Hij Was Maar Een Neger

Oké, laten we eerlijk zijn. We kennen allemaal wel iemand die, laten we zeggen, niet de slimste keuze heeft gemaakt. Iemand die een beetje... tja... een kluns is. Het type dat per ongeluk de suiker in de zoutpot stopt, of probeert te parkeren in een parkeerplaats die duidelijk te klein is. Je glimlacht erom, en denkt: "Ach, het is maar weer [naam], hé?".

Je kent het wel, je staat in de supermarkt en ziet iemand worstelen met de zelfscan. Drie keer scant ie datzelfde broodje, en nog steeds geeft dat ding een foutmelding. Je denkt: “Tsja, ’t zal wel weer lukken…” Of je bent op een verjaardag en er is altijd die ene persoon die net iets te hard lacht om z’n eigen grappen, die eigenlijk helemaal niet zo grappig zijn. Die dan ook nog eens over z’n eigen voeten struikelt als hij naar de wc wil. Genieten!

Het idee achter de – ik geef toe, enigszins gedateerde – uitdrukking "Hij was maar een neger" (wat ik hier puur als voorbeeld gebruik om een algemeen menselijk trekje te beschrijven, en zeker niet om wie dan ook te beledigen, absoluut niet!) gaat over die momenten waarop iemand gewoon… faalt. Op een manier die bijna aandoenlijk is. Een beetje zoals een puppy die probeert zijn eigen staart te vangen. Je kunt er boos om worden, maar meestal denk je: "Ach, laat ook maar. Het is gewoon [naam], hé."

Vergelijk het met een kat die vast komt te zitten in een kartonnen doos. Het is stom, het is onhandig, maar het is ook hilarisch. Je wilt die kat helpen, maar tegelijkertijd kun je niet stoppen met lachen. Die dubbele emotie, dat is de kern. De kern van dat “het is maar [naam]”-gevoel.

Het "Oh nee, niet hij/zij!" moment.

Herinner je dat moment dat je vriend [naam] beloofde de barbecue aan te steken? Je wist al dat het mis zou gaan. Je voelde het gewoon. En ja hoor, een half uur later staat hij met een gezicht vol roet en een aansteker die vonken geeft, maar geen vlam. De hamburgers blijven rauw, de sfeer daalt. Maar wat kun je doen? Boos worden? Nee, je haalt je schouders op en denkt: "Typisch [naam], hij kan er ook niks aan doen."

Of denk aan die keer dat je collega [naam] een presentatie moest geven. Hij had er dagen aan gewerkt, hij was helemaal voorbereid. Dacht hij. Halverwege zijn verhaal valt de laptop uit, de beamer weigert dienst, en hij raakt compleet de draad kwijt. Hij begint te stotteren, te zweten, en uiteindelijk geeft hij het op. Iedereen voelt zich ongemakkelijk, behalve [naam] zelf. Die lacht erom en zegt: "Nou ja, beter mislukt dan nooit geprobeerd, toch?". Die onverstoorbaarheid, dat is een kwaliteit op zich.

Het onhandige in het alledaagse.

Het punt is dat we allemaal onze momenten hebben. Momenten waarop we blunderen, struikelen, en onszelf voor schut zetten. Het verschil is dat sommige mensen dat vaker doen dan anderen, en dat sommige mensen er beter mee om kunnen gaan dan anderen. Maar laten we eerlijk zijn, het leven zou een stuk saaier zijn zonder die klunzige types. Ze zorgen voor de onverwachte wendingen, de ongemakkelijke stiltes, en de onbetaalbare momenten.

Denk aan de buurman die probeert zijn kerstverlichting op te hangen, en daarbij bijna van het dak valt. Of de tante die tijdens het kerstdiner per ongeluk de jus over de witte blouse van je oma morst. Of de vriend die tijdens een karaoke-avond een nummer zingt dat zo vals is, dat de glazen in de kast beginnen te trillen. Het zijn die kleine, onhandige momenten die het leven kleur geven.

We lachen erom, maar ergens voelen we ook een beetje medelijden. We weten hoe het is om te falen, om te blunderen, om jezelf voor schut te zetten. Maar we weten ook dat het niet het einde van de wereld is. Morgen is er weer een dag, en dan kunnen we weer opnieuw beginnen. Met nieuwe blunders, nieuwe fails, en nieuwe lachbuien.

Laten we eerlijk zijn, niemand is perfect. We maken allemaal fouten. We doen allemaal domme dingen. Maar het is de manier waarop we ermee omgaan die ons definieert. Of je nu lacht, huilt, of je schouders ophaalt, het belangrijkste is dat je jezelf niet te serieus neemt. En dat je de humor in het leven blijft zien. Zelfs als die humor ten koste gaat van jezelf of iemand anders.

Acceptatie en relativering.

Dus, de volgende keer dat je iemand ziet worstelen met een simpele taak, of een domme fout ziet maken, denk dan niet meteen: "Wat een idioot!". Denk eerder: "Ach, het is maar [naam]. Hij/zij doet ook maar z'n best." En glimlach erom. Want in werkelijkheid zijn we allemaal een beetje [naam]. We zijn allemaal een beetje klunzig, een beetje onhandig, en een beetje dom. Maar dat is oké. Dat is wat ons menselijk maakt. En dat is wat het leven zo leuk maakt.

Het gaat erom dat we kunnen relativeren. Dat we niet te snel oordelen. Dat we de humor kunnen zien in de onhandigheid van anderen. En dat we onszelf niet te serieus nemen. Want uiteindelijk is het leven te kort om je druk te maken over kleine foutjes en domme blunders. Lachen is gezond, en lachen om de onhandigheid van anderen is soms gewoon onweerstaanbaar.

Dus, de volgende keer dat je denkt: "Pfff, wat een amateur!", bedenk dan dat je waarschijnlijk zelf ook wel eens een amateur bent. En dat is helemaal niet erg. Sterker nog, het is misschien wel juist dat wat ons verbindt. De gedeelde ervaring van het falen, het blunderen, en het onhandig zijn. Het is de lijm die onze samenleving bij elkaar houdt. Oké, misschien is dat wat overdreven, maar je snapt wat ik bedoel.

En onthoud: zelfs de meest succesvolle mensen ter wereld hebben hun momenten van onhandigheid. Ze struikelen, ze blunderen, ze maken fouten. Maar ze leren ervan, ze staan weer op, en ze gaan door. En dat is wat hen succesvol maakt. Niet het vermijden van fouten, maar het leren ervan.

Dus, wat is de moraal van dit verhaal?

De moraal is dat we allemaal [naam] zijn. Op de een of andere manier, op de een of andere moment. En dat is prima. Laten we erom lachen, ervan leren, en doorgaan met ons leven. En laten we vooral niet vergeten om af en toe een beetje compassie te tonen. Want iedereen verdient een beetje genade, ook de grootste kluns die je kent.

Dus de volgende keer dat je iemand hoort zeggen (op een humoristische, niet-beledigende manier, natuurlijk!): "Hij was maar een neger...", denk dan aan deze tekst. Denk eraan dat het niet gaat om racisme of discriminatie. Het gaat om de erkenning van de menselijke onvolmaaktheid. Het gaat om de humor in het alledaagse. En het gaat om de acceptatie van de onhandigheid die ons allemaal verbindt.

En onthoud: lachen is het beste medicijn. Zelfs als je lacht om jezelf. Of om [naam]. Want uiteindelijk zijn we allemaal een beetje [naam], toch?