Women Who Run With The Wolves Book

Oké, even een bekentenis. Ik zat dus laatst in de kringloopwinkel, neusde wat rond tussen de stoffige boeken. Je kent het wel, op zoek naar die ene verborgen parel. En daar lag ‘ie dan: Women Who Run With the Wolves. Het zag er ietwat... euhm... New Age-y uit. Met zo'n kaft waarop je spontaan zin krijgt om te gaan trommelen rond een vuur. Maar goed, de titel intrigeerde me. Vrouwen die met wolven rennen? Dat klinkt toch als een belofte. Alsof er ergens diep vanbinnen een oerkracht op me wacht om ontketend te worden. Herkenbaar, toch? 😉

En dat is eigenlijk precies waar dit boek over gaat. Niet letterlijk natuurlijk. Tenzij je echt graag met wolven rent, dan moet je vooral je gang gaan. Maar de kern is dat Clarissa Pinkola Estés (de schrijfster, een psychoanalytica en Jungiaanse analiste) een soort metaforische wolf in elke vrouw ziet. Een wilde, intuïtieve, krachtige kern die door de maatschappij vaak is onderdrukt of vergeten.

De Wilde Vrouw: Wie is ze eigenlijk?

De "Wilde Vrouw," zoals Estés haar noemt, is dus niet zozeer een persoon, maar meer een archetype. Denk aan een soort innerlijke kompas, een stem die fluistert: "Nee, dit is niet goed voor je," of "Ja, dit voelt juist." Het is die intuïtie die we soms negeren, die creativiteit die we onderdrukken, die passie die we verstoppen omdat 'ie niet past in het plaatje. Klinkt bekend? Ik denk het wel. We worden toch allemaal geacht om 'normaal' te zijn? 🙄

Waarom is deze Wilde Vrouw dan zo belangrijk? Nou, volgens Estés is het haar aanwezigheid die ons heel maakt. Zonder haar zijn we incompleet, missen we een essentieel stuk van onszelf. We worden dan afhankelijk van anderen voor onze validatie, onze creativiteit sterft af, en we voelen ons... tja, leeg. En wie wil dat nou?

Waarom is ze verdwenen?

De Wilde Vrouw is niet zomaar verdwenen. Estés stelt dat de maatschappij (en dan vooral traditionele patriarchale structuren) er alles aan gedaan heeft om haar te temmen. Om vrouwen te laten voldoen aan bepaalde idealen: braaf, volgzaam, dienend. Allemaal eigenschappen die de Wilde Vrouw juist niet heeft. Ze is eigenwijs, onafhankelijk, en ze durft haar eigen pad te bewandelen. En dat is nou net wat 'men' niet wil. Het is toch altijd wat...😒

Hoe gebeurt dat temmen dan? Door middel van:

• Sociale conditionering: Vanaf jongs af aan krijgen we mee wat 'hoort' en wat niet. Meisjes moeten lief zijn, jongens stoer. Blablabla.
• Onderdrukking van creativiteit: Creatieve expressie wordt vaak gezien als 'niet serieus' of 'onproductief'. Terwijl het juist essentieel is voor de Wilde Vrouw!
• Verlies van intuïtie: We leren om op onze ratio te vertrouwen in plaats van op onze intuïtie. Maar die intuïtie is juist de stem van de Wilde Vrouw!
• Schuld en schaamte: Als we ons niet aan de verwachtingen voldoen, voelen we ons schuldig en beschaamd. En dat maakt dat we ons nog meer aanpassen.

Verhalen als Sleutels: De Kracht van de Mythologie

Estés gebruikt in haar boek een heleboel oude sprookjes en mythen om de verschillende aspecten van de Wilde Vrouw te illustreren. Denk aan Roodkapje, Blauwbaard, La Loba (de wolvin die botten verzamelt en er weer leven in blaast). Door deze verhalen te analyseren, laat ze zien hoe we onze eigen verloren instincten kunnen herkennen en terugvinden.

Wat is nou het slimme hieraan? Nou, mythen en sprookjes zijn natuurlijk niet letterlijk waar. Ze zijn symbolisch. En dat maakt ze juist zo krachtig. Ze spreken tot een dieper niveau van ons bewustzijn. Ze omzeilen onze rationele weerstand en raken ons in ons hart. Snap je? 😉

En het is niet alleen de verhalen zelf, maar ook de interpretatie die Estés eraan geeft. Ze verbindt de symboliek met de psychologie en laat zien hoe we deze oude wijsheid kunnen toepassen in ons moderne leven. Bijvoorbeeld:

• Roodkapje: Niet een braaf meisje, maar een symbool voor naïviteit en het belang van het herkennen van roofdieren (in de letterlijke en figuurlijke zin).
• La Loba: De wolvin die botten tot leven wekt staat voor het herinneren en helen van onze verloren of gewonde delen.
• Blauwbaard: Een waarschuwing tegen het vertrouwen van mannen (en vrouwen!) die geheimen verbergen en misbruik maken van macht.

Hoe vind je je eigen Wilde Vrouw? Een praktische aanpak

Oké, leuk en aardig al die verhalen en theorieën. Maar hoe vind je nou concreet je eigen Wilde Vrouw terug? Estés geeft een aantal suggesties:

• Maak contact met de natuur: Ga wandelen in het bos, zwem in de zee, bekijk de sterren. De natuur is de oorspronkelijke habitat van de Wilde Vrouw.
• Wees creatief: Schrijf, teken, schilder, dans, zing. Doe iets waar je plezier aan beleeft en waar je je creativiteit in kwijt kunt.
• Luister naar je intuïtie: Neem de tijd om stil te staan en te voelen wat je echt wilt. Vertrouw op je ingevingen, ook al lijken ze onlogisch.
• Stel grenzen: Zeg nee tegen dingen die je niet wilt doen of die je energie zuigen. Bescherm je tijd en je energie.
• Verbind je met andere vrouwen: Zoek de steun van andere vrouwen die ook op zoek zijn naar hun Wilde Vrouw. Samen sta je sterker.
• Lees verhalen en mythen: Dompel jezelf onder in de wereld van de sprookjes en mythen en probeer de symboliek te begrijpen.
• Wees niet bang om fouten te maken: De Wilde Vrouw is niet perfect. Ze is authentiek. En authenticiteit betekent ook dat je soms fouten maakt.

Het is dus een proces. Geen quick fix. Maar het is de moeite waard. Want het resultaat is een sterkere, authentiekere, en gelukkigere versie van jezelf. En dat is toch wat we allemaal willen, of niet? 😉

Is het boek voor iedereen? Een kritische blik

Even een kritische noot. Women Who Run With the Wolves is een populair boek, maar het is niet voor iedereen weggelegd. Sommige mensen vinden de taal te zweverig, de verhalen te abstract, en de interpretaties te vergezocht. En dat is prima. Smaken verschillen. Het is een beetje 'either you love it or you hate it', denk ik.

Ook is het goed om te bedenken dat het boek vanuit een specifiek feministisch perspectief is geschreven. Het is dus niet per se representatief voor alle vrouwen. En dat is ook oké. Het is geen handleiding voor het 'perfecte' vrouw-zijn. Het is meer een uitnodiging om je eigen innerlijke wijsheid te ontdekken en te omarmen.

Bovendien is het belangrijk om te beseffen dat de termen 'wolf' en 'wild' soms negatieve connotaties kunnen hebben. Sommige mensen associëren deze termen met agressie, onbeschaafdheid, of zelfs gevaar. Maar in de context van het boek staan ze juist voor kracht, intuïtie, en vrijheid. Het is dus belangrijk om de metafoor te begrijpen en te interpreteren.

Conclusie: Rennen met de Wolven of niet?

Of je nu wel of niet met de wolven wilt rennen, is natuurlijk helemaal aan jou. Maar ik denk dat Women Who Run With the Wolves een waardevolle bijdrage kan leveren aan je persoonlijke ontwikkeling. Het kan je helpen om contact te maken met je eigen innerlijke kracht, om je intuïtie te vertrouwen, en om je creativiteit te ontketenen. En dat is, ongeacht je geslacht, altijd de moeite waard.

En weet je wat? Misschien is het wel tijd dat ik zelf weer eens in dat boek ga bladeren. Die Wilde Vrouw in mij kan wel weer een beetje aandacht gebruiken, denk ik. 😉

Dus, wat denk jij? Ben je klaar om met de wolven te rennen?