I Know This Much To Be True

Oké, even eerlijk. Wie van ons heeft er niet een serie gekeken waarvan je achteraf dacht: "Wow, dat was... intense"? Zo'n serie waar je na elke aflevering even diep adem moest halen en je afvroeg of je je eigen leven wel genoeg drama had. "I Know This Much Is True" is zó'n serie. Het is alsof je naar een hele lange, dramatische aflevering van je eigen familiedrama kijkt, maar dan met meer plotwendingen en een Oscar-waardige acteerprestatie van Mark Ruffalo. Want ja, hij speelt niet één, maar twee rollen. Dubbel zoveel Ruffalo, dubbel zoveel drama. Denk aan je irritante neef die altijd net iets te hard lacht om zijn eigen grappen, maar dan keer tien en met serieuze psychologische problemen.

De serie, gebaseerd op de gelijknamige roman van Wally Lamb, draait om de tweelingbroers Dominick en Thomas Birdsey. Dominick, de 'normale' broer, probeert zijn leven op de rails te houden terwijl hij zorgt voor Thomas, die aan schizofrenie lijdt. Klinkt simpel, toch? Haha, not. Het is alsof je probeert een dweil te gebruiken om een kolkende rivier droog te leggen. Je weet dat het een verloren zaak is, maar je blijft het toch proberen. En dat is precies wat Dominick doet. Hij is de lijm die de familie bij elkaar probeert te houden, ook al is die lijm bijna op.

De kunst van het balanceren

Het leven van Dominick is een constante balansact tussen zijn eigen persoonlijke problemen (waarvan er genoeg zijn, geloof me) en de verantwoordelijkheid voor Thomas. Het is alsof je jongleert met kettingzagen, terwijl er iemand constant aan je benen trekt. En je moet er ook nog een beetje leuk uitzien. Succes ermee!

Denk even terug aan dat ene moment dat je je huis moest schoonmaken terwijl je tegelijkertijd de kleinkinderen in de gaten moest houden. Je moest een presentatie voorbereiden en je telefoon stond roodgloeiend van de appjes van je partner. Precies. Dat gevoel van complete overweldiging? Dat is Dominick's leven, maar dan 24/7. Hij is een wandelend stressballetje, klaar om elk moment te ontploffen. En toch... ergens diep van binnen, bewonder je zijn veerkracht. Of misschien heb je gewoon medelijden. Ik weet het nog steeds niet precies.

Waarom we blijven kijken (ondanks de stress)

Dus, waarom zouden we onszelf in vredesnaam blootstellen aan zo'n emotionele achtbaan? Omdat het menselijk is. Omdat het echt aanvoelt. Omdat we allemaal wel eens een Dominick of een Thomas in ons leven hebben gekend. Of misschien zijn we zelf wel een beetje Dominick of Thomas. Shocker.

We zien Dominick worstelen met schuldgevoelens, woede, verdriet, en een heleboel andere emoties die we liever niet onder ogen komen. Hij is niet perfect, verre van dat. Hij maakt fouten, hij zegt dingen waar hij spijt van heeft, hij duwt mensen weg. Maar hij probeert wel. En dat is genoeg. Dat maakt hem herkenbaar. Het is net als dat moment dat je per ongeluk je favoriete koffiekopje liet vallen. Je voelde je schuldig, stom, en misschien zelfs een beetje boos op het kopje. Maar je ruimde het op en ging door met je dag. Dominick ruimt ook op, alleen zijn puinhoop is een stuk groter.

De serie durft taboes te doorbreken. Het bespreekt psychische aandoeningen op een manier die zowel rauw als respectvol is. Het laat zien hoe ingewikkeld familiebanden kunnen zijn, hoe liefde en haat hand in hand kunnen gaan. Het is alsof je naar een spiegel kijkt, een spiegel die je de minder mooie kanten van jezelf laat zien. En dat is soms best confronterend.

Maar er is ook hoop. Er is hoop in de kleine momenten van verbinding, in de momenten dat Dominick en Thomas elkaar echt begrijpen. Er is hoop in de veerkracht van de menselijke geest, in het vermogen om te overleven, zelfs als de wereld om je heen instort. Het is een beetje zoals dat moment dat je eindelijk die irritante IKEA-kast in elkaar hebt gezet. Je bent moe, gefrustreerd en je hebt waarschijnlijk een paar schroeven over, maar je hebt het wel geflikt! En dat geeft een goed gevoel. Dat, en een biertje.

Meer dan alleen drama

"I Know This Much Is True" is niet alleen maar een zware, dramatische serie. Er zit ook een bepaalde schoonheid in. De cinematografie is prachtig, de muziek is ontroerend, en de acteerprestaties zijn fenomenaal. Mark Ruffalo verdient echt alle lof voor zijn vertolking van beide broers. Het is alsof hij twee compleet verschillende personages speelt, en dat tegelijkertijd. Het is mindblowing.

De serie laat je nadenken over belangrijke vragen. Wat is de definitie van normaal? Hoeveel kunnen we verdragen? Wat is de waarde van familie? Het zijn vragen die je niet zomaar even beantwoordt. Het zijn vragen die je blijven achtervolgen, lang nadat de aftiteling is afgelopen. Het is een beetje zoals dat ene filosofie college dat je per ongeluk hebt gevolgd. Je begreep er geen snars van, maar het zette je wel aan het denken.

Dus, als je op zoek bent naar een serie die je raakt, die je aan het denken zet, en die je tegelijkertijd emotioneel uitput, dan is "I Know This Much Is True" zeker iets voor jou. Wees gewaarschuwd, het is geen feel-good serie. Het is meer een feel-everything serie. Maar het is de moeite waard. Echt. Zorg wel dat je tissues in de buurt hebt, en misschien een goede vriend(in) om mee te praten. Je zult het nodig hebben. Het is net als een goede workout. Je spieren doen pijn, maar je voelt je voldaan.

En onthoud: het is maar een serie. Jouw eigen familiedrama is waarschijnlijk al erg genoeg. Dus leun achterover, ontspan en laat Mark Ruffalo het zware werk doen. En wie weet, leer je er nog iets van.

En als je na het kijken van de serie nog steeds depressief bent, kijk dan een aflevering van een kattenfilmpje. Werkt altijd.