Het Jaar Waarin Ik Mijn Haar Verloor

Oké, laten we het er eens over hebben. Het jaar… kuch …het jaar waarin ik mijn haar verloor. Klinkt dramatisch, hè? Nou, wacht maar. Het was ook dramatisch, op z’n eigen, haaruitval-achtige manier.

Het begon allemaal sneaky, als een dief in de nacht. Of eigenlijk, als een haarlok in het doucheputje. Eerst dacht ik nog: ach, beetje haaruitval. Stress, weet je wel? Wie heeft dat nou niet? Maar toen…

Toen werd het dus meer dan een beetje. We praten hier over een serieus toename van haar op mijn kussen, in de afvoer, op mijn jas… you name it. Het was net een huisdier, maar dan eentje dat ik niet wilde. Een harige stalker, zeg maar.

Ik overdrijf misschien een klein beetje. Maar echt, het was bizar. Je kent die reclames voor shampoo tegen haaruitval? Nou, ik heb ze allemaal geprobeerd. Werkte het? Haha. Nee.

En toen kwam het moment waarop ik in de spiegel keek en dacht: "Wacht even… is dat… een kale plek?" Je weet wel, zo'n moment waarop de wereld even stilstaat en je hoort alleen nog maar een hoge pieptoon. Dat. Precies dat.

Paniek! Pure, onversneden paniek. Wat nu? Moest ik nu al aan een pruik? Zouden mensen naar me gaan staren? Zou mijn dating life (dat al niet zo florissant was) helemaal instorten? Alle doemscenario's kwamen voorbij.

De zoektocht naar de oorzaak (en de enorme hoeveelheid doktersbezoeken)

Oké, dus: dokter time. Ik heb zowat alle specialisten van Nederland gezien. Dermatologen, endocrinologen, noem maar op. Er werd bloed geprikt, hormonen gemeten, gekeken en geprikt en nog eens bloed geprikt. Ik voelde me net een wandelende bloedbank.

En de diagnoses? Nou, die waren net zo uiteenlopend als de kleuren in een regenboog. Stress? Misschien. Hormonen? Zeker mogelijk. Auto-immuunziekte? Wie weet! Erfelijkheid? Bingo! Mijn oma had ook al dun haar, dus… dank je wel, oma! (Geen offense, oma, je bent geweldig!)

Al die doktersbezoeken waren niet alleen tijdrovend, maar ook best frustrerend. Iedereen had een andere theorie, maar niemand had echt een oplossing. Ik voelde me een beetje als een proefkonijn, om eerlijk te zijn. En mijn portemonnee werd er ook niet blij van.

Ik heb serieus overwogen om mezelf te diagnosticeren via Google. Niet slim, ik weet het, maar de wanhoop nabij, hè? Uiteindelijk ben ik daar toch maar van afgezien. Ik zag mezelf al met een of andere zeldzame tropische ziekte eindigen volgens Dokter Google.

De behandelingen (en de teleurstellingen)

Na al die diagnoses (of het gebrek daaraan) was het tijd voor actie. Behandelingen! Jippie! Dacht ik.

Ik heb zalfjes gesmeerd, pillen geslikt, lotions gedruppeld. Alles wat de dokters voorschreven (en een beetje meer, thanks internet!) heb ik geprobeerd. Ik ben zelfs naar een alternatieve genezer geweest die me acupunctuur gaf. Kan geen kwaad, dacht ik. Of het hielp? Meh. Niet echt.

Het frustrerende was dat sommige dingen lijken te werken. Ik zag mini-haartjes terugkomen! Kleine, donzige babyhaartjes. Ik was dolblij! Maar dan… vielen ze weer uit. Zucht.

Minoxidil, spironolacton, lasertherapie… de hele mikmak. Ik voelde me een wandelend farmaceutisch experiment. En mijn haar? Nou, dat vond het blijkbaar allemaal niet zo boeiend.

De bijwerkingen waren ook niet mis. Hoofdpijn, duizeligheid, droge huid… Ik was sexy op een totaal andere manier.

Acceptatie (of in ieder geval, een poging daartoe)

Na een jaar van dokters, diagnoses, behandelingen en teleurstellingen, kwam ik op een punt waarop ik dacht: "Oké, misschien moet ik dit gewoon accepteren." Klinkt makkelijk, hè? Is het niet.

Het was een proces. Een lang, pijnlijk proces. Ik heb veel gehuild, veel gevloekt en veel ijs gegeten. Want laten we eerlijk zijn, ijs is de beste remedie tegen alles (behalve misschien verkoudheid).

Ik begon te experimenteren met nieuwe kapsels. Korter? Langer? Een pony? (Slecht idee, geloof me.) Uiteindelijk kwam ik erachter dat het geheim zat in volume. Veel volume! Mousse, haarspray, touperen… alles was toegestaan.

Ik leerde ook om te focussen op de dingen die ik wél mooi vond aan mezelf. Mijn ogen, mijn lach, mijn… nou ja, je snapt het idee. Self-love is belangrijk, mensen! Zeker als je haar je in de steek laat.

En toen gebeurde er iets onverwachts. Ik begon me beter te voelen. Misschien was het de acceptatie, misschien was het de tijd, misschien was het de bergen ijs die ik had gegeten… maar ik begon me er minder druk om te maken.

Tuurlijk, ik heb nog steeds dagen waarop ik in de spiegel kijk en denk: "Verdorie, dat haar…" Maar die dagen worden steeds minder. Ik heb geleerd om ermee om te gaan. Om het te accepteren. Om er zelfs een beetje om te lachen.

Wat ik heb geleerd (en wat jij ervan kan leren)

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? (Ja, er is een moraal! Beloofd!)

Ten eerste: haar is maar haar. Het is niet wie je bent. Het definieert je niet. Je bent meer dan alleen je kapsel. Onthoud dat!

Ten tweede: wees lief voor jezelf. Zeker als je door een moeilijke periode gaat. Verwen jezelf, doe dingen die je leuk vindt, omring je met mensen die je steunen.

Ten derde: zoek hulp als je het nodig hebt. Praat met je dokter, met een therapeut, met je vrienden, met je familie. Je bent niet alleen.

Ten vierde: lach erom. Soms is de beste manier om met iets om te gaan, er gewoon om te lachen. Humor relativeert. En lachen is gezond!

En ten slotte: je bent mooi. Met haar, zonder haar, met een pruik, met een kaal hoofd… je bent mooi precies zoals je bent. Geloof het!

En nu ga ik een kop koffie zetten en mijn haar föhnen (zoveel als er nog is, tenminste). Proost!