And Then There Was None Book

Oké, luister even! Ik ga je een verhaal vertellen. Stel je voor, acht wildvreemden, plus twee bedienden, uitgenodigd op een piepklein, afgelegen eiland. Klinkt als het begin van een slechte reality-tv show, toch? Nou, het is veel erger. En veel beter. We hebben het over Agatha Christie’s meesterwerk: And Then There Were None, in Nederland beter bekend als Tien Kleine Negertjes (ja, ik weet het, de titel is niet helemaal van deze tijd… laten we het er niet meer over hebben). Denk aan een moordmysterie met een twist – en dan vermenigvuldigd met tien. Het is alsof de Avengers een potje verstoppertje spelen, maar dan met de dood als inzet.

Een Exotisch Eiland... Met een Luguber Geheimpje

Het hele circus speelt zich af op Soldier Island (of Nigger Island in sommige oudere edities – eugh). De gasten zijn allemaal uitgenodigd door een zekere “U.N. Owen”. En nee, dat is geen afkorting voor "United Nations Official Welcoming Everyone". U.N. Owen is niemand minder dan Unknown (onbekend), duh! Geniaal, toch? Alsof Christie zelf even dacht: "Hoe kan ik het meest obvious pseudoniem verzinnen en er toch mee wegkomen?" En het werkte! Alle gasten vallen ervoor, want wie zou er nou een uitnodiging van een onbekende afslaan, als er een gratis vakantie naar een privé-eiland aan vast zit? Ik niet in ieder geval!

Als ze eenmaal op het eiland zijn, blijkt al snel dat Mr. Owen niet in persoon aanwezig is. In plaats daarvan treffen ze een grammofoonplaat aan, die hen allen beschuldigt van verschillende misdaden uit hun verleden. Oeps! Alsof je tijdens een sollicitatiegesprek opeens je complete strafblad te horen krijgt. Ik zou linea recta terug naar de boot rennen, maar goed, zij blijven. Sterker nog, niemand kan meer van het eiland af, want de boot komt niet meer terug.

De 10 Kleine Soldaatjes (Of Negertjes, Maar Laten We Dat Niet Zeggen)

Waarom heet het boek And Then There Were None? Nou, dat komt door een creepy kinderrijmpje dat op het eiland hangt en dat overeenkomt met de manier waarop de gasten één voor één het loodje leggen. Het rijmpje gaat over tien kleine soldaatjes (of negertjes, we slaan het nog steeds over), die op verschillende manieren sterven. En raad eens? Elke moord is een directe weerspiegeling van een regel uit het rijmpje. Echt, de dader heeft een enorme fascinatie voor kinderpoëzie en een nog grotere fascinatie voor moord. Stel je voor dat je je huiswerk zo serieus zou nemen!

Even een korte introductie van de potentiële slachtoffers (en daders!):

• Justice Wargrave: Een gepensioneerde rechter, die stiekem geniet van het uitdelen van vonnissen. Denk aan een strenge opa met een voorliefde voor hamers.
• Vera Claythorne: Een jonge vrouw met een duister verleden als gouvernante. Ik zou haar niet snel mijn kinderen toevertrouwen.
• Philip Lombard: Een avonturier en huurling, die waarschijnlijk meer doden op zijn kerfstok heeft dan avonturen.
• Emily Brent: Een vrome oude vrijster met een hart van ijs en een onwrikbaar geloof in eigen gelijk. De Karen van Soldier Island, zeg maar.
• General Macarthur: Een oorlogsheld met een geheim dat hem achtervolgt. PTSD, maar dan keer tien.
• Dr. Armstrong: Een succesvolle dokter met een alcoholprobleem en een verleden dat hij liever vergeet. Hallo, Dokter Rossi, maar dan in de jaren '30.
• Anthony Marston: Een rijke playboy die denkt dat hij alles kan maken. Totdat hij iemand doodrijdt, dan is de lol er wel af.
• Mr. Blore: Een voormalig politieagent, die meer geïnteresseerd is in geld dan in gerechtigheid. Een corrupte agent avant la lettre.
• Mr. en Mrs. Rogers: Het echtpaar dat op het eiland werkt als butler en kok. Hun motto: "We stellen geen vragen, we gehoorzamen alleen." Totdat ze dood zijn, natuurlijk.

Moord, Mayhem en een Grammofoonplaat

De moorden beginnen al snel nadat de grammofoonplaat is afgespeeld. Anthony Marston is de eerste die het loodje legt. "One choked his little self." Hij stikt in zijn drankje. En zo gaat het door. Elke dood is een exacte kopie van het rijmpje. Het wordt steeds duidelijker dat iemand ze één voor één aan het vermoorden is. Maar wie? En waarom? En hoe kan diegene zo creatief zijn in het bedenken van moordmethodes die passen bij een kinderrijmpje? Heeft de dader stiekem een master in Kinderliteratuur gevolgd?

De Verdachte Verzamelband

Nu, hier wordt het pas echt leuk. Iedereen is verdacht! Gerechtigheid Wargrave, de strenge rechter? Hij zou de touwtjes in handen kunnen hebben. Philip Lombard, de huurling? Hij is tenslotte gewend om mensen uit te schakelen. Vera Claythorne, de gouvernante? Misschien is ze wel een meestermanipulator. Zelfs de Rogers, het onschuldige echtpaar, worden verdacht. Niemand is veilig. Behalve misschien de lezer, maar je weet het nooit...

Het is alsof je een aflevering van Wie is de Mol? kijkt, maar dan met de dodelijke gevolgen van Squid Game. Je zit op het puntje van je stoel, probeert aanwijzingen te ontcijferen en iedereen te verdenken. En dan, net als je denkt dat je het door hebt, gebeurt er iets onverwachts en sta je weer met lege handen. Het is een rollercoaster van spanning en suspensie, met een snufje zwarte humor.

Het Ontmaskeren van de Moordenaar

En dan, na heel veel doden en nog meer verdachtmakingen, wordt de moordenaar eindelijk ontmaskerd. En geloof me, de onthulling is echt verrassend. Ik ga het natuurlijk niet verklappen, want dat zou de hele pret bederven. Maar laten we zeggen dat de dader iemand is die je absoluut niet zou verwachten. Iemand die zo onopvallend is, dat je hem of haar over het hoofd zou zien. Het is alsof je een potje Cluedo speelt en de dader blijkt de kandelaar te zijn.

De dader motiveert zijn daden met een ziekelijke vorm van rechtvaardigheid. Hij ziet zichzelf als een soort wraakengel, die de schuldigen straft voor hun misdaden. Hij wil de ultieme vorm van gerechtigheid ervaren, en dat kan alleen door zelf rechter, jury en beul te zijn. Het is een mix van psychopathie, megalomanie en een overdreven gevoel van eigenwaarde. Kortom: een perfecte slechterik voor een Agatha Christie roman.

Waarom Je Dit Moet Lezen (Of Herlezen)

And Then There Were None is meer dan alleen een spannend moordmysterie. Het is een psychologische thriller die je aan het denken zet over schuld, gerechtigheid en de donkere kant van de menselijke natuur. Het is een boek dat je niet loslaat, zelfs niet nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen. En laten we eerlijk zijn, het is gewoon heel vermakelijk om te zien hoe mensen op de meest creatieve manieren om het leven komen. (Oké, dat klinkt misschien een beetje sadistisch, maar je begrijpt wat ik bedoel!).

Dus, pak dat boek (of de e-reader, ik oordeel niet!), zoek een comfortabele plek op en bereid je voor op een avond vol spanning, suspensie en moord. En onthoud: vertrouw niemand. Want op Soldier Island is iedereen verdacht. Zelfs jij!

En als je het boek uit hebt, kun je me altijd even een berichtje sturen. We kunnen dan samen de theorieën bespreken en bedenken wie van ons het volgende slachtoffer zou zijn... Grapje! (Of toch niet...?)