Where The Wild Things Are

Oké, laten we het even hebben over Waar de Wilde Kerels Zijn (Where the Wild Things Are). Ken je dat gevoel, dat je gewoon écht, écht boos bent? Zo boos dat je zin hebt om alles kort en klein te slaan, behalve dan je nieuwe telefoon (want hé, prioriteiten)? Nou, Max, de kleine held uit dit verhaal, kent dat maar al te goed.

Denk je eens in: je bent thuis, misschien is het wel avondetenstijd en je moeder heeft broccoli gemaakt (sorry, broccoli-fans, maar laten we eerlijk zijn, soms is het gewoon niet wat je wil). En dan flik je het, je zegt iets stoms, misschien gooi je wel met je vork. Boem, daar is de bom gebarsten. Herkenbaar, toch? Iedereen heeft wel eens zo'n 'Max-momentje'.

De Straf... en de Fantasie

En dan? Straf natuurlijk! Max wordt naar bed gestuurd zonder avondeten. Dat is zeg maar de kindervariant van "je bent geschorst" in de volwassen wereld. Maar hier wordt het interessant. Want in plaats van sip in bed te gaan liggen, begint Max' kamer te veranderen. Er groeien bomen, er komt water, en plotseling bevindt hij zich op een eiland. Niet zomaar een eiland, nee, het eiland waar de Wilde Kerels wonen!

Stel je voor dat je, in plaats van naar bed gestuurd te worden, opeens op een tropisch eiland belandt. Zou je klagen? Waarschijnlijk niet. Behalve misschien over de muggen. Maar Max heeft geen tijd voor muggen. Hij moet Wilde Kerels temmen!

Wie zijn die Wilde Kerels eigenlijk?

Nou, die Wilde Kerels zijn... tja, hoe zal ik het zeggen? Ze zijn een beetje... vreemd. Ze hebben grote tanden, rare ogen, en ze maken veel lawaai. Klinkt een beetje als je familie tijdens Kerst, nietwaar? Iedereen praat door elkaar, iemand vertelt altijd hetzelfde slechte grapje, en er is altijd wel iemand die ruzie zoekt over de kerstboom.

Maar de Wilde Kerels zijn ook eenzaam. Ze hebben iemand nodig die de boel een beetje in de gaten houdt, iemand die de baas kan spelen. En wie beter dan Max, die net nog in een woede-uitbarsting zat omdat hij geen ijs kreeg? (Of was het broccoli? Hoe dan ook, het was iets wat hij niet leuk vond).

Max weet ze te temmen met een simpele truc: hij kijkt ze diep in de ogen. Ja, dat is het. Klinkt misschien simpel, maar denk er eens over na. Wanneer heb jij voor het laatst iemand écht aangekeken? Zonder je telefoon erbij, zonder afgeleid te zijn door duizend andere dingen? Dat is best krachtig, hoor.

Koning van de Wilde Kerels

En zo wordt Max de koning van de Wilde Kerels. Het feest kan beginnen! Er wordt gedanst, er wordt geklauterd, er wordt gevochten... allemaal heel wild natuurlijk. Denk aan een super-uit de hand gelopen kinderpartijtje, maar dan zonder de verplichte polonaise en het zingen van "Lang zal ze leven".

Maar dan begint er iets te knagen. Max, de koning van de Wilde Kerels, de heerser over dit bizarre eiland, begint zich toch een beetje... alleen te voelen. Al dat wilde gedoe is leuk voor even, maar uiteindelijk wil hij toch gewoon... tja, wat wil hij eigenlijk?

Het is net als met vakantie. De eerste paar dagen zijn geweldig. Je ligt op het strand, je drinkt cocktails, je doet helemaal niks. Maar na een week begin je je toch af te vragen wat er thuis gebeurt. Hebben de buren de planten wel water gegeven? Zijn de katten niet te dik geworden? En dan, opeens, mis je je eigen bank.

Het Verlangen naar Huis

Max mist zijn thuis. Hij mist het eten (oké, misschien niet de broccoli), hij mist zijn moeder, hij mist... het bekende. Hij beseft dat al dat wilde gedoe wel leuk is, maar dat het niet kan tippen aan de warmte van een thuis.

Dus wat doet hij? Hij geeft de Wilde Kerels een dikke knuffel (waarschijnlijk met veel gekreun en gemopper van hun kant) en hij vaart weg. Terug naar huis, terug naar de realiteit.

En wat wacht hem daar op? Een warme maaltijd. Klaargezet door zijn moeder. Een maaltijd die nog warm is. Dat is toch het ultieme bewijs van liefde, nietwaar? Iemand die op je wacht, iemand die voor je zorgt, ook al heb je je net als een compleet idioot gedragen.

De Les van het Verhaal

Wat kunnen we hier nou van leren? Nou, ten eerste dat boos zijn oké is. Iedereen is wel eens boos, en het is belangrijk om die gevoelens te uiten. Maar ten tweede, en misschien nog wel belangrijker, dat er niets boven de liefde en warmte van een thuis gaat.

Zelfs als je je helemaal kunt uitleven in een fantasiewereld met harige monsters en wilde feesten, zul je uiteindelijk toch terug willen naar de plek waar je je veilig en geliefd voelt. De plek waar je moeder, ondanks alles, nog steeds een warme maaltijd voor je klaar heeft staan. (En misschien zit er deze keer wel ijs bij.)

Dus, de volgende keer dat je je boos voelt, denk dan aan Max. Ga even naar je eigen 'eiland' in je hoofd, laat je fantasie de vrije loop, maar vergeet niet dat er thuis altijd iemand op je wacht. Met een warme maaltijd, en misschien wel een dikke knuffel.

En als je dan toch zin hebt in iets wilds, kun je altijd nog Waar de Wilde Kerels Zijn kijken. Of gewoon je sokken uittrekken en op de bank springen. Wie ben ik om je tegen te houden?