Zij Schreef Delta Of Venus

Nou jongens, pak je koffie er maar bij, want ik ga jullie een sappig verhaal vertellen. Eentje waar je oren misschien een beetje van gaan klapperen, maar die tegelijkertijd ook best interessant is. Het gaat over een boek. Een boek met de – laten we zeggen – speciale titel: Delta of Venus. En over de vrouw die 'm schreef: Anaïs Nin.

Anaïs Nin: Meer dan alleen een schrijfster

Anaïs Nin, klinkt chique hè? Nou, ze was chique. Maar dan met een flinke dosis rebelsheid erdoorheen gemengd. Geboren in Frankrijk, later naar Amerika verhuisd, en vooral bekend om haar dagboeken. Die dingen zijn dikker dan de gemiddelde Stephen King-roman en geven je een ongefilterde blik in haar leven, haar gedachten en, oh ja, haar liefdesleven. Laten we zeggen dat Anaïs niet vies was van een beetje experimenteren… zowel in bed als op papier.

Maar goed, die dagboeken zijn één ding, Delta of Venus is weer een heel ander verhaal. Denk aan de dagboeken, maar dan… eh… met meer details. Veel meer details. Alsof iemand een porseleinen theeservies heeft gepakt en 'm vol met stoom laat lopen tot hij ontploft, en de stukjes die dan door de lucht vliegen hebben allemaal de vorm van… laten we zeggen, goed beschreven erotische taferelen.

Delta of Venus: De opdracht die alles veranderde

Hier komt het grappige gedeelte. Anaïs schreef Delta of Venus niet zomaar. Nee, ze kreeg een opdracht! Een rijke verzamelaar van erotica, een zekere… ahem... 'geïnteresseerde', gaf haar de opdracht om erotische verhalen te schrijven. Maar er was een voorwaarde: het moest geen pornografie zijn. Het moest kunst zijn! Verheven! Poëtisch! Alsof hij zei: "Schrijf me iets geils, maar dan met een strikje erom."

Je kunt je voorstellen dat Anaïs Nin hier wel oren naar had. Ze had geld nodig (wie niet?), en ze zag het als een uitdaging om erotiek te schrijven die meer was dan alleen platte seks. Ze wilde de emotie, de fantasie, de psychologie erachter blootleggen. En dat deed ze. Met verve. En waarschijnlijk ook met de nodige lol. Ik zie haar al zitten, met een ondeugende grijns op haar gezicht, typend over… nou ja, vul zelf maar in.

Wat maakt Delta of Venus anders?

Oké, genoeg gegiechel. Wat maakt dit boek nu eigenlijk anders dan andere erotische literatuur? Hier een paar punten:

• De taal: Anaïs was een meester in de taal. Ze gebruikte prachtige metaforen en levendige beschrijvingen om de scènes tot leven te brengen. Het is geen rauw en rechttoe rechtaan geklats; het is een erotische symfonie!
• De focus op vrouwen: In veel erotische literatuur (zeker in die tijd) stond de man centraal. In Delta of Venus draait het om de vrouwelijke ervaring. Hun lust, hun verlangens, hun fantasieën. Het is alsof Anaïs zei: "Hé mannen, luister eens even goed, dit is hoe wij het beleven!"
• De psychologische diepgang: De verhalen gaan niet alleen over seks. Ze gaan over relaties, over macht, over identiteit. Anaïs onderzoekt de complexe emoties die met erotiek verbonden zijn. Het is meer dan alleen "boem patat"; het is een psychologische achtbaan!

Een schandaal, een succes, een erfenis

Toen Delta of Venus in 1977 (postuum, want Anaïs was inmiddels overleden) eindelijk werd gepubliceerd, was het natuurlijk een schandaal. Sommige critici vonden het ordinair en smakeloos. Andere prezen het juist om zijn eerlijkheid en openhartigheid. Maar één ding was zeker: het boek veroorzaakte een hoop ophef. En zoals we allemaal weten: slechte publiciteit is ook publiciteit.

Het boek werd een bestseller. Vrouwen (en mannen!) over de hele wereld verslonden de verhalen. Ze vonden er herkenning, inspiratie, en misschien ook wel een beetje ondeugend plezier in. Delta of Venus bewees dat erotiek meer kon zijn dan alleen platte seks; het kon kunst zijn, het kon literatuur zijn, het kon zelfs bevrijdend zijn.

En de erfenis van Anaïs Nin? Die is enorm. Ze heeft de weg vrijgemaakt voor andere schrijfsters om open en eerlijk over seksualiteit te schrijven. Ze heeft de taboes doorbroken en de conversatie veranderd. En ze heeft ons een boek nagelaten dat ons nog steeds uitdaagt, provoceert en hopelijk ook een beetje opwindt. (Zeg nou zelf, je bent toch wel een béétje nieuwsgierig geworden, hè?)

Dus, wat moeten we ermee?

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Moeten we allemaal Delta of Venus gaan lezen en ons vervolgens collectief in de meest ingewikkelde seksuele escapades storten? Mwah, misschien niet. Maar het is wel goed om te beseffen dat erotiek niet iets vies of beschamends hoeft te zijn. Het kan een bron van plezier, creativiteit en zelfontdekking zijn. En Anaïs Nin heeft ons laten zien hoe je dat op een intelligente, sensuele en vooral vermakelijke manier kunt beschrijven.

Dus, pak dat boek op (of download het… we leven tenslotte in de 21e eeuw!), zoek een rustig plekje, schenk jezelf een glas wijn in en laat je meevoeren door de fantasieën van Anaïs Nin. En wie weet, misschien leer je er nog iets van… over jezelf, over anderen, of gewoon over de kunst van het verleiden.

En onthoud: het is maar een boek. Geniet ervan, lach erom, en laat je vooral niet te veel leiden door wat anderen ervan vinden. Want zoals Anaïs zelf waarschijnlijk zou zeggen: "Het leven is te kort om saaie seks te hebben… en saaie boeken te lezen!"

En nu ga ik. Ik moet nog even mijn eigen exemplaar van Delta of Venus opsnorren. Voor… research. Ja, research. Tot de volgende keer!