X Men 3 The Last Stand

Weet je wat me altijd is bijgebleven van X-Men: The Last Stand? Niet de epische gevechten, niet de zogenaamde schokkende wendingen, maar die scène waarin Juggernaut zoiets roept als "I'm the Juggernaut, bitch!" Het was zo... onnodig. Zo tenenkrommend. Het deed me denken aan die ene keer dat ik probeerde te breakdancen op een bruiloft. Ook onnodig. Ook tenenkrommend. Maar goed, laten we eens dieper duiken in deze film die zoveel beloofde en...nou ja, laten we het erop houden dat de meningen nogal verdeeld zijn. Of, eerlijk gezegd, overwegend negatief. (Sorry, fans!)

Laten we de olifant in de kamer benoemen: X-Men: The Last Stand staat bekend als een van de minst geliefde X-Men films. Maar waarom eigenlijk? Is het de verhaallijn? De personages? De regie? Of gewoon een perfecte storm van alles wat mis kan gaan bij een blockbuster? Bereid je voor op een duik in een film die sommigen beschouwen als een 'vergeten meesterwerk' (grapje natuurlijk), en anderen als een regelrechte misstap. Spoiler alert: ik neig naar de tweede optie, maar hé, opinions are like noses, everyone has one!

Wat ging er mis? Een reconstructie.

Om te begrijpen waarom The Last Stand zo'n hot mess is, moeten we even kijken naar de context. Brett Ratner nam het stokje over van Bryan Singer, die vertrok om Superman Returns te maken. (En hoe dat afliep... daar hebben we het nu niet over.) Ratner staat bekend om zijn... ehm... "directe" regiestijl. Laten we het zo zeggen: subtiliteit was niet zijn sterkste punt. Vergelijk dat met Singers meer serieuze en karaktergedreven aanpak en je snapt al een beetje waarom de film zo anders aanvoelt.

Verhaallijnen: Te veel koks...

De film probeert verschillende verhaallijnen in één te proppen, wat resulteert in een rommelige en gehaaste ervaring. Denk aan:

• De Phoenix Saga: Jean Grey is terug, maar dan als de dodelijke en onstabiele Phoenix. Dit is een iconisch X-Men verhaal, maar in de film voelt het alsof het er even snel doorheen gejast wordt.
• Het geneesmiddel: Een jongen met mutantenkrachten (Leech) kan de mutantengene neutraliseren. Dit leidt tot een conflict tussen de X-Men, die geloven in keuzevrijheid, en Magneto, die de mutantengemeenschap wil beschermen (met alle middelen).
• Romantische perikelen: Tussen al het geweld door proberen personages nog steeds hun liefdesleven op de rails te houden. (Serieus? Op dit moment?)

Het resultaat? Geen van deze verhaallijnen krijgt de aandacht die het verdient. De Phoenix Saga voelt gehaast aan, het geneesmiddel conflict mist diepgang en de romances... die zijn gewoon een afleiding. Alsof je een pizza bestelt met ananas, ham, olijven en chocola. Sure, al die ingrediënten zijn lekker, maar samen? Een ramp.

Personages: Onderbenut en verminkt

Een ander probleem is de manier waarop de personages worden behandeld. Sommige personages, zoals Rogue en Storm, worden gereduceerd tot figuranten. Anderen, zoals Cyclops, worden... nou ja, laten we zeggen dat hij snel uit de weg wordt geruimd. (Way to go, Cyclops fans!)

Jean Grey/Phoenix is misschien wel het grootste slachtoffer. Famke Janssen doet haar best, maar het script geeft haar weinig om mee te werken. De Phoenix is een complex en tragisch personage, maar in de film komt ze over als een hysterische en inconsistente kracht van vernietiging.

En dan hebben we nog Magneto. Ian McKellen blijft fantastisch, maar zelfs hij kan de logica van sommige van zijn acties niet redden. Zijn motivatie voelt soms geforceerd en zijn beslissingen... tja, laten we zeggen dat ze niet altijd even doordacht zijn.

Actie: Meer is niet altijd beter

The Last Stand zit boordevol actie, maar de actiescènes missen vaak de creativiteit en impact van de eerdere X-Men films. Denk aan die iconische openingsscène in X2, met Nightcrawler in het Witte Huis. The Last Stand heeft weinig momenten die zo memorabel zijn. Het is meer een aaneenschakeling van explosies en gevechten, zonder veel emotionele resonantie. Het is alsof je naar een vuurwerkshow kijkt zonder vuurwerk. Uh, oké, dat klinkt raar... een vuurwerkshow zonder vuurwerk? Je snapt wat ik bedoel.

Waarom toch nog kijken?

Ondanks alle kritiek, is X-Men: The Last Stand niet helemaal zonder waarde. Er zijn een paar lichtpuntjes:

• Ian McKellen en Patrick Stewart: Zelfs in een zwakke film leveren deze twee acteurs nog steeds sterke prestaties. Hun chemie is onmiskenbaar en hun scènes zijn vaak het hoogtepunt van de film.
• De special effects: Toegegeven, de special effects zijn op sommige punten verouderd, maar er zitten nog steeds indrukwekkende momenten tussen.
• De nostalgie: Als je een fan bent van de X-Men films, dan is het toch leuk om al die bekende gezichten weer te zien, ook al zijn ze niet allemaal op hun best. Het is een beetje zoals het terugkijken van je middelbare school foto’s: een beetje pijnlijk, maar toch ook wel grappig.

Bovendien is The Last Stand een belangrijk onderdeel van de X-Men filmgeschiedenis. Het is een waarschuwend verhaal over wat er kan gebeuren als een film te veel wil en te weinig tijd heeft. Het is een soort guilty pleasure. Je weet dat het slecht is, maar je kunt er toch niet helemaal met je ogen van afblijven. (Net zoals de pizza met ananas, ham, olijven en chocola... oké, ik stop ermee.)

Conclusie: Een gemiste kans

X-Men: The Last Stand had een epische afsluiter van de originele trilogie kunnen zijn. In plaats daarvan is het een rommelige en teleurstellende film geworden die de potentie van de X-Men franchise niet waarmaakt. De verhaallijnen zijn gehaast, de personages worden onderbenut en de regie mist de finesse van de eerdere films.

Is het de slechtste superheldenfilm ooit gemaakt? Waarschijnlijk niet. Maar het is zeker een van de meest controversiële. En hoewel het misschien geen meesterwerk is, is het zeker een interessante case study over hoe een film met zoveel potentieel zo mis kan gaan. Misschien is het de moeite waard om te kijken, gewoon om zelf te oordelen. Of om erom te lachen. Of om te huilen. Your call! Maar één ding is zeker: ik ga nu even een pizza bestellen. Zonder ananas, ham, olijven of chocolade. Beloofd.