50 Shades Of Grey Movies

Oké, laten we het even hebben over Fifty Shades of Grey. Ja, ja, die films. De boeken waren al… nou ja, een fenomeen. Maar de films? Dat is weer een heel ander verhaal, toch?

Waarom zaten we allemaal in de bioscoop? Eerlijk? Was het de intrige? De stiekeme hoop op een beetje spicy entertainment? Of gewoon nieuwsgierigheid naar wat er met die enorm populaire boeken gedaan was? Whatever the reason, we waren er. En we hadden waarschijnlijk popcorn. Belangrijk detail.

De Eerste Film: De Onschuld Zelve (Nou ja, Bijna)

De eerste film, Fifty Shades of Grey (de titel verklapt het al, hè?), introduceert ons aan Anastasia Steele, de onschuldige studente literatuur die Christian Grey ontmoet. Christian, de miljardair. Met… laten we zeggen, interessante hobby’s. Dakota Johnson en Jamie Dornan werden gecast. Waren ze perfect? Mwah. Maar ze deden hun best, oké?

Het verhaal? Eigenlijk best simpel: Anastasia valt voor Christian, Christian valt voor Anastasia. Maar Christian is… gecompliceerd. Hij heeft een contract nodig. En een safe word. Waarom een safe word? Omdat het anders misschien een beetje… ongemakkelijk wordt. Snap je?

En dan de scènes. De zogenaamde hete scènes. Laten we eerlijk zijn, de meeste waren meer… awkward. Herinneren we ons die helikopterscène? Die date? Het interview?! Man, man, man. Maar goed, het bracht de kassa wel aan het rinkelen. Denk ik. Ik weet het niet zeker, maar ik vermoed het wel. Het was in ieder geval veel besproken.

De soundtrack! Oooooh, de soundtrack. Met artiesten als Beyoncé en The Weeknd. Die brachten tenminste nog wat fire in de boel. Zonder de muziek zou het waarschijnlijk nog saaier zijn geweest. Sorry, not sorry.

De Tweede Film: Meer Drama, Minder… Alles?

Vervolgens kwam Fifty Shades Darker. Donkerder? Niet echt. Misschien een beetje meer drama. Er komt een ex voorbij (meer zelfs!), er is jaloezie, er zijn… maskers? Ik ben eerlijk gezegd alweer bijna vergeten waar het over ging. Oh ja! En stalking. Dat is ook een belangrijk element. Laten we de stalking niet vergeten.

Anastasia en Christian proberen het opnieuw, maar nu met minder geheimhouding? Of meer? Ik raak in de war. Het punt is, er zijn weer obstakels. Christian worstelt met zijn verleden. Anastasia worstelt met Christians… controle. Best begrijpelijk, toch?

De dialoog? Nog steeds niet geweldig. Maar hé, we keken er niet voor de Shakespeare, toch? We keken voor… nou ja, we weten allemaal waarvoor we keken. Of niet dan?

En dan die cliffhanger. Wacht, was er een cliffhanger? Ik denk het wel. Anders hadden ze geen derde film gemaakt, toch? Marketing technisch gezien wel een slimme zet.

De Derde Film: Eindelijk een (Soort van) Happy End?

Fifty Shades Freed. Eindelijk vrij! Van deze films, ja. Maar ook Anastasia en Christian worden "vrij"… om te trouwen? Serieus? Na al dat gedoe? Ja dus.

Ze trouwen, gaan op huwelijksreis (waar natuurlijk weer dingen gebeuren), en dan… kidnaping! Echt waar. Wie had dat gedacht? Van alle plot twists, kidnapping?! Je verzint het niet.

Maar goed, uiteindelijk komt alles goed. Christian en Anastasia leven nog lang en gelukkig. Met een baby. Of twee? Ik weet het niet meer. Ik was toen al een beetje aan het wegdromen, eerlijk gezegd.

Was het een bevredigend einde? Voor sommige mensen misschien. Voor mij? Mwah. Maar hé, ze hebben hun moment gehad. En wij hebben er in ieder geval over kunnen lachen. Of huilen. Of allebei.

De impact van de films?

Wat de films nu eigenlijk hebben bereikt? Tja... Het heeft een enorm publiek aangetrokken voor een genre dat voordien misschien een beetje in de schaduw stond. Het heeft een gesprek op gang gebracht over seksualiteit, relaties en machtsdynamiek. Al was het gesprek soms wat… oppervlakkig. Maar hey, een gesprek is een gesprek, toch?

En de acteurs? Dakota Johnson is een ster geworden. Jamie Dornan… heeft andere projecten gedaan. Ze hebben in ieder geval allebei bewezen dat ze met de hype om kunnen gaan. Knap gedaan!

En de kritieken? Laat ik het zo zeggen: die waren niet lovend. Maar hé, wie geeft er om kritieken als je miljoenen verdient, toch?

Waarom blijven we erover praten?

Maar waarom praten we er nog steeds over? Waarom blijven die films hangen? Misschien omdat ze ons een blik gaven in een fantasiewereld. Een wereld van rijkdom, passie en… onrealistische relaties. Of misschien omdat we allemaal wel eens een beetje guilty pleasure nodig hebben. En Fifty Shades of Grey is daar de definitie van. Nietwaar?

Dus, de volgende keer dat je je verveelt, zet er eentje op. Lachen mag. Kritiek geven ook. Maar wees eerlijk: je was stiekem toch wel een beetje gefascineerd, toch?

En onthoud: het is maar een film. Haal er plezier uit. En drink er een wijntje bij. Dat helpt altijd. Proost!

Was het meesterlijk? Nee. Was het memorabel? Absoluut! Op zijn eigen, unieke, awkward manier. En dat is toch ook wat waard, niet?

De vraag is nu: Welke guilty pleasure film staat er bij jou op nummer één? Laat het me weten!