You Meet A Tall Dark Stranger

Oké, luister, dit is echt zo’n verhaal dat je gewoon MOET horen. Ken je dat, dat je denkt: "Dit gebeurt alleen in films"? Nou, dit gebeurde dus met mij. En geloof me, ik ben niet bepaald het type dat hoofdrollen speelt in romantische comedies. Meer een… bijrol, misschien? De grappige vriendin? Ja, dat klinkt wel goed. Maar goed, het punt is: een Tall Dark Stranger. Eentje van het soort waar romans over geschreven worden. Serieus!

Het begon allemaal op… waar begon het ook alweer? Ah ja! Op de boekenbeurs. Ja, ik, op een boekenbeurs. Ik weet het, ik weet het, totaal niet verrassend. Ik ben dol op boeken. Meer dan op mensen soms. Shhh, niet doorvertellen!

De Ontmoeting

Dus, ik was daar, verdiept in een poging om ALLE boeken van mijn favoriete auteur te vinden (missie: bijna geslaagd!), toen… BAAAAM. Ik bots tegen iemand op. Niet zomaar iemand. Een iemand. Eentje die zo lang was dat ik bijna een nekhernia opliep door naar hem op te kijken. Ken je dat gevoel? Dat je ineens weet dat je hartslag omhoog gaat en je handpalmen beginnen te zweten? Nee? Nou, ik wel! En het was niet eens warm die dag.

En dan zijn ogen. O mijn god, die ogen! Donker, intens, alsof hij al je geheimen kende. (En waarschijnlijk oordeelde over mijn slechte koffieconsumptie – ik had er al drie op die dag. Geen commentaar, oké?).

“Het spijt me zo!” stamelde ik, terwijl ik probeerde al mijn gevallen boeken op te rapen. Want ja, natuurlijk vielen al mijn boeken. Kon ook niet anders. Dat is toch hoe het gaat in romantische ontmoetingen? Boeken die vallen? Charmante chaos?

Hij hielp me natuurlijk. Natuurlijk. Dat hoort er allemaal bij. Zachte aanraking, korte blikwisseling die langer duurt dan zou moeten. Check, check, dubbelcheck! Ik voelde mijn wangen rood worden. Serieus, ik had een beetje make-up op moeten doen… Waarom draag ik nooit make-up op boekenbeurzen? Goede vraag, hé?

De Eerste Woorden

“Geen probleem,” zei hij. Zijn stem was… diep. En een beetje hees. Perfect hees. Alsof hij net een rockconcert had gegeven. Of de hele dag had gefluisterd tegen een kitten. Beide opties waren oké, eerlijk gezegd.

“Ik had beter op moeten letten,” voegde hij eraan toe. Met een glimlach. Een GLIMLACH! Die mijn knieën letterlijk deden knikken. Ik overdrijf niet. Nou ja, misschien een klein beetje. Maar het was wel zoiets. Je kent het wel, toch?

Ik probeerde iets slims te zeggen. Iets grappigs. Iets… iets dat niet klonk als een piepende muis. Maar mijn hersenen waren blijkbaar op vakantie. "Eh… boeken?" was het enige wat eruit kwam. Zo intelligent, hè? Ik verdien echt een prijs voor briljante conversaties.

Hij lachte. Nog een lach! Stop ermee, man! Mijn hart kan dit niet aan. “Ja, boeken. Goede keuze.” En toen keek hij naar de boeken die ik had laten vallen. “Lees je graag fantasy?”

Fantasy! Natuurlijk lees ik fantasy! Is het zo duidelijk? Lopen er sterretjes rond mijn hoofd en draag ik een toverstaf? Ik bedoel, ja, ik ben dol op fantasy. Maar toch. Beetje gênant.

“Eh… ja,” zei ik. “En jij?”

“Soms,” antwoordde hij. “Meer non-fictie, eerlijk gezegd. Maar ik heb wel een zwak voor draken.”

DRAKEN! Hij houdt van draken! Oké, het universum werkt blijkbaar met me mee. Dit moet wel liefde op het eerste gezicht zijn. Of… nou ja, liefde op de eerste boekenbotsing. Zoiets.

Het Gesprek

We praatten. Ongelooflijk, maar waar. We praatten over boeken, over fantasy, over draken, over het feit dat de koffie op de boekenbeurs belachelijk duur was (halleluja, een gemeenschappelijk punt!), over… van alles en nog wat. De tijd vloog voorbij. Ik bedoel, echt voorbij. Voordat ik het wist, was het al bijna sluitingstijd.

Zijn naam was… (ik ga de naam niet zeggen, want privacy, hè?). Laten we hem… "Meneer Mysterieus" noemen. Klinkt goed, toch? Meneer Mysterieus was… intrigerend. Slim. Grappig. En ontzettend knap. Ik weet het, ik weet het, oppervlakkig. Maar kom op, je kunt niet ontkennen dat uiterlijk een rol speelt! Zeker als je net tegen iemand bent opgelopen en je een gigantische indruk wilt maken.

Toen de boekenbeurs bijna sloot, voelde ik een paniekaanval opkomen. Dit kon toch niet alles zijn? Dit kon toch niet het einde van het verhaal zijn? Ik kon hem toch niet gewoon laten gaan?

En toen… vroeg hij om mijn nummer. Jaaaaaaa! Victory! Eindelijk gebeurt me iets leuks in mijn leven. Ik gaf hem mijn nummer. Met trillende vingers. Waarschijnlijk ook met spelfouten, maar dat negeer ik even. Het universum mag best een beetje meewerken, vind je niet?

Het Vervolg?

Raad eens? Hij appte me. De volgende dag. We appten de hele dag. En toen belde hij. We hebben uren aan de telefoon gezeten. Over… weer van alles en nog wat. Het was alsof we elkaar al jaren kenden. Cliché, ik weet het. Maar waar!

We zijn nu aan het daten. Ja, dat lees je goed. ME, aan het daten met een Tall Dark Stranger. Het is… surrealistisch. In de beste zin van het woord. Ik knijp mezelf nog steeds af en toe om er zeker van te zijn dat ik niet droom. En tot nu toe… word ik niet wakker.

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Ga naar boekenbeurzen! En laat je boeken vallen! Nee, grapje. De moraal is: sta open voor verrassingen. Soms, heel soms, kom je je eigen Tall Dark Stranger tegen. En wie weet… misschien wel de liefde van je leven. (En ja, ik houd jullie op de hoogte!)

Dus, vertel, heb jij ooit zoiets meegemaakt? Ik ben benieuwd! Misschien is het mijn beurt om naar jouw ongelooflijke verhaal te luisteren onder het genot van een veel te dure koffie. 😉