Citaten Uit Al Het Blauw Van De Hemel

Oké, stel je voor: ik zit aan een tafeltje, lekker bakkie pleur voor me, en iemand vraagt: "Hé, heb jij ooit gehoord van Citaten uit al het blauw van de hemel?" Mijn reactie zou waarschijnlijk zijn: "Eeeh… is dat een poëtische beschrijving van een depressie, of een reclameslogan voor blauwe verf?" Het blijkt dus iets heel anders te zijn. En eerlijk gezegd, het is best wel… interessant. Beetje gek misschien, maar interessant.

Wat is dat nou eigenlijk?

Citaten uit al het blauw van de hemel (origineel: Quotes from All of the Blue Sky) is een boek van de Japanse schrijfster Sakuno Saijo. Ja, ik weet het, klinkt als een naam die je verzint als je scrabble speelt en wanhopig letters nodig hebt. Maar trust me, deze dame kan schrijven! Het boek is een Japanse light novel – denk aan een young adult roman, maar dan vaak met een vleugje fantasie of science fiction. Nou, in dit geval… een hele flinke vleug.

Het verhaal gaat over een meisje, Toono Ema, en een jongen, Amasawa Takaaki. Ze hebben allebei een heel speciale aandoening. En hier wordt het een beetje weird. Hou je vast:

• Toono Ema kan de emoties van andere mensen zien. Niet gewoon een beetje aanvoelen, nee, ze ziet ze letterlijk. Als iemand verdrietig is, ziet ze een wolk van somberheid om die persoon hangen. Als iemand woedend is, zie je rode bliksemschichten. Best handig als je de intenties van je schoonmoeder wilt achterhalen, toch?
• Amasawa Takaaki heeft het tegenovergestelde probleem. Hij is emotieloos. Geen blijdschap, geen verdriet, geen woede, helemaal niks. Hij is basically een menselijke robot (maar dan wel een knappe, volgens de fans).

Klinkt al lekker absurd, toch? Maar wacht maar, het wordt nog beter. Want de enige manier waarop Amasawa wel emoties kan voelen, is door Toono's emoties te eten. Ja, je leest het goed. Emoties eten. Alsof ze een wandelende frietkraam is, maar dan met gevoelens in plaats van aardappels. Serieus, wie verzint zoiets?

De plot: Een emotioneel dieet

Het verhaal draait dus om de relatie tussen Toono en Amasawa. Zij probeert hem te helpen emoties te ervaren, en hij… nou ja, hij eet haar emoties op. Een beetje een rare work-life balance, vind je niet? Alsof je partner zegt: "Schat, wil je even extra verdrietig zijn vandaag? Ik heb zo'n honger."

Maar het is niet alleen maar lachen en gieren. Het boek behandelt ook serieuze thema's zoals:

• Eenzaamheid: Amasawa's emotieloosheid maakt hem erg eenzaam. Je kunt je voorstellen dat het lastig is om vrienden te maken als je niet in staat bent om je in te leven in hun gevoelens.
• De waarde van emoties: Toono leert door Amasawa in te zien hoe belangrijk emoties zijn. Zelfs de negatieve emoties horen bij het leven.
• Communicatie: Het boek laat zien hoe belangrijk het is om je gevoelens te uiten, ook al is dat soms moeilijk. Stel je voor dat je een emotie moet uiten die je letterlijk moet geven aan iemand anders om te voelen.

Dus ja, het is een beetje een weird liefdesverhaal met een twist van sci-fi en een snufje existentiële crisis. Precies het soort boek dat je leest als je je afvraagt waarom je überhaupt bent geboren.

Waarom zou je dit in vredesnaam lezen?

Nu denk je misschien: "Oké, dit klinkt allemaal vrij… bizar. Waarom zou ik mijn kostbare tijd hieraan besteden?" Goede vraag! Hier zijn een paar redenen:

• Het is origineel: In een wereld vol clichématige verhalen is Citaten uit al het blauw van de hemel een verademing. Het is gewoon anders dan alles wat je ooit hebt gelezen.
• Het is ontroerend: Ondanks de gekke premisse, is het verhaal verrassend ontroerend. Je gaat echt meeleven met Toono en Amasawa. Ik bedoel, wie kan er nou niet meeleven met iemand die emoties moet eten? (Oké, misschien alleen kannibalen.)
• Het is een goede manier om je Japans te oefenen: Oké, tenzij je al vloeiend Japans spreekt, is dit misschien geen overtuigende reden. Maar hey, het is het proberen waard! (Je kunt het natuurlijk ook in vertaling lezen, dat is misschien iets makkelijker.)
• Je kunt er indruk mee maken op feestjes: Geloof me, als je op een feestje vertelt over een boek waarin mensen emoties eten, heb je gegarandeerd de aandacht. Het is in ieder geval een stuk interessanter dan praten over het weer.

Conclusie: Blauwe luchten en gegeten emoties

Dus, daar heb je het. Citaten uit al het blauw van de hemel. Een boek over een meisje dat emoties kan zien en een jongen die ze moet eten om te voelen. Het is een beetje vreemd, een beetje ontroerend, en absoluut uniek. Of je het nu geweldig vindt of er hard om moet lachen, je zult het in ieder geval niet snel vergeten.

En als je het nou echt helemaal niks vindt? Nou ja, dan heb je in ieder geval een goed verhaal om aan je vrienden te vertellen. En wie weet, misschien inspireert het je wel om je eigen emoties wat meer te waarderen. Of om een nieuw dieet te proberen. Ik zeg maar wat.

Dus ga het lezen! Of niet. Het is jouw leven, jouw keuze. Maar als je me zoekt, ik zit waarschijnlijk nog steeds aan dat tafeltje met mijn koffie, mijmerend over de vraag of chocolade ook een emotie is. En zo ja, of Amasawa er dan ook honger naar zou hebben.

P.S. Als je dit boek leest en je begint plotseling een vreemde behoefte te krijgen om de emoties van je medemens te consumeren… ga dan alsjeblieft naar een dokter. Of een psychiater. Of in ieder geval iemand die je kan helpen voordat je je collega's begint aan te vallen voor hun verdriet. Je bent gewaarschuwd!

Nog even samengevat voor de snelle lezers:

• Boek: Citaten uit al het blauw van de hemel (Quotes from All of the Blue Sky)
• Auteur: Sakuno Saijo
• Premisse: Meisje ziet emoties, jongen moet ze eten om te voelen.
• Waarom lezen: Origineel, ontroerend, hilarisch (soms per ongeluk).
• Waarschuwing: Consumeer geen emoties van anderen! (Alleen in het boek, graag!)

En nu, excuus, ik ga even kijken of mijn buurman toevallig een lekkere portie vreugde heeft vandaag. Just kidding… mostly.