Woman With The Dragon Tattoo

Hoi! Zullen we het eens hebben over Lisbeth Salander? Je weet wel, die punkheldin uit "Millennium," oftewel, "De man die vrouwen haatte." Klinkt zwaar hè? Nou, dat is het soms ook wel, maar oh zo boeiend!

Serieus, wie is er nou niet gefascineerd door een vrouw met een draak tattoo? Ik bedoel, het is toch meteen duidelijk: this girl means business! Alsof je een visitekaartje hebt met "Don't mess with me" erop, maar dan op je rug getatoeëerd. Chic toch?

Laten we even de boeken (en de films natuurlijk!) induiken. Wat maakt Lisbeth Salander nou zo... ja, wat eigenlijk? Is het haar hacker-talent? Dat ze iedereen kan hacken en dus alles over je kan vinden? Angstaanjagend, maar tegelijkertijd ook best handig, toch? Stel je voor, nooit meer hoeven googelen, gewoon even Lisbeth inschakelen. (Niet dat ik dat ooit zou doen, just saying...).

Haar achtergrond: Donker en ingewikkeld...

Laten we eerlijk zijn, Lisbeth's jeugd was alles behalve rooskleurig. Echt, het is om te huilen. Ze heeft zoveel meegemaakt, dat je je afvraagt hoe ze überhaupt nog rechtop loopt. En dat ze dan ook nog eens zo intelligent en zelfstandig is, maakt het alleen maar indrukwekkender. Je krijgt toch meteen zin om haar te adopteren en te beschermen? Oké, misschien niet adopteren, ze kan waarschijnlijk prima voor zichzelf zorgen (en voor jou ook, als het moet).

Het is die combinatie van kwetsbaarheid en enorme kracht die haar zo aantrekkelijk maakt. Ze is een slachtoffer, absoluut, maar ze laat zich niet definiëren door haar verleden. Ze vecht terug, keihard. En dat is toch inspirerend? Wie wil er nou niet een beetje meer Lisbeth Salander in zich hebben? (Behalve misschien het gedeelte met de tatoeages en de motor, mijn rug en mijn verzekering zouden dat niet waarderen).

En dan die voogd! Niels Bjurman... alleen al de naam bezorgt me rillingen. Wat een naar figuur! En wat Lisbeth hem aandoet, nou ja, daar kan je over discussiëren of het wel helemaal correct is. Maar ergens voelt het toch wel als gerechtigheid, niet?

Trouwens, over gerechtigheid gesproken, dat is eigenlijk waar de hele "Millennium"-serie over gaat, toch? Gerechtigheid voor de zwakken, de misbruikten, de vergetenen. En Lisbeth is de ultieme vertegenwoordiger daarvan. Ze is de heldin die niemand anders durft te zijn. Alleen jammer dat ze een fictional character is...

En Mikael Blomkvist?

Dan hebben we natuurlijk nog Mikael Blomkvist, die journalistieke speurneus. Een beetje de sidekick van Lisbeth, maar dan wel een sidekick die ook zijn eigen dingen doet. Ze hebben een complexe relatie, dat is zeker. Vrienden? Lovers? Collega's? Het is een beetje van alles wat, en dat maakt het juist zo interessant. En laten we eerlijk zijn, wie zou er geen relatie met Lisbeth willen? Oké, misschien met wat minder drama en meer... nou ja, gezelligheid.

Het is grappig hoe je je als lezer zo met ze beiden verbonden voelt. Je wilt dat ze slagen, je wilt dat ze gelukkig zijn (voor zover dat mogelijk is met zo'n achtergrond). Je voelt hun frustraties, hun angsten, hun vreugde. En dat is toch het teken van een goede serie, niet?

Overigens, is het je ook opgevallen hoe goed Stieg Larsson (de schrijver, rust in vrede) de Zweedse maatschappij beschrijft? Al die corrupte zakenmannen, die machtige families, de verborgen geheimen... het geeft een heel realistisch beeld van de onderbuik van de samenleving. Een beetje eng, maar wel fascinerend.

De films: Rooney Mara vs. Noomi Rapace

En dan de films! Twee geweldige actrices die Lisbeth Salander hebben neergezet: Rooney Mara en Noomi Rapace. Wie vond jij beter? Lastige vraag hè? Noomi Rapace had iets rauws en punkachtigs, terwijl Rooney Mara wat meer... verfijnd was? Ik weet het niet, ze waren allebei geweldig op hun eigen manier. Het is net als met koffie: de ene houdt van espresso, de ander van cappuccino. Allebei lekker, maar verschillend!

De Amerikaanse remake (met Rooney Mara) was visueel echt prachtig. Alleen... het miste toch een beetje de rauwe sfeer van de Zweedse films (met Noomi Rapace). Misschien omdat het Zweeds nou eenmaal wat... rauwer klinkt? Of misschien omdat de Amerikanen het allemaal net iets gladder en gelikter willen maken. Wie zal het zeggen?

Maar ongeacht welke film je beter vindt, één ding staat vast: Lisbeth Salander is een iconisch personage. Ze is een voorbeeld voor vrouwen overal ter wereld. Ze laat zien dat je sterk kunt zijn, zelfs als je veel hebt meegemaakt. Ze laat zien dat je voor jezelf kunt opkomen, zelfs als niemand anders dat doet. Ze is een heldin! En ze heeft een verdomd coole draak tattoo.

Trouwens, heb jij die vervolgboeken gelezen die niet door Stieg Larsson zelf zijn geschreven? Ik moet eerlijk zeggen, ik vond ze... oké. Ze haalden het niet bij de originele trilogie. Het was alsof je een kop koffie drinkt die net niet lekker genoeg gezet is. Je proeft nog wel de koffie, maar het mist iets. Maar goed, smaken verschillen natuurlijk. Wat vond jij ervan?

Waarom blijft Lisbeth boeien?

Uiteindelijk denk ik dat de fascinatie voor Lisbeth Salander komt doordat ze zo anders is dan de meeste helden. Ze is niet perfect, ze maakt fouten, ze is soms ronduit onaangenaam. Maar juist dat maakt haar zo menselijk. Ze is geen superheld met onmenselijke krachten, ze is gewoon een vrouw die vecht voor haar eigen plek in de wereld. En dat is iets waar veel mensen zich mee kunnen identificeren.

Dus, de volgende keer dat je een boek zoekt om te lezen, of een film wilt kijken, denk dan eens aan "De man die vrouwen haatte" (of "The Girl with the Dragon Tattoo," als je de Engelse titel prefereert). Je zult er geen spijt van krijgen. En wie weet, misschien ontdek je wel een beetje Lisbeth Salander in jezelf.

En nu, tijd voor nog een kop koffie! Proost!