Cioran The Trouble With Being Born

Hé, laten we het eens hebben over iets luchtigs... existentiële angst! Oké, oké, niet helemaal luchtig, maar toch. Kennen jullie Cioran? Die Roemeense filosoof die vrolijkheid net iets te ingewikkeld vond? Hij schreef een boek genaamd "De Beslommering van het Bestaan" (in het Engels "The Trouble with Being Born"). En geloof me, de titel is al een feest op zich.

Het basisidee is simpel: geboren worden is... tja, een beetje jammer. Alsof je op een zaterdagmorgen wakker wordt en realiseert dat je koffie op is, je kat je heeft gekrast en je baas je vandaag gebeld heeft. Een ongemakkelijke start van je dag dus.

Cioran zat er zo in. Hij zag het leven als een soort verkeerde afslag. Stel je voor: je bent op weg naar de Ikea voor een Billy-boekenkast, maar je neemt per ongeluk de snelweg naar... weet ik veel, een of ander obscuur dorpje waar alleen maar schapen wonen. Dat gevoel! Dat is een beetje het leven volgens Cioran.

Waarom is geboren worden dan zo'n ramp?

Nou, volgens Cioran is het probleem niet zozeer het leven zelf, maar de voorafgaande onschuld. Voordat je geboren werd, was er niets. Pure, heerlijke, zalige... niets. Geen rekeningen, geen files, geen schoonfamilie die onverwachts op de stoep staat. Lekker toch?

En dan BAM! Je wordt eruit geflitst. Je bent plotseling een individu met al die bijbehorende drama's: honger, dorst, de onvermijdelijke puberteit, belastingaangifte. Het hele circus. Het is alsof je net lekker lag te slapen en iemand je wakker schudt met een emmer ijskoud water en een luide toeter. Niet oké!

De illusie van hoop

Cioran had ook een hekel aan hoop. Ja, je leest het goed. Hoop! Volgens hem is hoop een soort verslavend, maar uiteindelijk teleurstellend snoepje. Je blijft er maar op kauwen, in de hoop dat het je smaakpapillen bevredigt, maar uiteindelijk blijft het een lege huls. Alsof je een zak chips openmaakt en ontdekt dat er alleen maar lucht in zit. Bitter!

Hij zei dat hoop ons in de val lokt. We blijven maar denken dat het beter wordt, dat er een magische oplossing komt, dat we ineens de loterij winnen en op een onbewoond eiland kunnen gaan wonen. Maar in werkelijkheid? Tja, meestal gebeurt dat dus niet. Je blijft gewoon de kattenbak verschonen en op zoek gaan naar de perfecte avocado in de supermarkt.

De tirannie van de tijd

Nog zo'n fijne: de tijd! Cioran zag tijd als een soort sadistische beul. Elke seconde tikt weg en brengt ons dichter bij... tja, het einde. Het is alsof je in een sneltrein zit die onverbiddelijk op een muur afraast. En je kunt er niet uit! Je kunt alleen maar toekijken hoe de tijd voorbij vliegt terwijl je probeert te bedenken of je je tanden wel goed gepoetst hebt.

Je kent het wel: die zondagmiddag wanneer je ineens beseft dat het weekend alweer bijna voorbij is en de werkweek weer voor de deur staat. Dat knagende gevoel van "waar is de tijd gebleven?!" Cioran voelde dat dus 24/7.

Dus... moeten we dan maar allemaal zelfmoord plegen?

Nee, natuurlijk niet! Zo zwartgallig was Cioran nou ook weer niet (alhoewel...). Hij zag zijn filosofie meer als een soort wake-up call. Een manier om ons bewust te maken van de absurditeit van het bestaan. Alsof hij zegt: "Hé, realiseer je dat dit allemaal een beetje gek is! Lach erom, huil erom, maar doe er iets mee!"

Misschien moeten we inderdaad stoppen met het najagen van die valse hoop en gewoon proberen te genieten van de kleine dingen. Een goede kop koffie (als je het tenminste hebt!), een wandeling in het park, een grappige meme. Het leven is misschien een beetje een zooitje, maar er zitten ook best leuke momenten tussen.

De kunst van het loslaten

Cioran leerde ons ook de kunst van het loslaten. Om niet te veel waarde te hechten aan succes, prestaties, of wat anderen van ons denken. Het is allemaal toch maar relatief. Alsof je je druk maakt om een vlek op je witte shirt terwijl je weet dat de wereld op een dag toch wel vergaat.

Dus, de volgende keer dat je je down voelt, denk dan aan Cioran. Denk aan de absurditeit van het bestaan, de illusie van hoop, de tirannie van de tijd. En lach erom. Of huil erom. Of doe allebei! Het is jouw leven. Maak er het beste van. Zelfs als het beste niet zo geweldig is. Het is in ieder geval iets. En dat is meer dan niets, toch?

En onthoud: je bent niet alleen in je existentiële ellende. Cioran voelde het ook. En hij schreef er een heel boek over! Dat is toch al een soort van troost, nietwaar?

Dus, schenk jezelf nog een kop koffie in, knuffel je kat (ook al krabt 'ie), en probeer er het beste van te maken. Morgen is er weer een dag. En wie weet, misschien is die dag wel iets minder... Cioran.