Curious Dog In The Night

Oké, luister, ik moet je echt dít verhaal vertellen. Het gaat over mijn hond, Kees. Kees is geen held, laten we dat even duidelijk stellen. Hij is meer het type hond dat blaft naar de stofzuiger en vervolgens achter de bank duikt alsof hij net een beer is tegengekomen. Maar, deze ene nacht… deze ene nacht was anders.

Het was, denk ik, zo’n 3 uur ’s nachts. Je weet wel, die tijd waarop je lichaam je subtiel (of niet zo subtiel) eraan herinnert dat je echt, echt moet plassen. Dus ik sta op, probeer zo stil mogelijk te zijn om mijn wederhelft niet wakker te maken, en sluip naar de badkamer. En toen hoorde ik het. Een soort van… gegrom? Of een zacht gejammer? Moeilijk te zeggen, ik was half slapend, dus het klonk alsof een walvis baby probeerde te leren praten.

Maar het kwam van beneden. Shit.

Mijn eerste gedachte? Inbrekers! Natuurlijk! Want elke rare geluid in het holst van de nacht betekent inbrekers. Ik visualiseerde al de krantenkoppen: "Inbrekers verschrikt door slapende man in onderbroek, vluchten met lege handen en een traumatische ervaring." Ik ben namelijk niet bepaald een held als ik net wakker ben. Meer een verwarde, slechtziende mol.

Dus ik pak de dichtstbijzijnde ‘wapen’, wat in dit geval een thermoskan was (gevuld met lauwwarme thee van gisteren – dodelijk!), en sluip naar beneden. Elke trede kraakte, natuurlijk. Alsof mijn huis een persoonlijke vendetta had tegen mijn nachtelijke escapades.

En wat zag ik? Kees. Niet blaffend naar inbrekers. Niet vechtend tegen een demon. Nee, Kees stond in de tuin, neus tegen het hek gedrukt, en staarde intens naar iets in de verte. En dát was het ‘walvis baby’ geluid. Het bleek een combinatie van gejammer en zacht geblaf te zijn.

Wat de piep gebeurde er?

Dus ik fluister: "Kees? Wat is er aan de hand? Zie je een spook? Een gigantische eekhoorn met rode ogen?" Kees negeerde me. Volledig. Hij was zo gefocust dat hij zelfs niet reageerde toen ik hem zachtjes aanstootte. Alsof hij een geheim missie had, een missie waar hij zijn baasje niet bij nodig had. Een geheime hondenmissie, zo te zien.

Nieuwsgierig (en nog steeds een beetje bang voor inbrekers, laten we eerlijk zijn), liep ik naar het hek en keek in dezelfde richting als Kees. En daar zag ik het. Of beter gezegd, hoorde ik het.

Het was… een kat. Een miezerige, zielige kat die blijkbaar vastzat in een boom. En Kees, mijn angsthaas-hond, was de redder in nood. De held van de nacht. Ik was stomverbaasd.

Ik weet niet wat ik had verwacht, maar zeker niet dit. Dat Kees, die bang is voor zijn eigen schaduw, ineens een nachtelijke reddingsactie zou ondernemen… het was te absurd voor woorden.

De details van de reddingsoperatie

Oké, reddingsoperatie is misschien een groot woord. Kees stond er eigenlijk gewoon, blaffend en jammerend, alsof hij de kat aanmoedigde om eruit te komen. Wat, eerlijk gezegd, best komisch was.

Maar goed, ik besloot om de kat te helpen. Dus ik ben naar binnen gegaan, heb een ladder gepakt (waarbij ik natuurlijk weer elke kraak in mijn huis triggerde – sorry buren!), en de kat uit de boom gehaald. De kat, die trouwens een enorme verwende Britse korthaar bleek te zijn, gaf me een korte blik van minachting alsof ik hem stoorde in zijn nachtelijke meditatie, en wandelde toen weg alsof er niets aan de hand was.

Kees daarentegen, was dolblij! Hij sprong op en neer, kwispelde met zijn staart, en keek me aan alsof ik net de Nobelprijs had gewonnen. Hij had zijn steentje bijgedragen, zo leek het, en daar was hij trots op. Hij was blijkbaar een morele steunpilaar geweest voor de kat. Een soort van 'cheerleader' voor verdwaalde katten in nood.

De moraal van het verhaal (ofzo)

Wat is de moraal van dit verhaal? Ik heb geen flauw idee. Misschien dat je nooit moet onderschatten wat je hond in zijn mars heeft. Misschien dat zelfs de grootste angsthaas een held kan zijn (in zijn eigen, ietwat onhandige, manier). Of misschien dat katten gewoon arrogante wezens zijn die onze hulp niet waarderen. Wie zal het zeggen?

Feit is dat Kees die nacht in mijn achting is gestegen. Hij is nog steeds bang voor de stofzuiger, maar nu weet ik dat hij, als een kat vastzit in een boom, klaar staat om te blaffen en te jammeren totdat iemand actie onderneemt. En dat, lieve mensen, is meer dan ik van de meeste mensen kan zeggen.

Hier zijn nog een paar punten om het even samen te vatten:

• Kees is een held (soms).
• Katten zijn soms ondankbaar (maar wel schattig).
• Inbrekers zijn eng, maar een kat in een boom is enger (omdat je hond je wakker maakt).
• Thee van gisteren is geen goed wapen (tenzij je iemand wilt vervelen tot de dood).

Oh, en nog een leuk weetje: wist je dat honden meer dan 100 verschillende gezichtsuitdrukkingen kunnen maken? Ik wed dat Kees er die nacht minstens 50 van heeft gebruikt, variërend van bezorgdheid tot pure opluchting.

En weet je wat misschien nog wel het grappigste is? De volgende ochtend, toen mijn wederhelft vroeg waarom ik zo moe was, vertelde ik het hele verhaal. Haar reactie? "Oh, dus dat was dat lawaai? Ik dacht dat je aan het slaapwandelen was en probeerde te zingen."

Tja, zo zie je maar weer… soms is de waarheid nog gekker dan de verbeelding. En soms is je hond gewoon een beetje (heel erg) vreemd. Maar dat is precies waarom we van ze houden, toch?

Dus de volgende keer dat je een raar geluid hoort in de nacht, kijk dan even wat je hond aan het doen is. Misschien is hij wel bezig met het redden van de wereld (of op zijn minst een kat).

En belangrijk: geef je hond een koekje voor zijn heldhaftige inspanningen (zelfs als zijn inspanningen voornamelijk uit jammeren bestaan).

Einde verhaal. Voor nu dan. Want met Kees, is er altijd wel weer wat….