Here We Go Again Again

Ach, 'Hier gaan we weer, weer'… Klinkt bekend, hè? Alsof je de zin net zelf al honderd keer hebt gedacht deze week. Het is die universele verzuchting die ontsnapt als de verkeerde boterham naar beneden valt, of als je erachter komt dat de melk op is, nét als je je ontbijtgranen al in een kom hebt gedaan.

Ken je dat gevoel? Het is alsof het universum een persoonlijke vendetta tegen je voert, een soort running gag waar jij de onfortuinlijke hoofdrolspeler van bent. Het is die momenten waarop je, diep van binnen, weet: "Oh, nee. Niet dit weer."

Denk bijvoorbeeld aan die ene collega, laten we hem even "Karel" noemen. Karel is, laten we zeggen, speciaal. Iedere maandagochtend, stipt om 9:00 uur, start hij met een ellenlange monoloog over zijn weekend, waarin hij elk klein detail, van het aantal slokken koffie tot de exacte kleur van de wolken, uit de doeken doet. En jij, jij zit vastgebonden aan je bureau, gedoemd om te luisteren. "Hier gaan we weer, weer," denk je dan, terwijl je innerlijk zucht en je ogen ten hemel slaat.

Het 'Dejavu-tje' van het Dagelijks Leven

Het concept 'Hier gaan we weer, weer' is een beetje als een dejavu-tje, maar dan in het kwadraat. Het is meer dan alleen het gevoel dat je iets al eerder hebt meegemaakt; het is de bittere realisatie dat je het nú weer meemaakt, en waarschijnlijk morgen weer, en overmorgen ook.

Het is die kapotte printer op kantoor, die al zes keer gerepareerd is en toch weer dienst weigert. Het is de file op precies dezelfde plek, elke ochtend, alsof de auto's een geheime afspraak hebben om daar samen stil te staan. Het is die ene app op je telefoon die crasht zodra je 'm opent, ongeacht hoe vaak je 'm opnieuw installeert.

Herkenbaarheid als Redmiddel

Wat het 'Hier gaan we weer, weer'-fenomeen draaglijk maakt, is de herkenbaarheid. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Iedereen heeft wel zo'n irritant familielid dat steevast dezelfde stomme grappen maakt tijdens het kerstdiner. Iedereen kent de ellende van het proberen een IKEA kast in elkaar te zetten, met een gebruiksaanwijzing die meer vragen oproept dan beantwoordt.

De gemeenschappelijke frustratie verbindt ons. Het is een soort stille, onuitgesproken solidariteit tussen mensen die allemaal de strijd tegen de alledaagse absurditeiten voeren. Een kleine glimlach naar een medereiziger in een overvolle trein, wetende dat jullie allebei precies hetzelfde denken: "Hier gaan we weer, weer… en de NS is weer de pineut."

Denk aan dat moment dat je eindelijk, na urenlang zoeken, je sleutels vindt… in je jaszak, waar je al tien keer in gekeken had. Of wanneer je net een perfect kopje koffie hebt gezet, en dan struikelt over de kat en de helft over je aanrecht spettert. Het is niet leuk, maar het is wel… echt.

De Kunst van het Relativeren

Het geheim om niet gek te worden van al dat 'Hier gaan we weer, weer'-gedoe, is relativeren. Lach erom! Zie het als een soort cosmische grap. Als je kunt inzien dat het leven soms gewoon een beetje stom is, wordt het een stuk makkelijker om ermee om te gaan.

Leer jezelf aan om bij de eerste tekenen van ellende te denken: "Oké, dit is blijkbaar wat we vandaag gaan doen." In plaats van je te ergeren aan de eindeloze rij bij de kassa, zie het als een kans om je mindfulness skills te oefenen. In plaats van te vloeken op je internetverbinding die er weer uitligt, grijp je kans om een boek te lezen (ja, echt!).

Humor is je beste vriend in deze situaties. Maak er een grapje over met je collega's, je vrienden, of zelfs met jezelf. Post een grappige meme op social media. Deel je ellende, want gedeelde smart is halve smart, toch? En wie weet, misschien levert het je nog wel een paar nieuwe vrienden op die jouw 'Hier gaan we weer, weer'-struggles maar al te goed begrijpen.

Een Blijvende Bron van Inspiratie (Eh… Ellende?)

Het grappige is dat het 'Hier gaan we weer, weer'-scenario's eigenlijk een eindeloze bron van inspiratie zijn. Voor comedians, schrijvers, en eigenlijk iedereen die iets grappigs te vertellen heeft. Het zijn de kleine, alledaagse irritaties die ons menselijk maken, die ons met elkaar verbinden.

Dus, de volgende keer dat je jezelf betrapt op het denken (of hardop zeggen) van "Hier gaan we weer, weer," onthoud dan dat je niet alleen bent. We zitten er allemaal in. En misschien, heel misschien, kunnen we er samen wel om lachen. Of in ieder geval zuchten we er samen om, in een soort therapeutische unisono.

En nu ga ik even checken of de printer het alweer doet. Jullie raden het al…

PS: Als je dit leest en denkt: "Hier gaan we weer, weer, met al die ellenlange artikelen," dan heb ik mijn doel bereikt.