This Is Us This Is Us

Oké, luister eens. Heb je ooit een show gekeken die zó goed in elkaar zit, dat je je afvraagt of de schrijvers stiekem in jouw dagboek hebben zitten lezen? Een show die je tegelijkertijd laat lachen, huilen (hóé huilen!) en nadenken over je eigen familiegekte? Nou, dan heb ik het over This Is Us. En ja, ik ga erover ratelen alsof mijn leven ervan afhangt, want... nou ja, ergens is dat ook zo. Oké, niet letterlijk. Maar emotioneel? Absoluut!

Het Pearson Mysterie: Een Familiekroniek

This Is Us is basically het verhaal van de Pearsons. Jack en Rebecca Pearson, een supersympathiek stel, verwachten een drieling. DRAMA! Want één van de baby's overleeft de geboorte niet. Dubbel DRAMA! Maar dan gebeurt er iets onverwachts: ze adopteren Randall, een baby die dezelfde dag is achtergelaten bij een brandweerkazerne. Zo, in één klap zijn ze van een lege wieg naar een volle bak tranen en liefde gegaan. En dat is nog maar het begin!

De show speelt zich af in verschillende tijdlijnen, waardoor je constant switcht tussen Jack en Rebecca als jonge ouders in de jaren '80, de tienerjaren van de "Big Three" (zoals ze hun kinderen noemen) en hun volwassen levens. Het is een beetje alsof je door een familiealbum bladert, maar dan met meer emotionele achtbanen en minder rare kapsels (alhoewel...).

De Big Three: Drie Individuele Verhalen

Laten we even kennismaken met de "Big Three", want zij zijn echt de lijm die alles bij elkaar houdt (en af en toe ook de reden waarom alles uit elkaar dreigt te vallen, maar dat terzijde).

• Kevin: De knappe acteur, worstelend met onzekerheden en een diep verlangen naar erkenning. Serieus, hij is zo knap dat het bijna irritant is. Bijna.
• Kate: Een vrouw met een groot hart en een lange strijd met haar gewicht en zelfbeeld. Ze is relatable tot op het bot en je wilt haar gewoon een knuffel geven. En misschien ook wat chocolade.
• Randall: De geadopteerde zoon, hyperintelligent en gedreven om zijn biologische ouders te vinden en tegelijkertijd de perfecte zoon te zijn. Hij is zo perfect dat je hem af en toe wilt schudden en zeggen: "Relax dude, het is oké om een beetje imperfect te zijn!"

Elk van deze personages heeft zijn eigen worstelingen, zijn eigen dromen en zijn eigen manier om met het verleden om te gaan. En geloof me, er is genoeg verleden om mee om te gaan.

Waarom Iedereen Eraan Verslaafd Is

Oké, hier komt de hamvraag: waarom is This Is Us zo'n gigantisch succes? Ik denk dat het komt omdat het zo authentiek aanvoelt. De personages zijn niet perfect, ze maken fouten, ze hebben hun onzekerheden. Ze zijn net mensen van vlees en bloed, maar dan in een televisieshow.

En dan is er natuurlijk de emotie. Deze show speelt met je hart alsof het een jojo is. Het ene moment zit je te lachen, het volgende moment pink je een traantje weg (of twintig). Het is bijna therapeutisch. Bijna. Tenzij je een hekel hebt aan huilen, dan kun je deze show misschien beter overslaan. Tenzij je wilt leren huilen. Dan is dit je kans!

Maar even serieus, de show behandelt serieuze thema's zoals verlies, adoptie, identiteit, relaties en mentale gezondheid op een respectvolle en gevoelige manier. Het is niet allemaal drama om het drama, er zit echt een diepere boodschap achter.

De Tijdlijnen: Een Puzzel van Emoties

De manier waarop de show met de tijdlijnen speelt is briljant. Je krijgt kleine stukjes van de puzzel te zien en langzaam maar zeker begint het grotere plaatje zich te vormen. Soms denk je dat je iets doorhebt, en dan gooit de show er weer een twist in die je compleet van je sokken blaast. Het is alsof je een emotionele escape room aan het spelen bent.

En het casting! De acteurs zijn perfect gecast. Mandy Moore en Milo Ventimiglia als Rebecca en Jack zijn gewoonweg iconisch. En de acteurs die de volwassen versie van de Big Three spelen (Justin Hartley, Chrissy Metz en Sterling K. Brown) zijn fenomenaal. Ze brengen hun personages tot leven op een manier die je echt raakt.

Een Paar Grappige (en Misschien Waarheidsgetrouwe) Observaties

• Jack Pearson: Is hij de perfecte man? Waarschijnlijk niet. Maar hij komt er wel akelig dichtbij. Ik denk dat veel vrouwen na het kijken van This Is Us hun partner met een kritische blik bekijken en denken: "Waarom ben jij niet meer zoals Jack?" (Sorry heren!)
• Rebecca Pearson: Een powerhouse van een moeder. Ze maakt fouten, maar ze doet altijd haar best. En haar outfits in de jaren '80? Pure nostalgie!
• De Kerstafleveringen: Bereid je voor op een emotionele rollercoaster. Neem tissues mee. Veel tissues. Je bent gewaarschuwd.
• Het aantal flashbacks: Soms heb je het gevoel dat de show meer flashbacks heeft dan daadwerkelijke "heden" momenten. Maar hey, wie klaagt er? De flashbacks zijn vaak de beste stukjes!

Dus, Moet Je Het Kijken?

Mijn antwoord is een volmondig JA! Als je van een show houdt die je raakt, die je aan het denken zet en die je tegelijkertijd een warm gevoel geeft, dan is This Is Us echt iets voor jou.

Maar wees gewaarschuwd: het is verslavend. Zodra je begint, kun je niet meer stoppen. En je zult waarschijnlijk een heleboel tissues nodig hebben. Maar het is het waard. Echt waar.

Dus pak een dekentje, zet een kop thee (of een glas wijn, afhankelijk van je stemming), en bereid je voor op een emotionele reis. Je zult lachen, je zult huilen, en je zult je realiseren dat familie, ondanks alle gekte, het allerbelangrijkste is. Of in ieder geval een goede bron is voor dramatische verhaallijnen in een populaire televisieserie. Einde van mijn tirade. (Voor nu dan!)

P.S. Als je na het kijken van This Is Us de drang voelt om je familie te bellen en te zeggen dat je van ze houdt, dan heeft de show zijn werk gedaan. Ga je gang! Ik wacht wel.