Het Wordt Ook Steeds Gekker

Zo, zit er lekker bij? Bestel nog een koffie, want ik moet je iets vertellen. Iets wat ik al een tijdje op m'n lever heb. Het gaat over... alles. Alles wordt steeds gekker. Serieus. Ik weet niet of het aan mijn leeftijd ligt (ik word er niet jonger op, laten we eerlijk zijn), of aan het feit dat ik de hele dag online zit, maar ik zweer het je: de wereld is een wandelend, pratend, tweetend gekkenhuis geworden.

De Inflatie van de Nonsens

Vroeger, weet je nog, was nonsens nog een beetje zeldzaam? Iets voor speciale gelegenheden. Een gek hoedje op Koningsdag, een foute kersttrui... Nu is elke dag Koningsdag. We worden overspoeld door dingen die gewoonweg... nergens op slaan. Neem nou bijvoorbeeld al die influencers. Ze doen alsof ze de wereld veranderen, terwijl ze in werkelijkheid alleen maar proberen je een of andere detox-thee aan te smeren die naar oude sokken smaakt. En mensen kopen het nog ook! Alsof ze vergeten zijn hoe ze zelf moeten nadenken.

Of wat dacht je van die kookprogramma's? Ik hou van koken, echt waar. Maar die programma's zijn pure entertainment geworden. "Ik ga vandaag een deconstructie van een pannenkoek maken, met een espuma van karamel en een gelei van regenboogjes." Echt? Ik wil gewoon een pannenkoek! Met stroop! Is dat te veel gevraagd?

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de politiek. Laten we het daar maar niet over hebben, anders word ik straks nog verbannen van m'n eigen stamtafel. Maar geloof me, ook daar is de nonsens-inflatie gigantisch. Het lijkt wel alsof ze een wedstrijd houden wie de meeste onzin kan uitkramen zonder te lachen.

Even wat concrete voorbeelden, want anders denk je dat ik overdrijf (dat doe ik wel, maar niet zo heel erg):

• De avocado-toast epidemie: Eerst was het een trend, nu is het een religie. Je kunt geen hip café meer binnenlopen zonder over avocado-toast te struikelen. En de prijs? Alsof er goud in zit verwerkt! Ik heb ooit een avocado-toast gezien die meer kostte dan mijn maandelijkse huur. (Oké, dat is een leugen, maar je snapt m'n punt!)
• De comeback van de jaren '90: Elke 20 jaar komt er een mode terug, dat weten we. Maar nu is het anders. De jaren '90 komen terug, maar dan op steroïden. Flanellen hemden, buiktruitjes, plateauzolen... Ik dacht dat ik die spullen veilig had opgeborgen op zolder! En nu moet ik er weer aan geloven? Help!
• De obsessie met superfoods: Vroeger aten we gewoon aardappels. Nu moeten we goji-bessen, chiazaad en spirulina in elke maaltijd stoppen, anders zijn we niet gezond bezig. Alsof je met een handjevol exotische zaadjes opeens onsterfelijk wordt. Ik heb nieuws voor je: je gaat nog steeds dood. Misschien iets langzamer, maar toch.

De Technologie-Tsunami

Technologie. Het is fantastisch, hè? We kunnen met mensen aan de andere kant van de wereld praten, informatie opzoeken in seconden... Maar het maakt ons ook gek. Verslaafd aan onze telefoons, bang om iets te missen (FOMO, weet je wel), en constant op zoek naar bevestiging via likes en comments. Vroeger keken we naar de sterren, nu staren we naar schermen.

Mijn buurvrouw praat harder tegen haar Google Home dan tegen haar eigen man. Serieus. "Hé Google, zet de verwarming hoger! Hé Google, speel de nieuwste hit! Hé Google, vertel me een mop!" Arme man. Hij is compleet overbodig geworden.

En dan heb je nog die zelfrijdende auto's. Ik vertrouw ze voor geen meter. Stel je voor: je zit in een auto, je doet een dutje, en de auto besluit dat je eigenlijk naar een pretpark moet. Of erger nog: naar een politieke bijeenkomst! Nee, dank je. Ik hou het wel bij mijn oude vertrouwde fiets.

Nog even wat tech-gekte op een rijtje:

• Cryptocurrencies: Ik snap er nog steeds geen snars van. Het is als toveren met getallen. Eerst is het heel veel geld, dan is het opeens niks meer. Ik hou het wel bij euro's. Die kun je tenminste nog vasthouden.
• Virtual Reality: Een bril op je hoofd, en je waant je in een andere wereld. Leuk voor een uurtje, maar ik heb liever de echte wereld. Met echte mensen, echte bomen, en echte, stinkende koeien.
• De Metaverse: Een virtuele wereld waar je een avatar bent. Je kunt er shoppen, werken, en socializen. Klinkt leuk, maar ik heb het idee dat ik dan alleen maar nog meer achter een scherm zit. Ik ga liever naar het café. Daar kun je tenminste echt iemand een high-five geven.

De Paradox van de Keuze

We hebben te veel keuze. Vroeger waren er twee smaken ijs: vanille en chocola. Nu zijn er 37 soorten, met namen die klinken alsof ze uit een sciencefictionfilm komen. "Galactic Berry Blast," "Cosmic Caramel Swirl"... Ik word er duizelig van! Ik wil gewoon ijs! Simpel! Lekker! Zonder al die poespas!

Hetzelfde geldt voor shampoo. Er zijn shampoos voor droog haar, vet haar, krullend haar, plat haar, gekleurd haar, grijs haar... Ik heb gewoon haar. Kan ik niet gewoon één shampoo kopen die alles doet?

En dan die dating apps. Vroeger leerde je iemand kennen in de kroeg, op een feestje, of via een gemeenschappelijke vriend. Nu swipe je door honderden profielen, op zoek naar "de ware." En wat gebeurt er? Je krijgt een carpaal tunnel syndroom van het swipen en eindigt met niemand. Behalve misschien met een lege bankrekening omdat je al die dating apps hebt betaald.

Kiezen is verliezen, zeggen ze. Hier zijn nog een paar keuzemogelijkheden die me gek maken:

• Streamingdiensten: Netflix, Disney+, HBO Max, Amazon Prime... We hebben meer keuze dan ooit, maar we besteden meer tijd aan het zoeken naar iets om te kijken dan aan het daadwerkelijk kijken. En dan eindigen we alsnog met Friends. Voor de 100e keer.
• De koffiemachine: Espresso, cappuccino, latte macchiato, americano, flat white... Vroeger dronken we gewoon koffie. Met melk en suiker. Nu moeten we een barista-opleiding volgen om een kopje koffie te kunnen zetten.
• De supermarkt: Biologisch, veganistisch, glutenvrij, lactosevrij, suikervrij... Ik wil gewoon boodschappen doen! Zonder een scheikundige te hoeven zijn!

Dus, wat nu?

Ik weet het niet. Misschien moeten we allemaal een beetje rustiger aan doen. Minder scrollen, minder kopen, minder stressen. Meer tijd doorbrengen met vrienden en familie. Meer naar buiten gaan. Meer genieten van de kleine dingen. En misschien... gewoon misschien... een beetje meer lachen om de gekte.

Want laten we eerlijk zijn, het is wel vermakelijk. Een beetje gekte houdt ons scherp. Het zorgt ervoor dat we niet in slaap vallen. En het geeft ons tenminste iets om over te praten in het café.

Dus, proost! Op de gekte! Op de nonsens! Op de technologie! Op de keuze! En op de hoop dat het niet nog gekker wordt.

Of misschien wel? Wie weet. Het wordt immers steeds gekker.