De Prinses Op De Erwt

Zo, jongens en meisjes, opgelet! Hebben jullie ooit gehoord van De Prinses op de Erwt? Natuurlijk wel, toch? Het is zo'n verhaal dat je ouders je vertelden toen je te jong was om de financiële implicaties van een gigantische matrassenstapel te begrijpen. Het is een sprookje van Hans Christian Andersen, die man die een beetje een obsessie had met verdrietige zeemeerminnen en keizers zonder kleren. Maar wees gerust, dit verhaal is iets minder deprimerend. Iets. Laten we er eens induiken, alsof we in een stapel donsveren vallen, maar dan zonder de verstikkingsgevaren.

Het Koninkrijk der Twijfelachtige Hygiëne

Het begint allemaal met een prins. Niet zomaar een prins, maar een prins die wanhopig op zoek is naar een vrouw. En niet zomaar een vrouw, maar een echte prinses. Je zou denken, in een wereld vol kastelen en tiara's, dat het niet zo moeilijk zou zijn. Maar nee, deze prins is kieskeuriger dan een kat die een komkommer ziet. Hij wil geen namaakprinses, geen "bijna-echte-maar-toch-een-beetje-nep" prinses. Het moet een prinses zijn die van top tot teen... prinserig is?

Dus, onze prins reist de wereld rond, op zoek naar de ultieme prinses. Hij stuit op de ene prinses na de andere, maar er is altijd wel iets mis. Misschien heeft ze een snurkprobleem dat een Boeing 747 zou overstemmen. Misschien eet ze haar erwten met een mes. Misschien heeft ze een collectie verzamelobjecten van dode insecten. Wat de reden ook is, geen enkele prinses voldoet aan zijn koninklijke eisen.

Het is alsof hij een profiel op een dating-app heeft, maar dan met alleen maar criteria die in steen gebeiteld zijn. “Moet van kasteelwandelingen houden. Geen bezwaren tegen belastingheffing. Moet minstens drie verschillende soorten diadeems bezitten. Allergisch voor boeren.” Je snapt het idee.

De Stormnacht van de Wanhopige Prinses

Op een dag, de prins is bijna radeloos, klopt er een vrouw aan de poort. Het is een stormachtige nacht. De bliksem flitst, de donder rolt, en het regent pijpenstelen. Serieus, het is zo'n weer dat je zou verwachten dat Noach elk moment met zijn ark aan komt drijven. De vrouw staat daar, doorweekt tot op het bot, haar haar in alle richtingen, en ze beweert een prinses te zijn.

De koningin (de moeder van de prins, en waarschijnlijk de echte baas van het kasteel) is sceptisch. Je zou haar bijna kunnen horen denken: "Een prinses? Met dat haar? Die schoenen? En dat accent? Vast niet!" Maar, zoals alle goede (of in dit geval, stiekem manipulatieve) moeders, besluit ze een test te verzinnen. Een test die zo absurd is dat je je afvraagt of ze die nacht niet een beetje te veel koninklijke sherry op had.

De Marteling van de Erwt

Hier komt het beroemde deel: de erwt. De koningin laat een erwt op de bodem van een bed leggen. Bovenop die erwt stapelt ze twintig matrassen. En alsof dat nog niet genoeg is, legt ze bovenop de matrassen ook nog eens twintig donsdekens. Dat is meer beddengoed dan in de gemiddelde IKEA! Het is alsof ze een toren van Pisa van textiel bouwt, maar dan met de bedoeling iemand ongemakkelijk te laten slapen.

De prinses wordt in het bed geholpen. De volgende ochtend vraagt de koningin haar hoe ze geslapen heeft. En wat zegt de prinses? Ze zegt dat ze de hele nacht verschrikkelijk heeft geslapen. Ze heeft de hele nacht iets hards onder haar gevoeld, en ze is helemaal blauw en beurs over haar hele lichaam. Auw!

Het Oordeel: Erwt-oordeel!

De koningin is dolblij! Want, zo redeneert ze, alleen een echte prinses zou zo gevoelig zijn. Alleen een prinses met een huid zo fijn als porselein zou een erwt door veertig lagen beddengoed heen kunnen voelen. Het is een beetje alsof je een mug op een kilometer afstand zou kunnen horen niezen. Belachelijk, maar goed. De prins is ook blij. Eindelijk, hij heeft zijn echte prinses gevonden! Hoera! (Of zoiets.)

Maar wacht even... laten we eens even stil staan bij deze 'test'.

Even serieus: Dit is toch waanzin?

• Ten eerste, wie niet slecht zou slapen op een erwt onder veertig lagen beddengoed, heeft waarschijnlijk een slaapprobleem dat professionele hulp vereist.
• Ten tweede, de prinses is ofwel ongelooflijk gevoelig, ofwel een ongelooflijke klager. Misschien een combinatie van beide.
• Ten derde, de koningin heeft zojuist een compleet belachelijke test gebruikt om te bepalen of iemand van adel is. Hallo, DNA-test?!
• Ten vierde, wat is de ethische implicatie van het gebruiken van iemand als menselijk kussen tester?

De Moraal (of het Gebrek eraan)

Dus, wat is de moraal van het verhaal? Is het dat echte adel zich onderscheidt door hun gevoeligheid? Is het dat je nooit een prinses op haar woord moet geloven? Is het dat je altijd een erwt onder je matras moet checken? Nee, volgens mij is de moraal gewoon: sprookjes zijn vaak behoorlijk raar.

Of misschien, heel misschien, is het een subtiele kritiek op de absurditeit van sociale klassen en de belachelijke criteria die gebruikt worden om mensen in die klassen in te delen. Maar laten we eerlijk zijn, waarschijnlijk niet. Het is gewoon een grappig, ietwat bizar verhaal over een kieskeurige prins, een manipulatieve koningin en een prinses met een (vermeende) supergevoelige huid. Het is een perfecte cocktail van koninklijke waanzin. En daar houden we van, toch?

Feiten die je vrienden versteld doen staan:

• Er zijn verschillende moderne interpretaties van het verhaal, waaronder een musical en talloze kinderboeken.
• Sommige mensen geloven dat het verhaal een metafoor is voor de ongemakken van het leven. Serieus?
• Hans Christian Andersen schreef meer dan 150 sprookjes. Dus als je dit verhaal raar vindt, bereid je dan voor op nog veel meer rare verhalen.

En daar heb je het dan! De prinses op de erwt, ontrafeld en ontdaan van al zijn koninklijke geheimen. Nu kun je dit verhaal vertellen op je volgende feestje en indruk maken op al je vrienden. Of ze tenminste aan het lachen maken. Wat het ook is, je bent nu in ieder geval een beetje meer op de hoogte van de bizarre wereld van sprookjes. En dat, mijn vrienden, is iets om trots op te zijn. Proost!