We Re Not Really Strangers

Oké, oké, luister even! Ik zit hier net te denken, met een lauwe cappuccino in m’n hand (waarschijnlijk alweer half koud, dat dan weer wel), over iets super interessants: We’re Not Really Strangers (WNRS). Ja, je weet wel, dat kaartspel dat belooft dat je binnen no-time een diepzinnige connectie hebt met iemand. Alsof je na een paar vragen al weet wat de favoriete kleur van iemands overgrootmoeder was en wat hun grootste angst is voor het paasontbijt.

Wat is die hype rond We're Not Really Strangers nou eigenlijk?

Serieus, waar komt die plotselinge populariteit vandaan? Is het omdat Tinder zo’n ongelofelijk succes is? (Spoiler alert: voor de meesten niet!) Of omdat we allemaal zo geobsedeerd zijn met diepzinnige gesprekken dat we vergeten te vragen of iemand überhaupt de afwas kan doen?

WNRS, voor degenen die onder een steen hebben geleefd (of gewoon een sociaal leven hebben buiten Instagram), is een kaartspel ontworpen om echte gesprekken aan te moedigen. Het is een soort therapeut in kartonnen vorm. En laten we eerlijk zijn, wie kan er tegenwoordig niet een beetje therapie gebruiken? Zeker als het in de vorm van een spelletje is en niet een uur lang op een fluwelen bank zitten terwijl je je jeugd herbeleeft.

Hoe werkt het dan?

Het spel is verdeeld in drie niveaus. Denk aan een soort emotionele roltrap. Je begint op de begane grond met veilige, oppervlakkige vragen. "Wat is je favoriete ijs smaak?" "Wat is je guilty pleasure tv-programma?" (Ik geef toe, ik ben verslaafd aan datingprogramma’s. Niet oordelen!).

Dan, tromgeroffel, ga je naar niveau twee! Hier worden de vragen ietsje…interessanter. Denk aan vragen als "Wat is een compliment dat je nooit zult vergeten?" of "Waar ben je het meest trots op?". Plotseling moet je echt gaan nadenken! Het is alsof je een filosofie tentamen krijgt, maar dan zonder de stress en met een grotere kans op een klein ongemakkelijk moment.

En dan, het ultieme niveau: niveau drie. De vragen hier zijn intens. Echt intens. Zo intens dat je spontaan zin krijgt om je dagboek te gaan schrijven. "Wat is iets dat je aan je jongere zelf zou willen vertellen?" of "Wanneer heb je je het meest kwetsbaar gevoeld?". Serieus, ik zou bijna mijn therapeut bellen om me voor te bereiden op deze vragen. (Misschien is dat wel de reden van de hype!).

De Voor- en Nadelen (aka Waarom het Geweldig – en Soms Vreselijk – Kan zijn)

Voordelen:

• Echte Connectie: Soms, heel soms, lukt het daadwerkelijk om een echte connectie te maken. Je komt erachter dat die persoon tegenover je ook rare sokken draagt en stiekem fan is van ABBA.
• Interessante Gesprkken: Als je moe bent van smalltalk over het weer (wie niet?), is dit een geweldige manier om een gesprek op gang te brengen dat niet gaat over regen of files.
• Zelfreflectie: Het dwingt je om na te denken over jezelf, je leven en je keuzes. Alsof je een date hebt met je eigen ziel. (Romantisch, toch?).

Nadelen:

• Oncomfortable Stilte: Soms is het gewoon awkward. Je stelt een vraag en de ander kijkt je aan alsof je net hun kat hebt beledigd. De stilte is dan zo dik dat je hem met een mes kunt snijden.
• Oversharing: Je kan zomaar te veel delen. Voor je het weet vertel je complete vreemden je diepste geheimen. Denk goed na voordat je iets zegt dat je later spijt van krijgt! (Tip: Vermijd de vraag "Wat is je grootste misdaad" tijdens een eerste date).
• Oppervlakkigheid: Ironisch genoeg, kan het ook heel oppervlakkig zijn. Mensen geven cliché antwoorden en proberen indruk te maken. Het is net een sollicitatiegesprek, maar dan met meer emoties.

Mijn Eigen WNRS Avontuur (Let op: lichtelijk beschamend)

Oké, ik geef het toe. Ik heb het spel ook gespeeld. Met mijn beste vriendin, Sarah. En het was… een ervaring. We begonnen vol goede moed, klaar om diepe connecties te smeden en onze meest verborgen angsten te delen.

Alles ging goed tot niveau twee. Sarah vroeg me wat mijn grootste spijt was. Ik dacht even na en besloot eerlijk te zijn. Ik vertelde haar over die ene keer dat ik haar favoriete trui had geleend zonder het te vragen en er per ongeluk rode wijn overheen had geknoeid. En dat ik het daarna had geprobeerd te verbergen door de trui in haar kast terug te leggen alsof er niets gebeurd was.

Stilte

Haar blik. Serieus, ik heb minder intimiderende blikken gehad van douanebeambten. Uiteindelijk hebben we erom gelachen, maar het was even spannend. Ik denk dat we toen beide hebben geleerd dat sommige geheimen beter begraven kunnen blijven. Vooral als er rode wijn bij betrokken is.

Conclusie: Is WNRS de moeite waard?

Dus, is We’re Not Really Strangers de moeite waard? Het antwoord is… het hangt ervan af. Als je op zoek bent naar een snelle manier om connectie te maken en niet bang bent voor een beetje ongemakkelijkheid, ga ervoor! Maar wees gewaarschuwd: het is geen magische formule. Je kunt niet zomaar een kaartspel spelen en verwachten dat je de liefde van je leven vindt of je diepste trauma’s overwint.

Het is meer een hulpmiddel om gesprekken op gang te brengen en mensen op een andere manier te leren kennen. En misschien, heel misschien, vind je wel iemand die net zo gek is op foute tv-programma’s als jij. En dat is toch ook wat waard, of niet?

Uiteindelijk is het net als met die cappuccino: soms is het heerlijk en warm, soms is het lauw en teleurstellend. Maar het is altijd de moeite waard om het te proberen. Proost!