Simone De Beauvoir De Ouderdom

Hoi allemaal! Laten we het vandaag eens hebben over iets waar we allemaal (hopelijk!) mee te maken krijgen: ouder worden. Ja, je leest het goed. We gaan het niet hebben over crèmes of anti-rimpel behandelingen. We gaan het hebben over Simone de Beauvoir en haar boek 'De Ouderdom'. Klinkt misschien stoffig, maar beloofd, ik ga er een feestje van maken. Beschouw dit als een soort 'Ouder Worden voor Dummies', maar dan met een vleugje Franse filosofie.

Simone de Beauvoir, je weet wel, die van “Je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt”? Ze heeft dus ook een dik boek geschreven over ouder worden. Een lijvig ding, zeg maar gerust een baksteen van kennis. Maar laat je niet afschrikken! Het is eigenlijk best fascinerend. Ze duikt diep in hoe de maatschappij, en wijzelf, aankijken tegen ouderen. En spoiler alert: het is niet altijd een fraai plaatje.

Weet je wat ik zo herkenbaar vind? Dat gevoel dat de wereld je plotseling anders bekijkt. Alsof je een houdbaarheidsdatum hebt overschreden. Ken je dat, dat je in de supermarkt staat en je moeite hebt met het pakken van een pot augurken (die dingen staan altijd te hoog!) en er meteen iemand staat klaar om te helpen? Lief, zeker. Maar ergens voel je je ook een beetje... fragiel. Alsof je elk moment in duigen kunt vallen.

De blik van de maatschappij

De Beauvoir had het dus al over hoe de maatschappij ouderen vaak ziet als een soort last, een probleem. Alsof je niet meer meetelt, zodra je de rimpels begint te tellen. Alsof je opeens minder waard bent. Dat is toch te gek voor woorden? Het is alsof je favoriete spijkerbroek, die je al jaren draagt en die je perfect staat, opeens uit de mode is en je hem moet vervangen voor iets “nieuws” en “beters”.

En het is niet alleen de maatschappij, hè? Soms doen we het onszelf ook aan. We vergelijken onszelf met jongere versies van onszelf (die, laten we eerlijk zijn, ook hun eigen struggles hadden). We proberen krampachtig de jeugd vast te houden. Botox hier, fillers daar. Alsof we de tijd kunnen terugdraaien. Maar weet je, dat hoeft helemaal niet. Elke levensfase heeft zijn charme. Denk aan een goede wijn: die wordt toch ook beter met de jaren? (Oké, misschien niet iedereen, maar het idee is duidelijk!)

Het lichamelijk aspect

Laten we eerlijk zijn, ouder worden is ook fysiek niet altijd een pretje. Je kraakt en piept op plekken waarvan je niet eens wist dat ze bestonden. Je geheugen laat je soms in de steek. Je vraagt je af waar je je bril hebt gelaten, terwijl hij gewoon op je hoofd staat. En dan heb ik het nog niet eens over die kwaaltjes en pijntjes die zomaar opduiken. Het is net alsof je lichaam een eigen wil heeft en denkt: “Hé, laten we haar eens lekker dwars zitten vandaag!”

De Beauvoir beschrijft dit ook heel eerlijk. Ze had het over de veranderingen in het lichaam, de kwetsbaarheid. Het is belangrijk om dat te erkennen, maar niet om erdoor te laten definiëren. Het is een deel van het verhaal, niet het hele verhaal. Zie het als een hoofdstuk in je levensboek, een hoofdstuk met wat meer voetnoten en kleine lettertjes, maar nog steeds boeiend!

De kunst van het loslaten

Misschien is dat wel de sleutel tot een fijne oude dag: het loslaten. Loslaten van de verwachtingen van de maatschappij, loslaten van de behoefte om jong te blijven, loslaten van de perfectie. Het is niet erg om rimpels te hebben, om af en toe iets te vergeten, om niet meer zo snel te zijn als vroeger. Het is juist mooi! Het laat zien dat je geleefd hebt, dat je ervaringen hebt opgedaan, dat je een rugzak vol verhalen hebt om te delen.

Denk aan die oude boom in het park. Die heeft ook rimpels (barsten in de schors), die is ook niet meer zo soepel als een jonge tak, maar hij staat er nog steeds, stevig geworteld in de grond. Hij heeft de stormen doorstaan, de zon zien opkomen en ondergaan, de seizoenen zien veranderen. Hij is een bron van wijsheid en een symbool van kracht. Zo zou je jezelf ook kunnen zien.

De Beauvoir moedigt aan om actief te blijven, om betrokken te blijven bij de wereld om je heen. Om te blijven leren, te blijven creëren, te blijven liefhebben. Om te blijven leven, voluit. Het is niet erg om rustiger aan te doen, maar het is wel belangrijk om niet stil te gaan staan. Blijf nieuwsgierig, blijf betrokken, blijf jezelf uitdagen.

En nu jij!

Dus, wat kunnen we leren van Simone de Beauvoir? Misschien wel dit: ouder worden is niet iets om bang voor te zijn, maar iets om te omarmen. Het is een kans om te groeien, om te leren, om te genieten van de kleine dingen. Het is een kans om je eigen pad te bewandelen, zonder je te laten leiden door de verwachtingen van anderen.

En ja, het is soms lastig. Het is soms frustrerend. Maar het is ook mooi. Het is ook bijzonder. Het is jouw verhaal. En jouw verhaal verdient het om verteld te worden. Dus ga erop uit, ontdek nieuwe dingen, omarm je rimpels, lach om je vergeetachtigheid en geniet van elke dag. Want, laten we eerlijk zijn, het alternatief is ook geen pretje.

Dus, de volgende keer dat je in de spiegel kijkt en je ziet een rimpel extra, lach er dan om. Lach om het feit dat je nog steeds hier bent, dat je nog steeds leeft, dat je nog steeds kunt genieten van al het moois dat het leven te bieden heeft. En denk dan even aan Simone de Beauvoir, die ergens glimlachend toekijkt en denkt: “Ze snappen het!”

En vergeet niet: je bent niet oud, je bent vintage! 😉