De Woestijn Van De Tartaren

Oké, dus stel je voor, je zit in een bar (misschien wel déze bar?), en iemand begint te vertellen over een boek. Maar niet zomaar een boek, een boek dat zo vreemd is, zo langzaam, en zo deprimerend, dat je bijna zou denken dat het geschreven is door een kat met een existentiële crisis. Ik heb het natuurlijk over 'De Woestijn Van De Tartaren' van Dino Buzzati!

Klinkt niet als een feestje, hè? Nou, dat is het ook niet echt. Maar juist dát maakt het zo... fascinerend. Denk aan een Italiaanse Kafka met een scheutje militair jargon. En héél veel wachten. Echt, een épische hoeveelheid wachten.

Het Verhaal, In een Notendop (Maar Wel Met Een Snufje Humor)

Het verhaal volgt de jonge luitenant Giovanni Drogo (klinkt al dramatisch, toch?), die naar Fort Bastiani wordt gestuurd, een verlaten fort aan de rand van... nou ja, de woestijn van de Tartaren, dus. Een woestijn waar overigens nooit Tartaren komen. Spoiler alert!

Drogo denkt, zoals elke ambitieuze jonge militair, dat dit een tijdelijke post is, een opstapje naar glorie en avontuur. Hij ziet zichzelf al in een groots gevecht, heldhaftig een aanval afslaan. Maar... niets. Er gebeurt helemaal niks. Behalve dan het voortdurende wachten. En de onverbiddelijke gang van de tijd. Ah, de tijd... de echte vijand in dit verhaal!

Je moet je voorstellen, je komt aan in dit fort, en het is alsof je in een gigantische, stoffige time-out bent beland. Je collega's zijn ook al jaren aan het wachten, hun gezichten gegroefd door verveling en teleurstelling. Ze lijken meer op levende standbeelden dan op soldaten.

Belangrijke Elementen (met wat extra flair):

• Het Fort: Fort Bastiani is meer dan alleen een gebouw; het is een metafoor! Voor de zinloosheid van het bestaan, de onbereikbaarheid van dromen, en de verschrikking van roestige kanonnen. Stel je het voor als een soort militair Hotel California - je kunt wel vertrekken, maar je ziel blijft achter.
• De Woestijn: De woestijn zelf is een leeg canvas voor de projecties van Drogo's verlangens en angsten. Het is een belofte van avontuur, maar ook een spiegel die hem confronteert met zijn eigen sterfelijkheid. En ja, er zijn dus helemaal geen Tartaren. Beetje misleidend, die titel, hè?
• De Tijd: Tijd is de ultieme antiheld in dit verhaal. Het sluipt voorbij, steelt Drogo's jeugd, en maakt zijn dromen onbereikbaar. Het is alsof Buzzati ons wil laten zien dat de grootste oorlog die we voeren, de oorlog tegen de tijd zelf is.
• De Andere Soldaten: Drogo's collega's zijn een bont gezelschap van verslagen zielen, elk op hun eigen manier geketend aan Fort Bastiani. Ze zijn een soort levende waarschuwingen voor wat er met Drogo kan gebeuren als hij te lang blijft hangen. Denk aan een soort militair bejaardentehuis, maar dan met geweren.

Waarom zou je dit lezen? (Ondanks alles!)

Oké, ik geef toe, 'De Woestijn Van De Tartaren' is geen boek dat je oppakt als je zin hebt in een luchtige strandroman. Maar het is wél een boek dat je bijblijft. Het is een boek dat je aan het denken zet over de zin van het leven, de waarde van ambities, en de onvermijdelijkheid van de dood. En dat alles verpakt in een mysterieus militair jasje.

Zie het zo: je leest het boek, je voelt je even miserabel, en dan denk je: "Hé, mijn leven valt eigenlijk nog best mee!". Een soort existentiële detox, zeg maar.

Maar serieus, Buzzati's schrijfstijl is prachtig. Hij weet een sfeer te creëren die zowel beklemmend als betoverend is. Je voelt de leegte van het fort, de droogte van de woestijn, en de hopeloosheid van Drogo. Het is een masterclass in sfeerschepping.

Interessante Feitjes (om mee te pronken op feestjes):

• Buzzati werkte zelf als journalist voor de Corriere della Sera in Milaan, en de sfeer van bureaucratie en wachten in de redactiekamers sijpelt door in het boek. Misschien was hij zelf ook wel een beetje Drogo...
• Het boek is geïnterpreteerd als een allegorie op de Koude Oorlog, met Fort Bastiani als een symbool van de statische confrontatie tussen Oost en West. Maar het kan ook gewoon gaan over de frustraties van een kantoorbaan. Wie zal het zeggen?
• 'De Woestijn Van De Tartaren' is verfilmd, en de film is best goed! Maar het boek is natuurlijk altijd beter (vind ik dan).
• Veel mensen vinden het boek saai. En weet je wat? Dat is oké! Niet elk boek is voor iedereen. Maar als je op zoek bent naar een boek dat je echt raakt, dat je uitdaagt, en dat je nog lang na het lezen bijblijft, dan is 'De Woestijn Van De Tartaren' misschien wel iets voor jou.

Dus, Conclusie?

'De Woestijn Van De Tartaren' is een boek dat je moet ervaren, niet per se moet 'lezen'. Het is een boek dat je uitdaagt, dat je frustreert, en dat je misschien zelfs een beetje droevig maakt. Maar het is ook een boek dat je aan het denken zet, dat je anders naar de wereld laat kijken, en dat je uiteindelijk misschien wel een beetje wijzer maakt. Of in ieder geval een goed verhaal geeft om in een bar te vertellen. En wie weet, misschien komen de Tartaren alsnog... ooit. Maar waarschijnlijk niet.

En nu ga ik maar weer een biertje bestellen. Al dat gepraat over ellende maakt dorstig.