De Laatste Die Sterft Recensie

Oké, laten we het even over De Laatste Die Sterft hebben. Het boek van Ben Elton. Misschien heb je het in de boekhandel zien liggen, met z’n ietwat grimmige titel. Of misschien heb je het al gelezen en denk je nu: "Ja, daar had ik nou net een weekend over gezwegen…". Ik snap het. Een boek over een toekomst waarin niemand meer doodgaat klinkt nou niet bepaald als een licht verteerbare chicklit.

Maar geloof me, het is echt de moeite waard. En het is helemaal niet zo zwaar als het klinkt. Denk meer aan een dystopische achtbaanrit dan aan een begrafenisstoet. Begrijp je? Oké, laten we beginnen.

Het Eeuwige Leven: Klinkt leuker dan het is…

Stel je voor: je bent 20. Vol plannen, dromen, en de vaste overtuiging dat je de wereld gaat veroveren. En dan hoor je: 'Gefeliciteerd, je zult nooit doodgaan!'. Eerste reactie: whoop whoop! Party time!

Tweede reactie, een paar jaar later, als je vastzit in een saaie baan en je buurman nog steeds dezelfde moppen tapt als in 2023: "Ehhh… misschien was dat eeuwige leven toch niet zo’n goed idee?". Precies dát gevoel weet Ben Elton in De Laatste Die Sterft haarfijn te vangen. Hij laat zien dat het eeuwige leven niet per se een zegen is, maar ook een enorme last kan zijn.

Het is een beetje zoals onbeperkt pizza bestellen. In het begin is het geweldig! Je eet pizza voor ontbijt, lunch en diner. Maar na een week ben je er wel een beetje klaar mee. Je verlangt naar een simpele boterham met kaas. Of, in dit geval, naar de mogelijkheid om gewoon… weg te kunnen.

Gebrek aan geboorte

Maar daar blijft het niet bij. Want als niemand meer doodgaat, kan er ook niemand meer geboren worden. Logisch toch? Anders wordt het wel erg druk op deze aardkloot. En daar begint de echte ellende. Een samenleving zonder jongeren, zonder nieuwe ideeën, zonder frisse energie. Een samenleving die langzaam maar zeker versteent.

Zie het als een oude jukebox die steeds dezelfde plaat blijft draaien. Na een tijdje ken je elk krasje, elke stilte, elke valse noot. Je verlangt naar een nieuwe song, een nieuwe sound, iets verrassends. Maar de jukebox blijft koppig doorzingen. En jij zit vast, met je oordoppen vergeten.

De Humor van de Ellende

Nu denk je misschien: "Pfff, klinkt deprimerend!". Maar Ben Elton zou Ben Elton niet zijn als hij het geheel niet zou kruiden met een flinke dosis humor. Hij weet de meest grimmige situaties te beschrijven met een sarcastische knipoog. Het is humor die schuurt, humor die je aan het denken zet, maar bovenal: humor die je laat lachen.

Denk aan een scène waarin een eeuwenoude politicus een redevoering houdt. Zijn speech is zo oud en versleten dat hij de helft van de woorden is vergeten. Hij struikelt over zijn zinnen, herhaalt zichzelf, en eindigt uiteindelijk met een wartaal die niemand meer begrijpt. Het is hilarisch, maar tegelijkertijd ook tragisch. Het is een perfecte metafoor voor een samenleving die vastzit in het verleden en geen idee heeft hoe ze de toekomst moet vormgeven.

Detectiveverhaal in de toekomst

Naast de dystopische elementen en de scherpe humor is De Laatste Die Sterft ook gewoon een spannend detectiveverhaal. Een rechercheur moet een moord oplossen in een wereld waar moord zo goed als onmogelijk is. Want als niemand meer doodgaat, hoe kun je dan nog iemand vermoorden?

Het is een kat-en-muisspel vol verrassingen en plotwendingen. En het is een slimme manier om de lezer betrokken te houden bij de morele dilemma's die het boek opwerpt. Want wie heeft er baat bij de dood in een wereld waar de dood verboden is?

De Link met het Nu

Natuurlijk, De Laatste Die Sterft speelt zich af in een verre toekomst. Maar de thema's die het boek aansnijdt zijn razend actueel. Denk aan de vergrijzing van de bevolking, de technologische ontwikkelingen die ons leven steeds langer en gezonder maken, en de morele vragen die daarmee gepaard gaan.

Het boek dwingt je om na te denken over de waarde van het leven, de betekenis van de dood, en de verantwoordelijkheid die we hebben ten opzichte van toekomstige generaties. Het is een spiegel die Ben Elton ons voorhoudt. En wat we in die spiegel zien, is niet altijd even fraai. Maar het is wel de moeite waard om er even goed naar te kijken.

Voor wie is dit boek?

Dus, voor wie is De Laatste Die Sterft geschikt? Voor iedereen die van een goed verhaal houdt, die niet bang is om na te denken, en die wel kan lachen om de absurditeit van het leven (en de dood). Voor mensen die een hekel hebben aan saaie boeken, en die wel een beetje dystopische humor kunnen waarderen. Kortom, voor iedereen die een bijzondere leeservaring zoekt.

En als je na het lezen van dit boek nog steeds denkt: "Eeuwig leven? Nee, bedankt!", dan heb je het helemaal begrepen. Want soms is het juist de eindigheid die het leven zo kostbaar maakt. Geniet ervan, zolang het duurt!

Conclusie

De Laatste Die Sterft is een boek dat je bijblijft. Een boek dat je aan het denken zet, je laat lachen, en je misschien zelfs een beetje bang maakt. Het is een dystopische thriller, een satirische komedie, en een filosofische verhandeling in één. En het is absoluut de moeite waard om te lezen.

Dus, waar wacht je nog op? Ren naar de boekhandel (of bestel het online, dat kan ook), pak een kop thee (of een glas wijn, dat mag ook), en duik in de wereld van De Laatste Die Sterft. Je zult er geen spijt van krijgen. Beloofd!