Care Where No One Does

Herken je dat? Dat gevoel dat je krijgt als je iets doet...wat echt niemand anders lijkt te doen? Ik heb het niet over bungeejumpen zonder elastiek (dat doet hopelijk inderdaad niemand), maar meer over de kleine, alledaagse dingen waar je blijkbaar de enige bent die er om geeft. Het is een beetje alsof je op een feestje staat te dansen terwijl de rest aan de bar hangt; je voelt je een beetje speciaal, maar ook een beetje...gek.

Denk bijvoorbeeld aan de afstandsbediening. Ik zweer het, in mijn huis is het een mysterie waar ze verdwijnt. En als ik hem dan eindelijk terugvind, ligt hij ergens op een plek waar hij logischerwijs niet zou moeten liggen. En nog erger, niemand, niemand, lijkt de moeite te nemen om hem terug te leggen waar hij hoort! Het is alsof hij zichzelf verplaatst, met behulp van kleine, onzichtbare kaboutertjes die een obsessie hebben met chaos. Ben ik de enige die er echt gestoord van wordt?

De Ongeschreven Regels van de Samenleving (waar Ik Me Blijkbaar Alleen Aan Hou)

Er zijn zoveel van deze ‘ongeschreven regels’ waar ik me blijkbaar de enige aan hou. Het zijn geen wereldschokkende dingen, maar ze stapelen zich op. Kleine irritaties die knagen. Het zijn de kiezeltjes in je schoen tijdens een marathon. Of, beter nog, de vergeten kiezeltjes in je schoen na de marathon.

Het Mysterie van de Lege Verpakking

Een klassieker: de lege verpakking die terug in de kast wordt gezet. Serieus, wie doet dat?! Ik snap het gewoon niet. Alsof je hoopt dat er plotseling, door magische zelfgeneratie, een nieuwe lading chips uit de lege zak springt. Het is alsof je de realiteit wilt ontkennen. "Nee, ik heb helemaal geen chips op! Kijk, de zak is er nog!" Het is een leugen! Een dikke, vette, chips-geurende leugen!

Ik bedoel, het kost letterlijk minder moeite om de verpakking in de prullenbak te gooien dan om hem terug in de kast te zetten. Het is alsof je een puzzel oplost en dan de stukjes terug in de doos gooit zonder de deksel erop te doen. What's the point?

De Kunst van Het Opruimen (of Het Gebrek Er Aan)

En dan heb je nog de kunst van het opruimen. Of, meer specifiek, het gebrek eraan. Ik ben geen obsessieve schoonmaker, echt niet. Maar ik vind het wel fijn als de keuken niet lijkt op een slagveld na een kookpoging. Een beetje afnemen, een beetje afwassen, een beetje wegzetten. Is dat nou echt te veel gevraagd? Blijkbaar wel. Het lijkt erop dat in mijn huis iedereen een selectieve blindheid ontwikkelt voor aangekoekte sauzen en verdwaalde kruimels. Ik ben de stofzuiger, de dweil, de keukenprinses en de afvalverwerker in één! Het is vermoeiend.

Ik vraag me af of andere mensen dit ook hebben. Misschien is het een soort kosmische test. Kijken hoeveel rommel een mens kan verdragen voordat hij ontploft. Ik zit dichtbij, kan ik je vertellen.

De Kleine Overwinningen

Maar er is hoop! Want soms, heel soms, zijn er kleine overwinningen. Zoals die keer dat ik een lege wc-rol zag liggen...en iemand hem daadwerkelijk had vervangen! Ik voelde me alsof ik de loterij had gewonnen! Ik was zo blij dat ik bijna een erehaag had gevormd voor de dader (die ik overigens nog steeds niet heb kunnen identificeren). Het waren de kleine dingen in het leven, snap je?

Of die keer dat iemand, zomaar, spontaan, de vaatwasser uitruimde! Ik stond versteld. Ik had bijna de verkeerde conclusie getrokken: "Heb ik gedroomd?" Was ik misschien gek geworden en had ik het zelf gedaan zonder het te beseffen? Nee, het was echt! Een wonder had plaatsgevonden. Een heugelijk moment.

Het laat zien dat er hoop is. Dat er misschien, heel misschien, een dag komt dat ik niet meer de enige ben die geeft om...de kleine dingen. De dingen die er eigenlijk toe doen. (Oké, misschien niet eigenlijk, maar je snapt wat ik bedoel.)

Dus, de volgende keer dat je je irriteert aan die lege chipszak, of die afstandsbediening die onder de bank ligt, of die aangekoekte saus op het aanrecht...weet dan dat je niet alleen bent. Ik ben er ook. En we zijn samen in de minderheid. Maar we geven wel om dingen. En dat is toch ook wat waard, nietwaar?

Dus, pak die afstandsbediening, gooi die lege chipszak weg en maak die aanrecht schoon. Niet voor de anderen, maar voor jezelf. Want soms is het goed om te care, zelfs als niemand anders dat doet. En wie weet, misschien inspireer je iemand anders om het ook te doen. Eén lege verpakking per keer.

En als je je nog steeds alleen voelt, kom dan even bij mij langs. We kunnen samen klagen over de wc-rollen. Ik zet de koffie.