Yael Van Der Wouden The Safekeep

Oké, luister eens. Stel je voor: je loopt door een museum, en plotseling, POEF!, een schilderij begint te schudden. Niet van een aardbeving, nee, van… emoties! Klinkt als een slechte horrorfilm, toch? Maar eigenlijk is het een beetje de wereld van Yael Van Der Wouden, de kunstenaar achter The Safekeep.

Even serieus, Yael is een fascinerend figuur. Ze is geen typische "ik schilder bloemetjes"-kunstenaar. Oh nee! Haar werk is alsof je diep in de psyche van een object duikt. Serieus, ik denk dat als mijn koelkast gevoelens had, Yael ze feilloos zou kunnen vastleggen op doek. Misschien moet ik haar eens bellen…

Wat is The Safekeep nou eigenlijk?

The Safekeep is een beetje lastig in één zin te vatten. Het is een kunstproject, een performance, een beleving. Stel je voor: een soort interactief museum waar je niet alleen naar kunst kijkt, maar er ook daadwerkelijk deel van uitmaakt. Het is alsof je in een schilderij stapt en de emoties ervan gaat voelen. Ik bedoel, wie wil dat nou niet? Nou ja, misschien mensen die bang zijn voor clowns ofzo. Maar dat is een ander verhaal.

Het idee erachter is dat objecten, plaatsen, zelfs mensen herinneringen en emoties opslaan. Alsof je huis een gigantisch emotioneel spons is. En Yael, die is de spons-uitknijpster. Klinkt raar? Misschien, maar het is ook geniaal. Ze probeert deze emoties te 'redden' (vandaar de naam Safekeep), ze te begrijpen, en ze te delen met het publiek. Het is een soort van... emotioneel archeologisch werk, maar dan met verf en een hoop inlevingsvermogen.

Hoe werkt dat dan, in de praktijk?

Goed punt! Ik zat al te wachten tot iemand het vroeg. Het is geen kwestie van Yael die een toverstaf zwaait en BOEM! emoties komen tevoorschijn. Het is een veel diepgaander proces. Ze begint vaak met een plek of object die haar intrigeert. Vervolgens duikt ze er helemaal in:

• Onderzoek: Ze doet research, praat met mensen die erbij betrokken zijn (geweest), duikt in archieven… alsof ze een soort detective is, maar dan voor emoties. Stel je voor: "Ik ben op zoek naar de verdwenen vreugde van deze oude stoel!"
• Inleving: Dit is waar het echt interessant wordt. Ze probeert zich volledig in te leven in de situatie of het object. Ik vermoed dat ze uren kan besteden aan het staren naar een theepot, zich afvragend welke roddels die allemaal heeft gehoord.
• Vertaling: Uiteindelijk vertaalt ze al die emoties en indrukken naar kunst. Dat kan zijn in de vorm van schilderijen, installaties, performances, of zelfs een combinatie van alles.

Het is alsof je een fluisteraar hebt, maar dan voor objecten. Ze luistert naar wat de stoel, het huis, de boom te vertellen heeft, en zet dat om in iets wat wij als publiek kunnen ervaren.

Waarom is dit belangrijk?

Natuurlijk, kunst is altijd subjectief. Maar The Safekeep raakt aan iets fundamenteels: onze connectie met de wereld om ons heen. We leven in een maatschappij die steeds sneller, vluchtiger en meer gericht is op het nieuwe. We gooien dingen weg zonder erbij na te denken, vergeten de verhalen achter plekken en objecten. Yael herinnert ons eraan dat alles een geschiedenis heeft, een emotionele lading.

Het is ook een oproep tot empathie. Door ons in te leven in de emoties van objecten, worden we misschien ook empathischer naar elkaar. Stel je voor: een wereld waarin mensen net zo gevoelig zijn voor de verdrietige blik van een oude bank als voor de tranen van hun buurman. Klinkt best goed, toch?

Bovendien is het gewoon verrekte interessante kunst. Het is niet het soort kunst waar je naar kijkt, knikt en denkt "oh, dat is abstract." Het is kunst die je grijpt, die je aan het denken zet, die je misschien zelfs een beetje ongemakkelijk maakt. En eerlijk gezegd, dat is vaak de beste kunst.

Een paar voorbeelden om het te verduidelijken

Oké, ik snap dat dit allemaal nogal abstract kan klinken. Laten we het concreter maken met een paar voorbeelden (gebaseerd op bestaande en hypothetische werken, hoor!):

• De Verlaten Fabriek: Yael brengt maanden door in een verlaten fabriek, praat met oud-werknemers, duikt in archieven. Ze creëert een installatie met geluidsopnames van de oude machines, gecombineerd met schilderijen die de hoop en de frustraties van de arbeiders weergeven. Je voelt de geschiedenis in elke vezel van je lichaam.
• De Geheime Tuin: Een verborgen tuin in een oude stad. Yael ontdekt de verhalen van de mensen die er gewoond hebben, de liefdes die er zijn opgebloeid, de geheimen die er zijn bewaard. Ze maakt een reeks schilderijen die de verschillende lagen van de geschiedenis van de tuin onthullen, alsof je door de tijd reist.
• De Eenzame Theepot: (Oké, dit is hypothetisch, maar ik zou het geweldig vinden!) Yael besteedt een week door met een oude theepot in haar atelier. Ze probeert te achterhalen welke verhalen die theepot allemaal heeft gehoord. Uiteindelijk maakt ze een performance waarin ze die verhalen naspeelt, met behulp van thee, koekjes en een hoop verbeelding.

Zie je? Het is niet zomaar kunst, het is een ervaring. Het is alsof je een stukje van de ziel van een plek of object te zien krijgt.

Waar kan ik meer zien van Yael en The Safekeep?

Goede vraag! Het makkelijkste is om haar website en social media in de gaten te houden. Daar vind je informatie over haar huidige projecten, tentoonstellingen en performances. Tip: Houd ook de lokale musea en kunstgaleries in de gaten. Wie weet staat The Safekeep binnenkort wel bij jou om de hoek!

En wie weet, misschien ga je na het zien van haar werk wel anders naar je eigen spullen kijken. Misschien zie je in die oude stoel niet langer een versleten meubelstuk, maar een getuige van vele jaren familiegeschiedenis. Misschien hoor je in het gekraak van je oude huis wel de verhalen van de mensen die er ooit gewoond hebben. The Safekeep leert je om de emoties te zien die verborgen zijn in de wereld om je heen.

Dus, de volgende keer dat je een kunstwerk ziet dat je niet begrijpt, probeer dan eens verder te kijken dan de verf en de canvas. Misschien zit er wel een heel emotioneel verhaal achter… En wie weet, misschien ontmoet je Yael Van Der Wouden wel en kan ze jou alles vertellen over de ziel van je favoriete koffiemok. Wedden dat het een goed verhaal is?

En vergeet niet: alles heeft een verhaal. Het is aan ons om er naar te luisteren. En misschien, heel misschien, kan Yael ons helpen om beter te horen.