Bidden Wij Voor Owen Meany

Hé joh, zin in een boekentip die compleet off the rails is? Hou je vast, want ik ga je vertellen over 'Bidden Wij Voor Owen Meany' van John Irving. Jawel, die van 'The World According to Garp'. Dit boek is...tja, hoe zeg je dat netjes? Een bizarre achtbaan van emoties en vreemde gebeurtenissen.

Owen Meany: Klein van stuk, groot van daden!

Oké, de basis. Het draait om Owen Meany. Een klein mannetje met een hoge, raspende stem. Hij is...bijzonder. Hij gelooft heilig dat hij een instrument van God is. Serieus! En hij laat geen kans onbenut om dat te verkondigen. Je moet hem gewoon ontmoeten, het is een ervaring op zich.

Stel je voor: een klein ventje, misschien 1 meter 50, met zo'n stem waar je kippenvel van krijgt. En hij is vastbesloten om de wereld te redden. Klinkt als een parodie, toch? Maar Irving weet het zo te schrijven dat het ontroerend, grappig en compleet geloofwaardig is. Althans, binnen de grenzen van het boek, dan.

Wat maakt Owen zo...Owen?

Nou, ten eerste zijn uiterlijk. Klein, gedrongen, en die stem! Alsof een grindpad probeert te zingen. Ten tweede zijn overtuiging. Hij twijfelt geen seconde aan zijn roeping. En ten derde...zijn onvoorspelbaarheid. Owen doet dingen die je nooit zou verwachten. Soms zijn ze hilarisch, soms zijn ze tragisch. Altijd zijn ze memorabel.

Het verhaal wordt verteld door John Wheelwright, Owens beste vriend. Hij kijkt terug op hun jeugd en probeert te begrijpen wat Owen zo speciaal maakte. En geloof me, dat is geen makkelijke opgave.

Denk aan een soort kroniek van een onwaarschijnlijke vriendschap, doorspekt met religieuze thema's, politieke satire en een flinke dosis absurde humor. Klinkt ingewikkeld? Dat is het ook een beetje. Maar op een goede manier!

Die Baseball...Oeps!

Oké, hier komt een kleine spoiler (maar geen paniek, het boek is meer dan alleen dit ene moment). Owen slaat per ongeluk de moeder van John dood met een baseball. Oeps! Serieus, het gebeurt. En het zet alles in gang. Het is een donker moment, maar Irving weet er iets van te maken wat je niet snel zult vergeten. De nasleep is...nou ja, laten we zeggen dat het ingewikkeld is.

Het is geen typische whodunit. Het gaat niet om wie het deed, maar om waarom het gebeurde. En wat het betekent voor de rest van hun levens. Het is een kantelpunt dat John en Owen voorgoed verbindt.

Zie het als een tragikomedie in optima forma. Het is verdrietig, het is grappig, en het is soms ronduit bizar. Maar het is ook diep menselijk. Het gaat over vriendschap, geloof, verlies en de zoektocht naar betekenis in een wereld die vaak geen touw aan vast te knopen is.

Religie, politiek en...het kerstspel!

Irving schuwt geen moeilijke onderwerpen. Religie is een belangrijk thema. Owen is ervan overtuigd dat hij een rol te spelen heeft in Gods plan. Maar Irving laat je zelf nadenken over wat dat plan dan precies inhoudt. Het is niet een of ander simplistisch antwoord, maar een complexe verkenning van geloof en twijfel.

Ook politiek komt aan bod. Het verhaal speelt zich af tijdens de Vietnamoorlog. De oorlog is een constante achtergrondruis, die de levens van de personages beïnvloedt. Irving gebruikt de oorlog om vragen te stellen over moraliteit, rechtvaardigheid en de rol van Amerika in de wereld.

En dan is er nog het kerstspel. Oh, het kerstspel! Ik ga niet alles verklappen, maar bereid je voor op hilariteit. Owen speelt een cruciale rol (uiteraard!), en het loopt...anders dan gepland. Het is een scène die je geheid aan het lachen maakt, zelfs als je eigenlijk zou moeten huilen.

Waarom zou je dit lezen?

Waarom zou je in hemelsnaam een boek lezen over een klein mannetje met een rare stem die de moeder van zijn beste vriend doodslaat met een baseball? Goede vraag!

Omdat het origineel is. Je hebt waarschijnlijk nog nooit zoiets gelezen. Irving is een meester in het creëren van unieke personages en onvergetelijke situaties.

Omdat het onthutsend is. Het boek zet je aan het denken over grote vragen. Over geloof, over vriendschap, over de dood. Maar het doet dat op een manier die je niet doodslaat met zware filosofie.

Omdat het grappig is. Ondanks de serieuze thema's is het boek doorspekt met humor. De personages zijn vaak hilarisch, de situaties zijn absurd, en Irving's schrijfstijl is gewoonweg vermakelijk.

Omdat het ontroerend is. Onder al die gekkigheid schuilt een verhaal over vriendschap en liefde. De band tussen John en Owen is diep en complex. Je gaat om ze geven, zelfs als je ze soms achter het behang zou willen plakken.

Omdat het goed geschreven is. Irving is een meesterverteller. Hij weet hoe hij een verhaal moet opbouwen, hoe hij spanning moet creëren, en hoe hij je aan het lezen moet houden tot de laatste pagina.

En omdat het blijft hangen. Nadat je het boek hebt uitgelezen, zul je nog lang over Owen Meany nadenken. Zijn stem, zijn overtuiging, zijn daden...het laat je niet los. Het is zo'n boek waar je naartoe blijft teruggrijpen.

Oké, ik ben overtuigd. Waar begin ik?

Gewoon, pak het boek! Zoek het op in de bibliotheek, bestel het online, of leen het van een vriend. Duik erin. Wees niet bang voor de dikte van het boek (het is een flinke pil). Laat je meevoeren door het verhaal. En wees bereid om verrast, ontroerd en misschien zelfs een beetje geschokt te worden.

En als je het hebt uitgelezen, laat me weten wat je ervan vond! Ik ben benieuwd naar jouw mening over Owen Meany. Was hij een gekkie? Een held? Een martelaar? Of iets daar tussenin? Misschien wel alles tegelijk. Dat is het mooie van dit boek. Er is geen eenduidig antwoord. Je mag zelf je conclusies trekken.

Dus...waar wacht je nog op? Ga lezen! En bereid je voor op een onvergetelijke leeservaring. Vertel me erna wat je ervan vond, oké?