We Need To Talk About Kevin Recensies

Goh, waar zullen we eens over kletsen vandaag? Ik zat te denken… We Need To Talk About Kevin. Die film! Je kent 'm toch wel? Anders móet je 'm echt gaan kijken. Serieus. Maak er maar meteen een date night van, want je gaat erover willen praten.

Ik bedoel, We Need To Talk About Kevin. Alleen al de titel! Zo direct. Alsof je net een bom hebt laten vallen en de kamer doodstil is. “We need to talk about…” Iedereen krijgt toch gelijk een knoop in z'n maag? En dan realiseer je je: de film gaat óók nog eens over een gruwelijke daad. Lekker begin, toch?

Recensies: Liefde of Haat?

De recensies van We Need To Talk About Kevin zijn… tja, hoe zal ik het zeggen? Gemengd. Sommige mensen vonden het een meesterwerk, een aangrijpend portret van moederschap, schuld en de duistere kant van de menselijke natuur. Anderen vonden het melodramatisch, overdreven en gewoonweg… onaangenaam. Welke kamp kies jij?

Ik zat een beetje te neuzen in oude recensies (ja, dat doe ik wel eens in m'n vrije tijd, don't judge!) en het viel me op dat veel critici het acteerwerk prezen, vooral dat van Tilda Swinton. Ze speelt Eva Khatchadourian, de moeder van Kevin, en holy moly, die vrouw is fenomenaal. Ze draagt die hele film! Echt, elke blik, elke beweging, elke zucht… het is allemaal raak.

De Lofzang op Tilda Swinton

Snap je wat ik bedoel? Swinton als Eva is… perfect. Je voelt haar worsteling, haar twijfels, haar wanhoop. Ze is tegelijkertijd afstotelijk en enorm sympathiek. Hoe ze dat doet? Geen idee! Maar het is alsof je recht in haar ziel kijkt. En die ziel, die is behoorlijk beschadigd, kan ik je vertellen. Maar zou Kevin, ondanks haar pogingen, alsnog een soort monster geworden zijn? Zware vragen allemaal...

Sommige recensenten vonden juist dat de film te veel leunde op Swinton's performance en dat het verhaal zelf een beetje tekortschoot. Dat het te vaag bleef over de motivaties van Kevin. Maar is dat niet juist het punt? Begrijpen we ooit echt de motivaties van iemand die zo'n verschrikkelijke daad begaat? Misschien is het juist de onbegrijpelijkheid die de film zo beklemmend maakt.

De Controverses: Te Ver Gegaan?

En dan zijn er natuurlijk de recensies die de film beschuldigen van sensatiezucht. Dat het de horror opzoekt om de horror, zonder echt iets diepers te onderzoeken. Is dat zo? Ik weet het niet. Ik vond het vooral een indringende film, een film die je niet snel vergeet. Maar ja, ik ben dan ook makkelijk te beïnvloeden door goede acteerprestaties en een beklemmende sfeer.

Aan de andere kant, ik kan me ook voorstellen dat sommige mensen de film te heftig vinden. Het is geen luchtige kost, laten we eerlijk zijn. Je komt er niet vrolijk uit. Sterker nog, je kunt er behoorlijk gedeprimeerd van worden. Maar is dat per se een slechte eigenschap? Is het niet de taak van kunst om ons te confronteren met de minder mooie kanten van het leven?

Sommige recensenten bekritiseerden de symboliek in de film. De rode verf, de rode bessenjam, de rode tomaten… Te veel van het goede, vonden ze. Te expliciet. Maar ik vond het juist wel werken. Die kleur rood, die constante herhaling, versterkt het gevoel van onheil, van dreiging. Het is alsof de film je constant waarschuwt: er gaat iets verschrikkelijks gebeuren.

De Schuldvraag: Wie is er verantwoordelijk?

Wat de film vooral doet, is de schuldvraag stellen. Is Kevin verantwoordelijk voor zijn daden? Of is Eva, zijn moeder, ook schuldig? Heeft zij iets verkeerd gedaan? Heeft ze hem niet genoeg liefde gegeven? Of is hij gewoon geboren als een slecht mens? Dat zijn vragen waar de film geen kant-en-klare antwoorden op geeft. En dat is misschien wel het meest verontrustende aan de hele film. Want wat als er geen antwoorden zijn?

Er waren ook recensies die de film een beetje vrouwvijandig vonden. Dat Eva wordt neergezet als een slechte moeder, terwijl Kevin wordt afgeschilderd als een soort onbegrepen slachtoffer. Ik snap die kritiek wel, maar ik denk dat het te kort door de bocht is. De film laat zien hoe complex de relatie tussen moeder en zoon kan zijn, en hoe moeilijk het soms is om te weten wat de juiste manier is om met een kind om te gaan.

En dan heb je natuurlijk nog de recensies die de film saai vonden. Saai! Ik kan me er niks bij voorstellen. Maar goed, smaken verschillen. Misschien hadden ze meer actie verwacht. Meer bloed. Meer… Kevin. Ik vond het juist de subtiliteit die de film zo krachtig maakte. Het feit dat je niet alles te zien krijgt, maar dat je zelf moet invullen. Dat je zelf moet nadenken over de vraag wat er nou eigenlijk is gebeurd.

De Psychologische Impact

Wat ik wel weet is dat We Need To Talk About Kevin een film is die je niet koud laat. Het is een film die je aan het denken zet, die je confronteert met je eigen angsten en vooroordelen. En dat is, denk ik, de kracht van een goede film. Of je hem nou goed of slecht vindt, hij blijft je bij.

Dus, wat is mijn conclusie? We Need To Talk About Kevin is een film die je moet zien. Of je hem nou haat of liefhebt, hij is de discussie waard. En laten we eerlijk zijn, het is altijd leuk om over films te discussiëren, toch? Zeker als het films zijn die je een beetje van je stuk brengen. En geloof me, dat doet deze film.

Nog even terugkomend op de recensies; Het mooie is dat ze allemaal anders zijn. Dat is toch het mooie van kunst? Het roept emoties op en zet je aan het denken. Persoonlijk vond ik de acteerprestaties van Ezra Miller (Kevin) ook fantastisch! Zo'n enge, kille blik… brrrr. Dat kan je niet leren acteren, toch? Dat zit er in of niet.

Maar goed, genoeg gekletst over We Need To Talk About Kevin. Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt! Laat je het me weten? En wat zullen we de volgende keer bespreken? Heb je suggesties?