Are You There God Margaret

Oké, dus, luister. Ik moet je iets bekennen. Ik heb nooit 'Are You There God? It's Me, Margaret.' gelezen toen ik een pre-puber was. Shocking, I know! Het is alsof ik een essentiële rite de passage heb gemist, zoals het leren fietsen zonder zijwieltjes of het ontdekken van het bestaan van Justin Bieber (sorry, Justin, maar het is waar!). Dus, ik heb het recentelijk ingehaald, en jongens, wat heb ik gemist! Laat me je er doorheen loodsen, want serieus, dit boek is goud.

Margaret: Meer dan alleen een naam

Margaret Simon is basically every meisje van twaalf in de geschiedenis. Ze is nieuw in een buitenwijk van New Jersey (van New York City, de horror!), worstelt met de eerste tekenen van de puberteit (bye bye kindertijd, hallo beha!), en probeert uit te zoeken welke religie ze hoort te aanhangen (of geen religie, ook prima!). Het is een puinhoop, maar op een herkenbare, lieve, oh-mijn-god-ik-herinner-me-dat-nog-zo-goed manier.

Wat maakt Margaret zo relatable?

• De Puberteit Panic: Haar zorgen over borstgroei, het missen van haar menstruatie (of het krijgen ervan!), en de vreemde, onverklaarbare drang om de hele dag pizza te eten, zijn zooo echt. Serieus, Judy Blume (de auteur) moet een geheime camera in mijn slaapkamer hebben gehad toen ik twaalf was.
• De Religie Radeloosheid: Margaret komt uit een gemengd religieus gezin (haar moeder is christelijk, haar vader is Joods), en haar ouders hebben besloten haar niet in een religie op te voeden tot ze zelf kan kiezen. Dat klinkt misschien progressief, maar voor een twaalfjarige is het gewoon…verwarrend! Ze probeert wanhopig uit te zoeken wat ze moet geloven, en het is hilarisch en ontroerend tegelijk.
• De Vriendinnen Vibe: Margaret's vriendinnengroep is een microkosmos van de middle school samenleving. Er is de brutale Nancy, de onzekere Gretchen, en de altijd-liefhebbende Janie. Ze delen geheimen, roddelen over jongens, en houden elkaar in de gaten (meestal). Klinkt bekend, toch?

De Grote Vraag: Waarom God?

Dus, waarom praat Margaret met God? Nou, omdat ze niemand anders heeft om mee te praten! Oké, dat is misschien een beetje simplistisch. Maar serieus, God is haar vertrouweling, haar rots, haar persoonlijke Google (voordat Google bestond, natuurlijk). Ze stelt Hem al haar vragen, de serieuze (wat is het doel van het leven?), de belachelijke (wanneer krijg ik mijn menstruatie?!), en de ronduit vreemde (is er een God van de spruitjes?! Waarschijnlijk niet, Margaret.).

De God Dialoog:

De manier waarop Margaret met God praat is ongelooflijk eenvoudig en eerlijk. Ze gebruikt geen hoogdravende taal of religieuze dogma’s. Ze praat gewoon… als een meisje van twaalf. En dat is wat het zo krachtig maakt. Het is alsof ze een telefoongesprek voert met de allerhoogste, in de hoop dat Hij aan de andere kant aan het luisteren is.

Een grappig feitje: Judy Blume heeft vaak gezegd dat ze veel brieven van lezers heeft gekregen die vroegen of ze echt God was. Ja, mensen dachten dat Judy Blume God was. Denk daar maar eens over na!

De Taboes en de Tijdsgeest

'Are You There God? It's Me, Margaret.' was een behoorlijk controversieel boek toen het in 1970 uitkwam. Waarom? Omdat het eerlijk sprak over taboes zoals menstruatie, religie en tienerseksualiteit. Tegenwoordig lijkt het misschien allemaal braaf, maar in die tijd was het revolutionair!

Controversiële Onderwerpen:

• Menstruatie: In plaats van het te negeren of er stiekem over te fluisteren, beschrijft Blume de ervaring van een eerste menstruatie (en het wachten daarop!) op een realistische en onbeschofte manier. Shocking! (Toen, niet nu).
• Religie: De manier waarop Margaret met verschillende religies worstelt, was voor sommigen controversieel. Sommigen vonden het godslasterlijk, anderen vonden het verfrissend openhartig.
• "Wij moeten, wij moeten, wij moeten onze borsten vergroten": Deze mantra van Margaret en haar vriendinnen is hilarisch, maar het raakt ook een gevoelige snaar over de druk die op jonge meisjes wordt uitgeoefend om te voldoen aan onrealistische schoonheidsidealen.

Ondanks de controverse, of misschien wel juist daardoor, werd 'Are You There God? It's Me, Margaret.' een enorm succes. Het vond weerklank bij jonge meisjes overal ter wereld die worstelden met dezelfde vragen en onzekerheden. Het gaf hen een stem en de geruststelling dat ze niet alleen waren.

De Erfenis van Margaret

Decennia later is 'Are You There God? It's Me, Margaret.' nog steeds een klassieker. Het is vertaald in tientallen talen, verkocht miljoenen exemplaren, en is onlangs verfilmd! (Ik heb hem nog niet gezien, maar ik ben bang dat het niet zo goed is als het boek. Boeken zijn altijd beter, toch?).

Waarom het blijft hangen:

• Universaliteit: De thema's van het boek – identiteit, onzekerheid, vriendschap, geloof – zijn tijdloos en universeel. Elk meisje (en zelfs sommige jongens!) kan zich identificeren met Margaret's worstelingen.
• Eerlijkheid: Blume schrijft met een brutaliteit en eerlijkheid die zeldzaam is in de jeugdliteratuur. Ze is niet bang om moeilijke onderwerpen aan te pakken of te laten zien hoe verwarrend en pijnlijk het kan zijn om een tiener te zijn.
• Humor: Ondanks de serieuze onderwerpen is 'Are You There God? It's Me, Margaret.' ook heel grappig. Margaret's innerlijke monologen en haar interacties met haar vriendinnen zijn vaak hilarisch.

Dus, als je het nog niet hebt gelezen, ga het lezen! Serieus. Het is een geweldige trip down memory lane (als je een meisje van twaalf bent geweest) en een fascinerend inzicht in de tienergeest (als je dat nooit bent geweest!). En wie weet, misschien vind je jezelf ook wel in een gesprek met God, of tenminste met jezelf, over de grote vragen van het leven. En vergeet niet: wij moeten, wij moeten, wij moeten Judy Blume bedanken dat ze er is!

Bonus feit: blijkbaar zijn er mensen die geloven dat Judy Blume daadwerkelijk is Margaret. Uh, nee. Maar de gedachte is wel grappig, toch?

En nog een bonus feit: Judy Blume heeft de filmrechten jarenlang geweigerd, omdat ze bang was dat een film het boek zou ruïneren. Uiteindelijk gaf ze toe, omdat ze vond dat de juiste mensen het nu wilden maken. Laten we hopen dat ze gelijk had!