De Sterren Van De Hemel Spelen

Ken je dat? Je ligt ’s avonds in bed, de dag is voorbij gevlogen (of geslenterd, afhankelijk van je agenda), en je staart naar het plafond. Of, als je geluk hebt, naar een open raam waarachter de sterren knipogen. En dan begint het. Je gedachten dwalen af. Eindeloos.

Ik noem dat altijd: “De Sterren Van De Hemel Spelen”. Het is alsof je brein een eigen improvisatietheater opvoert, met jou als enige toeschouwer (en helaas, vaak ook als regisseur, want die gedachten willen nog wel eens een eigen leven gaan leiden). Het is een soort interne late-night talkshow, maar dan zonder commerciële onderbrekingen – alleen met heel veel onbetaalde gastoptredens van al je zorgen, dromen, en random herinneringen.

Waar gaat dat nou eigenlijk over?

Nou, stel je voor: je bent aan het proberen in slaap te vallen. Het is stil (behalve dan de tikkende klok die plotseling verdacht veel geluid maakt). En dan BAM! Een gedachte schiet je te binnen. "Heb ik wel de kattenbak verschoond?" Oké, je staat op, controleert de kattenbak. Ja, keurig gedaan. Terug naar bed. En dan… “Wacht… heb ik de goede kattenbak verschoond? Of die van buurman Bob per ongeluk?" (Bob heeft geen kat, trouwens. Maar toch.)

Zie je? De Sterren Van De Hemel Spelen. Het is het ultieme mentale pingpongtoernooi waar de ballen bestaan uit alles wat je die dag hebt meegemaakt, plus alles wat je ooit hebt willen doen, plus alles wat je absoluut niet wil dat ooit gebeurt. Het is een bizarre mix van realiteit en fantasie, een soort mentale soep die je brein ’s nachts klaarmaakt. Soms lekker, soms wat… tja, apart.

En het mooie (of juist het frustrerende) is: er is geen touw aan vast te knopen. Je kunt proberen er controle over te krijgen, te zeggen: "Hé brein, even dimmen, ik wil slapen!" Maar dat is net zoiets als proberen een zwerm vliegen te organiseren. Succes gegarandeerd (…not).

Voorbeelden uit de praktijk (lees: mijn leven)

Laatst lag ik dus in bed, klaar om weg te zakken. En toen dacht ik: "Stel je voor dat je een pinguïn zou zijn, maar dan eentje die piano kan spelen. Zou je dan een hit worden? En wat zou je dan spelen? En zou je dan een klein smokingjasje dragen?" Sérieus. Dit soort dingen. Complete absurditeit.

Of die keer dat ik me ineens afvroeg of mieren eigenlijk kunnen niezen. Ik bedoel, ze hebben toch ook een soort neusgatje? En als ze dan niezen, is dat dan een soort mini-tsunami voor de andere mieren? Je ziet het al voor je, die arme mieren die zich vastklampen aan grassprietjes terwijl er een gigantische niesgolf over ze heen rolt… Pure waanzin!

Het punt is: je brein is een expert in het vinden van vragen waar niemand ooit om heeft gevraagd. Het is alsof je een intern internet hebt, maar dan eentje dat alleen toegankelijk is als je probeert te slapen. En dat internet staat vol met de meest vreemde en nutteloze informatie die je je maar kunt bedenken.

Waarom doen we dit onszelf aan?

Goede vraag! Ik denk dat het iets te maken heeft met het verwerken van de dag. Overdag zijn we druk, gefocust (meestal), en hebben we geen tijd om stil te staan bij al die kleine, onbelangrijke dingen die toch ergens in ons onderbewustzijn rondzweven. ’s Nachts, als de druk wegvalt, krijgen die dingen de kans om naar boven te komen en een feestje te bouwen in ons hoofd.

Het is ook een vorm van creatieve verwerking. Je brein is aan het puzzelen, aan het verbinden, aan het associëren. Het is als een kind dat met blokken speelt, alleen dan met mentale blokken. Soms komt er iets moois uit voort, soms alleen een gigantische chaos. Maar hey, chaos is ook creatief, toch?

En laten we eerlijk zijn, soms is het gewoon vermakelijk. Oké, het kan frustrerend zijn als je niet kunt slapen, maar er zit ook wel iets grappigs in het besef dat je brein zo’n gekke boel kan zijn. Het is alsof je een onbetaalde abonnement hebt op een stand-up comedian die alleen voor jou optreedt (en die soms ook wel een beetje flauw is, dat moet gezegd worden).

Tips & Tricks om er mee om te gaan (soort van)

Oké, ik ga niet doen alsof ik de ultieme oplossing heb om De Sterren Van De Hemel te temmen. Dat is onmogelijk. Maar er zijn wel een paar dingen die je kunt proberen:

• Accepteer het. Vecht er niet tegen. Realiseer je dat het normaal is en dat iedereen het wel eens heeft. Hoe meer je probeert het te stoppen, hoe harder het terugkomt.
• Schrijf het op. Als je echt gek wordt van die ene gedachte, schrijf het dan op in een notitieboekje. Op die manier "parkeer" je de gedachte en kun je er morgen weer naar kijken (of het voorgoed vergeten).
• Meditatie. Probeer een korte meditatieoefening te doen voordat je gaat slapen. Het kan helpen om je gedachten tot rust te brengen (maar verwacht geen wonderen, het is geen toverdrank).
• Creëer een rustgevende omgeving. Zorg ervoor dat je slaapkamer donker, stil en koel is. Vermijd schermen vlak voor het slapen gaan (die blauwe licht is de vijand!).
• Omarm de absurditeit. Soms is het het beste om gewoon mee te gaan met de stroom van je gedachten. Wie weet ontdek je nog iets leuks (of gewoon iets heel, heel raars).

Uiteindelijk is De Sterren Van De Hemel Spelen een onderdeel van het menselijk leven. Het is het bewijs dat we complexe, creatieve wezens zijn met een rijke innerlijke wereld. En ook al kan het soms frustrerend zijn, het is ook wel weer mooi. Het is een herinnering dat er meer is dan alleen de dagelijkse sleur. Het is een klein beetje magie in de nacht.

Dus, de volgende keer dat je ligt te woelen en te draaien en je brein begint met zijn eigen voorstelling, weet dan dat je niet alleen bent. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. We zijn allemaal toeschouwers van onze eigen interne circus. En soms, heel soms, is dat best leuk.

Slaap lekker (of probeer het in ieder geval!). En wie weet, misschien zien we elkaar wel in de sterren…