Wereldkampioenschap Voetbal 2014 - 3e/4e Plaats

Ik zat dus in de kroeg, WK 2014, halve finale. Oranje tegen Argentinië. De spanning was om te snijden! Na een 0-0, penalty’s… zucht Die kennen we allemaal. Wat minder mensen zich herinneren, is de wedstrijd die daarop volgde. De troostfinale. Of, zoals ik ‘m liever noem: de wedstrijd niemand écht wil spelen.

Maar laten we het er eens over hebben. Want die wedstrijd voor de derde en vierde plaats, die is toch altijd een beetje… bijzonder. Vandaag duiken we in de match van Nederland tegen Brazilië tijdens het WK 2014. Trek een kop koffie, leun achterover, en laten we eens kijken wat er van die wedstrijd is blijven hangen!

De pijnlijke aanloop: Brazilië's blamage

Laten we eerlijk zijn, voor Brazilië was dit WK een nachtmerrie. Gastland, torenhoge verwachtingen, en dan die halve finale tegen Duitsland… 7-1. Ik herhaal: ZEVEN TEGEN ÉÉN! Kan je het je voorstellen? De nationale trots aan flarden. De tranen van de supporters, de verslagenheid op de gezichten van de spelers… Heftig. Ze moesten zich dus herpakken voor de wedstrijd om de derde plaats, maar de vraag was: hoe doe je dat na zo’n klap?

En laten we eerlijk zijn, de druk op Brazilië was enorm. Ze moesten laten zien dat die 7-1 een incident was, een afwijking. Ze moesten het publiek iets van eerherstel bieden. Alleen al om te voorkomen dat de samba-carnaval in Rio de Janeiro een week lang rouwende mensen in oranje shirts zou worden.

Side note: Wist je dat de Brazilianen die wedstrijd zélf ook de 'Mineirazo' noemen, verwijzend naar het stadion Estádio Mineirão waar de wedstrijd werd gespeeld? Dat zegt genoeg, toch?

Nederland: Teleurstelling, maar ook motivatie?

Voor Oranje was de teleurstelling van de verloren halve finale tegen Argentinië (na strafschoppen, ugh) natuurlijk ook groot. Je bent zo dicht bij de finale, en dan glipt het je door de vingers. Maar de stemming was wel anders dan bij Brazilië. Er was teleurstelling, zeker, maar ook trots. We waren immers ver gekomen. En Louis van Gaal, de meester-motivator, wist zijn team vast wel op te peppen voor die laatste wedstrijd.

Er was nog iets om voor te spelen: de eer, een medaille, en misschien ook wel een beetje om Brazilië nog wat zand in de ogen te strooien na hun debacle. Stiekem hoopten we natuurlijk ook dat ze nog een trauma aan die 7-1 over zouden houden. Maar goed, dat is natuurlijk niet helemaal netjes van me. 😉

De wedstrijd: Een onvergetelijke show van Oranje

De wedstrijd zelf, gespeeld in Brasília, begon… explosief. Binnen no-time stond het 0-1 voor Nederland, door een penalty veroorzaakt door, uhm, laten we zeggen een ietwat theatrale actie van Arjen Robben. (Sorry, Arjen!) Robin van Persie benutte de strafschop feilloos.

Niet veel later volgde de 0-2. Een heerlijke goal van Daley Blind, na een fout in de Braziliaanse verdediging. Het was alsof de 7-1 nog in de hoofden van de Braziliaanse spelers zat. Ze waren bang. Je kon het zien. De passie, de flair, de samba die we van Brazilië gewend zijn, was nergens te bekennen.

In de tweede helft kwam Brazilië nog wel wat beter in de wedstrijd, maar de verdediging van Nederland stond als een huis. En in de blessuretijd maakte Georginio Wijnaldum er zelfs nog 0-3 van. Boem! Klaar. Brazilië werd in eigen huis, voor de tweede keer in korte tijd, vernederd.

De goals op een rijtje:

• 0-1: Robin van Persie (penalty)
• 0-2: Daley Blind
• 0-3: Georginio Wijnaldum

Was het een eerlijke strijd?

Natuurlijk, iedere wedstrijd is anders, maar het verschil in mentaliteit was gigantisch. Brazilië speelde lusteloos, zonder overtuiging. Nederland daarentegen speelde met passie en discipline. Ze waren misschien wel meer gebrand op die derde plaats dan Brazilië zelf. En dat zie je terug in de uitslag.

De nasleep: Wat bleef er hangen?

Voor Nederland was de derde plaats een mooi resultaat. Het bewees dat het team van Louis van Gaal een hechte en strijdvaardige ploeg was. En het gaf de supporters iets om trots op te zijn, ondanks de teleurstelling van de halve finale. De sfeer in Nederland was dan ook heel anders dan in Brazilie. Hoewel niet te vergelijken met de euforie van een gewonnen finale, was er toch een gevoel van trots en erkenning.

Voor Brazilië was het WK 2014 een drama. De 7-1 tegen Duitsland en de nederlaag tegen Nederland zullen nog lang in de Braziliaanse geschiedenisboeken staan. Het zette het Braziliaanse voetbal aan het denken: hoe kon het zover komen? Er volgde een periode van zelfonderzoek en hervormingen.

De 'Mineirazo' en de nederlaag in de troostfinale markeerden een dieptepunt, maar misschien was het ook wel een wake-up call. Soms heb je die nodig om weer sterker terug te komen. Maar dat zal de Brazilianen wellicht weinig troost hebben gegeven op die sombere dag in Brasília.

Conclusie: Meer dan een troostprijs

De wedstrijd om de derde en vierde plaats op het WK 2014 was meer dan alleen een troostprijs. Het was een wedstrijd vol emotie, teleurstelling en revanch. Voor Nederland was het een waardige afsluiting van een succesvol toernooi. Voor Brazilië was het een pijnlijke bevestiging van een sportieve catastrofe.

En weet je wat het is? Zelfs die "onbelangrijke" wedstrijden kunnen onvergetelijk zijn. Ze laten zien wat sport kan doen met mensen, met naties. Ze laten zien hoe dicht vreugde en verdriet bij elkaar kunnen liggen. En ze geven ons, de supporters, iets om over na te praten, om te herinneren.

Dus, de volgende keer dat je een troostfinale kijkt, denk dan niet dat het zomaar een wedstrijd is. Er staat altijd meer op het spel dan je denkt. Al is het maar de eer... en een plekje in de geschiedenisboeken.

En nu ben ik benieuwd: waar was jij tijdens die wedstrijd in 2014? Laat het me weten in de comments!