Dagboek Van Een Muts Partystress

Zo, even een momentje voor mezelf met een gigantische mok thee. Want serieus, wie had gedacht dat ik, Lizzie (jep, de beroemde Muts), ooit nog zó gestrest zou raken van... een feestje? You heard right, een feestje! Alsof ik nog nooit eerder een party heb gezien. Pfff.

Het is niet zomaar een feestje, hoor. Nee, het is de beruchte eindejaarsparty van de school. De party waar je minstens drie weken van tevoren over outfit-stress begint te dromen. Dus, ja, druk, druk, druk.

De Outfit-Obsessie

Oh god, de outfit. Waar moet ik beginnen? Ik bedoel, ik heb een hele kast vol kleding, maar niets is goed genoeg. Echt, alsof ik in een sprookje leef waar elke jurk die ik aantrek verandert in een pompoen. Ken je dat?

Gister ben ik met Rosa (mijn BFF forever!) de stad ingegaan. Urenlang gewinkeld. Uiteindelijk had Rosa zo'n beetje alle jurken uit de winkel aan me voorgeschoteld. En wat denk je? Ik vond alles stom. Te glimmend, te saai, te lang, te kort. Te… adembenemend lelijk.

Serieus, hoe moeilijk kan het zijn? Gewoon iets leuks aantrekken. Maar nee, mijn innerlijke criticus is blijkbaar een keiharde fashionista die alleen genoegen neemt met couture. Zucht. Misschien moet ik toch maar dat oude glitterjurkje van zolder halen? Nee, Lizzie! Denk eraan! Dat ding is vorig jaar gesneuveld bij een poging tot limonade-vlekken verwijderen met bleek... Big mistake!

Maar wat als ik helemaal niet ga? Nee, dat kan ook niet. Iedereen verwacht me! En stel je voor dat Jeroen (mijn stiekeme crush) er is en ik mis het? Oké, Lizzie, focus! Er is een oplossing. Die moet er zijn. Ik ga gewoon… iets nieuws verzinnen! Morgen weer shoppen dan maar. Help!

De Haar-Horror

En dan hebben we nog de haar-horror. Krullen, stijl, opgestoken, los… Help! Mijn haar heeft een eigen willetje. De ene dag zit het perfect, de andere dag lijkt het alsof er een ontploffing in mijn nest heeft plaatsgevonden.

Ik heb al 1000 filmpjes bekeken op YouTube over perfecte party-kapsels. Maar die meiden hebben allemaal haar waar een heel leger kappers aan heeft gewerkt. Ik heb gewoon haar. Beetje pluizig, beetje eigenwijs. Zucht.

Misschien moet ik gewoon voor de “natuurlijke look” gaan. Lekker makkelijk. Oh nee, wacht. Natuurlijk betekent bij mij meestal: een warrige knot en een verdwaald plukje haar in mijn gezicht. Sexy! NOT.

De Make-up Misère

Make-up. Oh boy. Dat is een ander verhaal. Ik kan mezelf prima opmaken voor een gewone schooldag. Mascara, een beetje blush, klaar. Maar voor een feestje? Dan moet het speciaal zijn. En dat betekent meestal: een ramp. Ik eindig altijd met glitter in mijn ogen, foundation op mijn kleren en een lipstick die binnen een uur overal zit behalve op mijn lippen.

Ik overweeg serieus om een professional in te huren. Maar dat kost weer geld! En dat geld kan ik beter besteden aan… jawel… een nieuwe jurk! Ah, de cirkel is rond.

De Sociale Stress

Naast al die uiterlijke stress is er ook nog de sociale stress. Wie ga ik mee? Met wie praat ik? Wat als ik de hele avond alleen sta te dansen? (Of erger nog: helemaal niet dans?)

Ik ben best wel sociaal, hoor. Maar op zo’n feestje is het toch anders. Iedereen lijkt plotseling super cool en zelfverzekerd. En ik? Ik voel me dan ineens weer dat kleine meisje dat haar kniekousen omhoog trok en de hele dag in haar eentje hutten bouwde in het bos. Snap je?

En dan is er nog Jeroen. Moet ik hem aanspreken? Wat als ik iets stoms zeg? Wat als hij me niet leuk vindt? Wat als hij mijn glitterjurkje (als ik die al vind) afschuwelijk vindt?

Rosa zegt dat ik gewoon mezelf moet zijn. “Wees jezelf, Lizzie!” zegt ze dan met een bemoedigende glimlach. Makkelijker gezegd dan gedaan, Rosa. Makkelijker gezegd dan gedaan.

De Transport-Tragedie

Oh, en dan hebben we de transport-tragedie nog. Hoe kom ik daar in hemelsnaam? Mijn ouders willen me wel brengen, maar dat is natuurlijk súper oncool. Stel je voor dat Jeroen me ziet uitstappen uit een Volvo stationwagen met mijn moeder achter het stuur. Nee, dank je.

Misschien kan ik met de fiets? Maar dan ben ik helemaal bezweet als ik aankom. En mijn haar! Ramp! Misschien kan Rosa me ophalen? Maar zij woont aan de andere kant van de stad.

Echt, het is alsof het lot me tegenwerkt. Ik zou bijna denken dat ik beter thuis kan blijven met een dekentje, een reep chocola en een goede film. Maar nee, de plicht roept. De party roept. En Jeroen roept… misschien.

De Party-Panic

Kortom, de party-panic is compleet. Ik ben gestrest, nerveus en een beetje hysterisch. En dat allemaal voor een feestje dat waarschijnlijk binnen een paar uur voorbij is.

Maar toch… ik wil wel gaan. Ik wil de glitter en glamour ervaren. Ik wil met mijn vrienden lachen en dansen. En misschien, heel misschien, wil ik wel even oogcontact maken met Jeroen.

Dus, wat ga ik doen? Ik ga mezelf een schop onder mijn kont geven. Ik ga die outfit-stress overwinnen. Ik ga mijn haar temmen (of in ieder geval proberen). En ik ga gewoon mezelf zijn. Want uiteindelijk is dat het enige wat telt. Toch?

En weet je wat? Als alles misgaat, dan heb ik in ieder geval een goed verhaal om volgend jaar te vertellen. En dan kunnen we er samen om lachen. Deal?

Zo, nu ga ik nog een kop thee zetten en proberen te relaxen. Wens me succes! En tot snel, op de party (of ergens anders!). Liefs, Lizzie (de gestresste Muts).