West Side Story 1961 Movie

Oké, even een bekentenis: ik heb jaren gedacht dat "America" uit West Side Story over de Verenigde Staten van Amerika ging. Dom, ja, ik weet het. Ik had dat hele ding over Puerto Rico gemist. Het kwam pas echt binnen toen ik een keer met een groep vrienden karaoke zat te zingen (schreeuwen is misschien een beter woord) en iemand schreeuwde: "I like to be in America! Okay by me in America!" en ik ineens dacht: "Wacht even... dit gaat over iets anders..." En dat is dus West Side Story in een notendop: een briljante musical die, als je niet oplet, zomaar aan je voorbij kan gaan. Maar als je er eenmaal induikt, is er geen weg meer terug. (En ja, ik heb me na dat karaoke moment flink ingelezen.)

En dat brengt me bij de 1961 filmversie van West Side Story, een film die voor velen de ultieme musicalfilm is. Maar is dat echt zo? Laten we er eens induiken, want er is genoeg over te zeggen.

Een tijdloos verhaal, een tijdloze film?

De basis van West Side Story is natuurlijk Romeo and Juliet. Twee rivaliserende bendes, de Jets (blanke Amerikanen) en de Sharks (Puerto Ricanen), vechten om de controle over hun buurt in New York. Maria (Natalie Wood) is de zus van Bernardo (George Chakiris), de leider van de Sharks. Tony (Richard Beymer) is een ex-Jet en de beste vriend van Riff (Russ Tamblyn), de leider van de Jets. En ja hoor, liefde bloeit op tussen Maria en Tony, met alle tragische gevolgen van dien. Ken je het verhaal al? Ja, Shakespeare dus.

Maar West Side Story is meer dan alleen een modernisering van Shakespeare. Het gaat over racisme, armoede, immigratie en de zoektocht naar een identiteit. Thema's die, eerlijk gezegd, nog steeds relevant zijn vandaag de dag. Schokkend, toch?

Waarom is de film zo iconisch?

Er zijn een paar redenen waarom de film zo'n grote impact heeft gehad:

• De muziek: Leonard Bernstein's score is gewoonweg geniaal. "Maria", "Tonight", "America", "Somewhere" - allemaal nummers die in je hoofd blijven zitten en die je keer op keer wilt horen. (Zelfs als je ze schreeuwt tijdens karaoke.)
• De choreografie: Jerome Robbins' choreografie is revolutionair. De dansscènes zijn energiek, expressief en vertellen een verhaal op zich. Het is niet zomaar wat dansen, het is een onderdeel van de plot.
• De visuele pracht: De film is prachtig geschoten. De kleuren, de kostuums, de setdesign - alles draagt bij aan de visuele impact van de film. Robert Wise en Jerome Robbins wisten precies hoe ze dit moesten aanpakken.

Kritiek: Niet alles is goud wat blinkt

Ondanks alle lof is er ook kritiek op West Side Story, met name op de casting en de representatie van Puerto Ricanen. Er zijn een paar dingen die je moet weten:

• De "brownface" controverse: Natalie Wood, die Maria speelde, was niet Puerto Ricaans. Ze werd bruiner geschminkt om er "Spaanser" uit te zien. En dat geldt ook voor een aantal andere acteurs. Dit is natuurlijk een gevoelig punt, en terecht. In de huidige tijd zou dit absoluut niet meer kunnen.
• Stereotypen: Sommige mensen vinden dat de film stereotype beelden van Puerto Ricanen neerzet. Hoewel de film probeert om de culturele verschillen te laten zien, kan het soms aanvoelen als een karikatuur.

Het is belangrijk om deze kritiek te erkennen en te begrijpen, want ze zijn zeker valide. De film is een product van zijn tijd, en de manier waarop minderheden werden gerepresenteerd was toen heel anders dan nu. Betekent dit dat we de film niet meer moeten kijken? Absoluut niet! Maar we moeten het wel met een kritische blik bekijken en ons bewust zijn van de tekortkomingen.

En dan, de 2021 remake...

Steven Spielberg's remake van West Side Story uit 2021 probeerde een aantal van deze problemen aan te pakken. De casting was diverser en authentieker, en er werd meer aandacht besteed aan de culturele context. Persoonlijk vond ik de remake visueel prachtig en de acteerprestaties overtuigend, maar het had niet dezelfde impact als het origineel. Is dat omdat ik de oude film al zo vaak gezien heb? Misschien wel. Maar het origineel heeft iets magisch wat de remake niet helemaal kon vangen.

Waarom zou je de film (nog steeds) moeten kijken?

Ondanks de kritiek en de remake, is de 1961 versie van West Side Story nog steeds een must-see. Hier zijn een paar redenen:

• Het is een stukje filmgeschiedenis: West Side Story is een iconische film die een grote invloed heeft gehad op de musicalfilm als genre. Het is een film die je gewoon een keer gezien moet hebben.
• De muziek en de choreografie zijn tijdloos: Zoals ik al zei, de muziek en de choreografie zijn briljant. Ze zijn nog steeds even indrukwekkend als toen de film uitkwam.
• Het verhaal is relevant: De thema's van de film zijn nog steeds relevant, en ze zetten je aan het denken over de problemen van racisme, armoede en ongelijkheid.
• Het is gewoon een goede film: Ja, er zijn dingen die je kritisch kunt bekijken, maar uiteindelijk is West Side Story gewoon een goed gemaakte, ontroerende en meeslepende film.

Dus, pak een bak popcorn (of stroopwafels, als je het echt op z'n Nederlands wilt doen), ga er lekker voor zitten en geniet van West Side Story. Wees kritisch, denk na over de thema's, maar laat je vooral meevoeren door de muziek, de dans en het verhaal. En wie weet, misschien zing je na afloop wel luidkeels mee met "America" (en weet je dan tenminste waar het over gaat!).

En nu ik toch bezig ben met bekentenissen: ik heb ook lange tijd gedacht dat 'Cool' van West Side Story over... tja, dat laat ik maar even voor wat het is. Laten we het erop houden dat ik de subtiliteit van de film soms mis.

Een laatste gedachte...

West Side Story is een complex en gelaagd werk dat veel vragen oproept. Is het perfect? Nee. Maar het is wel een film die je aan het denken zet, die je raakt en die je bijblijft. En dat is, denk ik, het teken van een goede film. Of je het nu met me eens bent of niet, dat is helemaal aan jou! Geniet van het kijken!