First Book In Harry Potter Series

Oke, laten we eerlijk zijn. Iedereen, iedereen, heeft op een bepaald punt in z’n leven gehoord van Harry Potter. Zelfs als je onder een steen hebt geleefd – figuurlijk dan, net als Harry onder de trap bij de Duffelingen – dan nog is de kans groot dat de naam je bekend voorkomt. Maar de eerste keer, die eerste keer dat je Harry Potter en de Steen der Wijzen oppakte... dat is speciaal. Alsof je een oude vriend ontmoet die je al je hele leven kent, maar dan in boekvorm.

Het is alsof je een pak melk koopt in de supermarkt. Het ziet er allemaal normaal uit, niks bijzonders. Maar dan neem je een slok, en bam! Beste melk ooit. Zo is het met dat boek. Je begint te lezen over een verwaarloosde jongen die woont bij z’n vreselijke oom en tante (de Duffelingen, een betere karikatuur van burgerlijkheid vind je nergens), en dan… boem. Magie! Letterlijk.

Een brief als een bevrijding

Die brieven, jongens, die brieven! Stel je voor: je krijgt al je hele leven sokken voor je verjaardag van je tante. Saaie sokken. Grijze sokken. Sokken waar je niet eens een Zwerkbal wedstrijd mee zou willen vliegen (hoewel, misschien als kousenvoet?). En dan, plotseling, PLOF, brieven die door de schoorsteen komen, door de brievenbus worden gepropt, aan je vogelkooi vastgebonden… het is een chaos! Maar dan blijkt dat je een tovenaar bent. Een to-ve-naar. Dat is toch wel iets anders dan weer een paar sokken, niet?

Het moment dat Hagrid binnenstormt en Uncle Vernon (die dikke, paarse driftkikker) even op z’n nummer zet, is goud waard. Hagrid, die lieve reus met z’n hart van goud… die man is alsof je je favoriete teddybeer een upgrade geeft naar een levensgrote knuffelbeer met een motorfiets. Je kunt hem niet niet leuk vinden.

Naar Diagon Alley: De eerste stappen in een nieuwe wereld

En dan Diagon Alley! Het is alsof je de Efteling binnenstapt, maar dan keer tien, plus een vleugje magie en een serieuze dosis knettergekke winkels. Een toverstok kiezen die jou kiest? Dat is alsof je de perfecte schoen vindt… maar dan voor tovenaars. En een uil kopen? Beter dan een kat! (Sorry kattenliefhebbers, maar een uil die brieven bezorgt is gewoon cooler).

Je voelt de opwinding door de pagina’s heen spetteren. Je wilt ook een toverstok! Je wilt ook Bertie Botts Smekkies in Alle Smaken proberen (ook al weet je dat er waarschijnlijk braaksel- en oorsmeer-smaken tussen zitten). Je wilt ook gewoon even gluren bij Goudgrijp, de tovenaarsbank die wordt gerund door kobolden (die er verdacht veel uitzien als gremlin-achtige accountants, maar dan met een gouden neus voor zaken).

Hogwarts: Meer dan een school

En dan… Hogwarts. Holy moly, Hogwarts. Dat kasteel is niet zomaar een school, het is een thuis. Een thuis waar de trappen bewegen (altijd opletten waar je loopt!), waar portretten roddelen (lekker makkelijk als je wilt spieken bij een toets) en waar de plafonds behekst zijn om de sterrenhemel te laten zien (beetje romantisch, toch?). Het is alsof je in een gigantisch, bewoonbaar kunstwerk woont.

De sorteerhoed! Stel je voor dat een hoed je vertelt waar je hoort. Dat is toch veel beter dan een sollicitatiegesprek? Je hoopt stiekem op Gryffindor, want Harry, Ron en Hermelien zitten daar. Maar Ravenclaw is ook cool, want dan ben je slim. En Hufflepuff… nou ja, Hufflepuff is gewoon aardig. En Slytherin… laten we eerlijk zijn, niemand wil echt in Slytherin, behalve Draco Malfidus en zijn sneue bende.

De lessen! Toverdranken! Bezweringen! Verdediging tegen de Zwarte Kunsten! Het is alsof je een cursus “Magie voor Beginners” volgt, maar dan met een serieuze dreiging van trollen en Voldemort. En Zwerkbal! Zwerkbal is de vetste sport ooit uitgevonden, al snap je in het begin geen snars van de regels. Maar dat maakt niet uit, want het is magisch vliegen op een bezemsteel!

Vriendschap en de strijd tegen het kwaad

Maar het allerbelangrijkste van dat eerste boek, is de vriendschap. Harry, Ron en Hermelien: ze zijn als pindakaas, jam en hagelslag – op het eerste gezicht misschien een rare combinatie, maar samen zijn ze perfect. Harry, de held zonder dat hij het zelf doorheeft. Ron, de loyale sidekick met z’n humor en z’n angsten. Hermelien, de slimme meid die iedereen redt met haar boekenwijsheid. Hun vriendschap is de lijm die alles bij elkaar houdt, en dat maakt het zo herkenbaar en warm.

En dan Voldemort… de schurk van alle schurken. Je voelt de dreiging, de duisternis, de koude rillingen bij elke keer dat z’n naam wordt genoemd. Hij is alsof je een spin ziet in je douche: je wilt hem weg hebben, je wilt er niks mee te maken hebben, maar je weet dat hij er is. En dat Harry hem als baby heeft overleefd, maakt het nog spannender.

Die confrontatie aan het einde, met Professor Krinkel (die in feite Voldemort op z’n achterhoofd heeft), is zenuwslopend. Je zit op het puntje van je stoel te lezen, je nagels af te kluiven. Harry, Ron en Hermelien, samen, tegen het kwaad. En ze winnen. Dankzij vriendschap, moed en een beetje toverkracht. Dat is toch fantastisch?

Kortom, Harry Potter en de Steen der Wijzen is meer dan een boek. Het is een ervaring. Het is een reis. Het is een ticket naar een wereld vol magie, vriendschap en avontuur. Het is alsof je weer kind bent, vol verwondering en dromen. En als je het boek dichtslaat, voel je je… anders. Alsof je zelf een beetje tovenaar bent geworden. Dus, pak dat boek weer eens op. Herbeleef de magie. Lach, huil, droom weg. Want soms, hebben we allemaal een beetje Hogwarts nodig in ons leven.