Gedicht 80 Jaar Toon Hermans

Goh, weet je nog, Toon Hermans? Die man, die éénpitter, die kon toch wat! En dan heb ik het niet alleen over z'n conferences, hè. Z'n gedichten! Man, man, man. Soms denk ik: "Had ik maar zo'n pen!" Maar goed, we kunnen niet allemaal Toon zijn, toch?

Laten we het eens over "Gedicht 80 Jaar Toon Hermans" hebben. Of nou ja, een gedicht uit die periode, want de man heeft er natuurlijk flink wat op papier gekwakt. Was het nou 'gekwakt'? Misschien meer 'verfijnd en met liefde neergeschreven'. Klinkt beter, hè?

Wat maakt Toon's gedichten nou... Toon?

Nou, ten eerste: de eenvoud. Geen ingewikkelde symboliek waar je een uur over moet nadenken. Toon schreef zoals hij praatte. Recht voor z'n raap, maar dan wel met een vleugje poëzie. Begrijp je wat ik bedoel? Zo'n beetje alsof je oma je een wijze les geeft, maar dan op rijm. Heerlijk toch?

Ten tweede: die typische Hermans-humor. Zelfs in z'n meest serieuze gedichten zat er altijd wel een knipoog verstopt. Een beetje zelfspot, een beetje relativering. Precies wat we nodig hebben, toch? In deze serieuze tijden… jezus…

En ten derde: de oprechtheid. Je voelde dat hij schreef vanuit z'n hart. Geen poespas, geen pretenties. Gewoon eerlijk, recht door zee. Dat raakte je, snap je? Alsof hij je persoonlijk toesprak, zo van: "Hé, ik begrijp je."

Een voorbeeldje, alsjeblieft!

Oké, oké, even denken. Laten we een poging wagen om een soort Toon-achtige zin te verzinnen (uit het blote hoofd! Niet makkelijk!). Stel je voor: "De regen tikt zachtjes op het raam, alsof de hemel fluistert: 'Niet zeuren, er komt nog meer!'" Zoiets? Is het Hermans-waardig? Waarschijnlijk niet, haha! Maar je snapt het idee toch?

Of neem die bekende regel: "Er zijn zoveel mensen die niet van me houden, dat is toch niet te geloven." Geniaal! Is het treurig? Ja. Is het grappig? Absoluut! Is het écht? Helaas, ook dat. Dat is Toon in een notendop, denk ik. Het leven is soms klote, maar je kunt er maar beter om lachen.

Hij had het over de kleine dingen, de alledaagse dingen. En daar maakte hij dan iets bijzonders van. Een kopje koffie, een bloem in de tuin, een gesprek met een vreemde. Het leek wel alsof hij het leven met een vergrootglas bekeek. Of misschien had hij gewoon een beter hart dan wij, wie zal het zeggen?

Zijn teksten, zijn gedichten... ze klinken door in de levens van mensen die hem nooit persoonlijk gekend hebben. Is dat niet bizar? Het is gewoon zo... menselijk. Iedereen kan er iets in herkennen. Dat is de magie van Toon Hermans.

En juist rond die 80e verjaardag... toen die gedichten, die conferences... die hadden ineens nog meer lading. Je voelde de levenservaring, de wijsheid, maar ook de kwetsbaarheid. Het besef dat het leven niet oneindig is. Ai ai, heftig spul, hoor!

Het is alsof hij zei: "Kijk mensen, ik heb het ook niet altijd geweten. Ik heb ook fouten gemaakt, ik heb ook verdriet gekend. Maar ik heb ook gelachen, ik heb liefgehad, en ik heb geleefd." En dat is uiteindelijk toch waar het om draait, of niet?

Ik bedoel, we kunnen wel proberen alles perfect te doen, alles volgens het boekje. Maar waar leidt dat toe? Stress, grijze haren, en een hoop gemiste kansen. Toon leerde ons om te genieten van het moment, om te waarderen wat we hebben. En om af en toe een beetje gek te doen. Dat is minstens zo belangrijk, vind je niet?

Dus, wat kunnen we leren van "Gedicht 80 Jaar Toon Hermans"? Nou, in ieder geval dit: Wees jezelf. Wees eerlijk. Lach om je eigen stommiteiten. En vergeet niet om af en toe een bos bloemen te kopen voor iemand die je liefhebt (of gewoon voor jezelf, dat mag ook!).

En als je je down voelt, zet dan even een conference van Toon op. Of lees een van zijn gedichten. Wedden dat je je meteen een stuk beter voelt? Het is bijna therapeutisch, zo goed is het. Of overdrijf ik nu? Misschien. Maar ik meen het wel! Echt waar!

Ik vind het zo mooi dat zijn werk nog steeds relevant is. Zoveel jaren later. Dat bewijst toch wel dat hij iets echt heeft geraakt bij mensen. Dat hij een snaar heeft geraakt die nog steeds trilt. En hopelijk nog heel lang zal blijven trillen.

Dus, de volgende keer dat je een beetje inspiratie nodig hebt, denk dan even aan Toon. Denk aan zijn humor, zijn wijsheid, zijn oprechtheid. En bedenk: het leven is misschien niet altijd makkelijk, maar het is wel de moeite waard. En met een beetje Toon Hermans wordt het allemaal net ietsje mooier.

Maar goed, genoeg gekletst over Toon voor vandaag. Ik ga maar eens een kop koffie zetten. Heb jij trouwens nog koekjes? Want van al dat gepraat over gedichten krijg ik honger. Misschien moet ik zelf ook maar eens een gedicht proberen te schrijven. Maar dan wel met een kop koffie en een koekje erbij. Dat is mijn Toon Hermans-momentje. 😉

En jij? Wat ga jij doen? Misschien ook een beetje Toon in je leven brengen? Ik zou zeggen: doen! Je zult er geen spijt van krijgen.

En oh ja, als je zelf nog een favoriete Toon Hermans-quote of -gedicht hebt, laat het me dan even weten! Ik ben altijd benieuwd naar wat andere mensen in zijn werk raakt. Wie weet kan ik er weer wat van leren. Want ja, zelfs van Toon Hermans kun je blijven leren, zelfs na al die tijd.

Dus, tot de volgende keer maar weer. En onthoud: Lach! Het is gezond!