Down And Out In Paris

Ken je dat gevoel? Dat je een beetje krap bij kas zit? Dat je de laatste week voor je salaris net iets te vaak pasta met ketchup eet? Nou, stel je dat gevoel eens duizend keer erger voor. En plak er dan nog Parijs bovenop, want ja, de stad van de liefde en lichtjes, maar ook van de schrikbarend dure koffie.

Plongeren: Een baan waar je de held mee uithangt... of niet

George Orwell, jawel, die van Animal Farm en 1984, deed het. Hij schreef er zelfs een boek over: Down and Out in Paris and London. Eén van zijn avonturen in Parijs was het "plongeren." Wat dat is? Stel je voor dat je de vaatwasser bent, maar dan in menselijke vorm. Je staat urenlang in een snikhete, stinkende kelder, afwas stapelend tot aan de hemel (die je overigens niet ziet), en je handen veranderen langzaam in verschrompelde pruimen. Klinkt idyllisch, toch?

Maar eerlijk is eerlijk, wie heeft er nou niet eens zo'n baantje gehad? Misschien niet in Parijs en niet met een beroemde schrijver aan de zijlijn, maar het principe blijft hetzelfde. Die zomer dat je ijsjes hebt staan scheppen tot je arm er bijna af viel? Of die stage in dat stoffige archief waar je meer niesbuien dan documenten hebt gezien? Het voelt misschien niet als literaire inspiratie op het moment zelf, maar later kijk je er toch met een soort melancholische trots op terug. "Kijk mij eens, ik heb het overleefd! Ik kan alles aan!"

De Kunst van het Overleven: Creativiteit ten top

Als je geen geld hebt in Parijs, moet je creatief zijn. Echt creatief. Anders overleef je het niet. Denk aan: slapen onder een brug (niet aan te raden, tenzij je van ochtendconcerten door clochards houdt), eten zoeken in de vuilnisbakken van de markt (ik raad de iets duurdere markten aan, daar gooien ze soms nog bijna perfecte croissants weg), en je vergapen aan de etalages van dure winkels alsof je naar een museum kijkt (gratis entree!).

Ik heb het zelf gelukkig nooit zó bont gemaakt in Parijs, maar ik herinner me wel een weekend dat ik me letterlijk blauw betaald had aan een veel te klein hotelkamertje, waardoor ik de rest van de dagen op een stokbrood en gratis water van de openbare toiletten moest leven. Ik bedoel, het was nog steeds Parijs, maar de romantiek was er wel een beetje af. De Eiffeltoren zag er ineens minder glitterig uit met een knorrende maag.

De charme van armoe: bestaat het echt?

Sommigen beweren dat er een soort charme zit aan arm zijn, vooral in zo'n stad als Parijs. Dat je de echte stad leert kennen, weg van de toeristische hotspots en de glimmende façades. Dat je gedwongen wordt om contact te leggen met andere mensen, om hulp te vragen, om te delen. En ja, daar zit wel een kern van waarheid in.

Maar laten we eerlijk zijn, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er zijn momenten dat je gewoon genoeg hebt van de stinkende metro, de constante drukte, en de wetenschap dat je je volgende maaltijd letterlijk bij elkaar moet scharrelen. Op die momenten wil je niks liever dan een warme douche, een zacht bed, en een bord vol eten waar je niet zelf voor hebt hoeven zoeken.

De Lessen van Orwell: Wat kunnen we ervan leren?

Dus, wat kunnen we leren van Orwell's Down and Out in Paris and London? Meer dan je misschien denkt. Het boek is niet alleen een grimmige beschrijving van armoede, maar ook een ode aan de menselijke veerkracht. Het laat zien dat, zelfs in de meest uitzichtloze situaties, er altijd ruimte is voor vriendschap, humor, en een beetje menselijkheid.

En misschien, heel misschien, dat het je eraan herinnert dat je niet altijd zo hard moet zeuren over die ene keer dat je koffie verkeerd was of dat je trein vijf minuten vertraging had. Er zijn mensen die het een stuk zwaarder hebben dan jij. En die het toch redden. Sterker nog, die er soms zelfs nog een beetje van genieten.

Bovendien, als je ooit een keer een restaurant binnenloopt en je ziet een plongeur in de kelder verdwijnen, weet je nu wat hij doorstaat. Misschien geef je hem dan een extra fooi. Of bestel je gewoon iets wat niet zo lastig af te wassen is. Denk aan een stukje kaas. Da's altijd goed. En makkelijk schoon te maken.

Dus de volgende keer dat je je een beetje down voelt, denk dan aan Orwell in Parijs. En besef dat het altijd erger kan. En dat je waarschijnlijk heel veel meer hebt dan je denkt. En dat een stuk stokbrood met kaas, zelfs in je eigen keuken, best wel luxe is.

En mocht je ooit écht down and out in Parijs belanden? Zoek dan een plongeur op. Misschien krijg je wel een gratis kop koffie. Of in ieder geval een goed verhaal.

De moderne "Plongeur": Banen die je onderschat

Denk je dat het plungeren verleden tijd is? Echt niet! Er zijn nog steeds genoeg banen die je onderschat, banen die cruciaal zijn voor het reilen en zeilen van onze maatschappij, maar waar je weinig waardering (en vaak ook weinig loon) voor krijgt. Denk aan de pakketbezorger die in de stromende regen je bestelling komt brengen, de schoonmaker die 's ochtends vroeg zorgt dat je kantoor weer blinkt, of de vakkenvuller die 's avonds laat de schappen vult zodat jij je boodschappen kunt doen. Zij zijn de moderne "plongeurs."

Neem nou die keer dat ik tijdens een vakantiebaantje op een camping de toiletten moest schoonmaken. Het was vies, het stonk, en ik voelde me oprecht vernederd. Maar aan het einde van de dag had ik wel de voldoening dat ik iets gedaan had wat belangrijk was. En dat ik, hopelijk, de vakantie van een ander een stukje aangenamer had gemaakt. En bovendien, het gaf me een enorme waardering voor de mensen die dit dag in dag uit doen. Dus de volgende keer dat je een schone toilet ziet op een camping, stuur dan even een virtuele knuffel naar de held die dat mogelijk heeft gemaakt.

Conclusie: Wees aardig, want je weet nooit

De moraal van dit verhaal? Wees aardig voor iedereen, want je weet nooit wat ze meemaken. En wees dankbaar voor de kleine dingen in het leven. Een warme douche, een volle maag, een comfortabel bed. Het zijn geen vanzelfsprekendheden. En als je ooit de kans krijgt om naar Parijs te gaan, ga dan. Maar misschien met iets meer geld dan alleen voor een stokbrood. Tenzij je van een extreme uitdaging houdt, natuurlijk.

En onthoud: zelfs als je down and out bent, kun je nog steeds de schoonheid van de stad waarderen. En wie weet, misschien schrijf je er wel een boek over. Of in ieder geval een grappig blogpostje.