of die momenten waarop je gewoon iets mompelt om de stilte te breken. Het is nutteloos en tegelijkertijd onmisbaar. Fascinerend, toch? (Vind ik dan.)

De Kunst van het Niks Zeggen

Laten we eerlijk zijn: we doen het allemaal. Je staat bij de koffieautomaat met een collega en zegt iets als "Het is wel weer maandag, hè?". Ja duh! Maar het zegt meer dan het betekent. Het is een sociale smeerolie, een manier om een gesprek te beginnen zonder meteen diep te hoeven duiken. Of wat dacht je van de politicus die een hele speech volpraat zonder ook maar één concrete toezegging te doen? Meesterlijk! (Of frustrerend, afhankelijk van je perspectief.)

Waarom doen we dit?

Waarom vullen we onze gesprekken met "euhm," "zeg maar," en andere onnodige geluiden? Er zijn een paar redenen:

• Om tijd te kopen: Als je niet direct een antwoord weet, geeft een "euhm" je net die paar seconden extra om na te denken. Denk eraan als je buffer-time in het echte leven.
• Om connectie te creëren: Samen lachen om een flauwe grap, een blik van herkenning als iemand klaagt over het weer… het zijn kleine manieren om te laten zien dat je deel uitmaakt van de groep.
• Om spanning te verminderen: Soms is stilte awkward. Iets zeggen, al is het onzin, kan de druk wegnemen. Ken je dat, dat je in de lift staat met iemand en je voelt de drang om iets te zeggen, ongeacht wat?

Zie je, die "Krik Krik"-momenten zijn eigenlijk super belangrijk! Ze houden de sociale wielen draaiende, zelfs als er niks zinnigs gezegd wordt. Je zou bijna denken dat het een soort evolutie-ding is. (Niet dat ik daar een expert in ben, hoor. 😜)

Voorbeelden in Overvloed

De "Krik Krik-logica" is overal. Kijk maar eens naar deze situaties:

• Vergaderingen: Hoeveel vergaderingen bestaan er niet uit mensen die herhalen wat anderen al gezegd hebben, maar dan met andere woorden? Het is als een soort collectieve hersenkraker, waarbij iedereen z'n steentje bijdraagt, ook al is dat steentje een beetje… leeg.
• Vacatureteksten: "Wij zoeken een dynamische en resultaatgerichte teamplayer!" Klinkt goed, maar wat betekent het nou écht? Iedereen zoekt toch dynamische mensen? Het is een soort jargon dat de illusie van duidelijkheid geeft.
• Politieke debatten: Kandidaten die elkaar constant onderbreken en beschuldigen, maar zelden met concrete oplossingen komen. Het is meer theater dan daadwerkelijke discussie. (Sorry, ik word een beetje cynisch, hè?)

En dan heb je nog de ultieme "Krik Krik": de automatische antwoorden van chatbots. "Bedankt voor uw bericht. We nemen zo snel mogelijk contact met u op." Ja, daaaaag! Maar goed, ze hebben in ieder geval iets gezegd. 🤖

Krik Krik als Design Principe?

Nu wordt het interessant. Kunnen we de "Krik Krik-logica" ook inzetten in design? Ik denk van wel! Denk aan:

• Placeholder tekst: Lorem Ipsum is de koning van de "Krik Krik" in web design. Het vult de ruimte, geeft een idee van de layout, maar betekent niks. Hetzelfde geldt voor dummy data in een spreadsheet.
• Loading animaties: Dat kleine draaiende cirkeltje dat je ziet terwijl een website laadt. Het doet niks, maar geeft je het gevoel dat er iets gebeurt. Anders zou je denken dat de site gecrasht is!
• Micro-interacties: Kleine animaties en geluidjes die feedback geven op je acties. Een knop die van kleur verandert als je erover beweegt, bijvoorbeeld. Het is niet essentieel, maar het maakt de ervaring wel prettiger.

Eigenlijk is het allemaal een vorm van geruststelling. Het geeft de gebruiker het gevoel dat er iets gebeurt, dat er iemand aan de andere kant zit. En dat is belangrijk, want mensen houden niet van leegte. We vullen die leegte liever zelf in met betekenis, hoe onzinnig ook. (Daar gaan we weer, terug naar die verjaardag…)

De Balans Vinden

Natuurlijk moet je niet doorslaan. Te veel "Krik Krik" maakt een gesprek (of een website) onbegrijpelijk. Het gaat om het vinden van de juiste balans. Een beetje nonsens kan de sfeer opluchten, maar te veel kan frustrerend zijn. Denk eraan als een soort kruiden. Een snufje zout maakt het eten lekkerder, maar een hele pot verpest de boel.

De kunst is om te weten wanneer je "Krik Krik" moet inzetten, en wanneer je daadwerkelijk iets substantieels moet zeggen. Het is een kwestie van aanvoelen, van context, van… ja, eigenlijk van heel veel dingen. (Lastig, hè?)

Dus, de volgende keer dat je jezelf betrapt op het zeggen van iets onzinnigs, denk dan aan de "Krik Krik-logica". Misschien ben je wel slimmer dan je denkt! En misschien ben je wel gewoon moe. Dat kan natuurlijk ook. 😉

En nu?

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden! Herkennen jullie die "Krik Krik"-momenten? Hebben jullie voorbeelden van situaties waarin het goed (of juist slecht) uitpakte? Laat het me weten in de comments! (Als ik die ooit ga toevoegen aan deze blog. Who knows? 🤷‍♀️)

Voor nu: tot de volgende keer, en vergeet niet om af en toe eens lekker "Krik Krik" te zijn!

Oh, en nog even dit: het hele idee van "Krik Krik Ben Ik" is natuurlijk een knipoog. Het is een manier om te relativeren, om te lachen om de absurditeit van het dagelijks leven. Maar er zit ook een serieuze kern in. Het gaat over de complexiteit van communicatie, over de behoefte aan verbinding, en over de kunst van het niks zeggen. Misschien is dat wel het allerbelangrijkste wat ik wilde zeggen. Of niet. Wie zal het zeggen? 😉