Waiting For The Barbarians Book

Hé! Zin in een beetje literaire chaos? Heb je ooit van "Waiting for the Barbarians" gehoord? Serieus, dit boek is een trip.

Het is van J.M. Coetzee. Zuid-Afrikaanse Nobelprijswinnaar, no less! Denk Kafka, maar dan in een spijkerbroek. (Niet echt, hoor. Maar je snapt wat ik bedoel, toch?)

Wat is het gedoe?

Simpel gezegd: een magistraat zit in een afgelegen buitenpost. Een soort Romeins fort, maar dan niet Romeins. Een imperium. Hij heeft het lekker rustig. Lekker zijn boeken, lekker zijn thee, lekker zijn... ja, nou ja, lekker alles. Totdat... boem! De barbaren komen eraan!

Nou ja, ze komen misschien. Niemand weet het zeker. Maar de geruchten! Man, die geruchten zijn wild. En dan komt Colonel Joll eraan. Colonel Joll. Met zijn zonnebril. En zijn martelwerktuigen. En zijn ideeën over barbaren.

Een Kolonel om van te houden (of te haten?)

Colonel Joll is... een personage. Echt, een personage. Hij gelooft alles wat hij leest, alles wat hij hoort over barbaren. Hij is er heilig van overtuigd dat er een groot gevaar dreigt. Dus wat doet hij? Hij gaat op onderzoek uit.

Onderzoek = martelen. Verrassing!

De arme magistraat! Hij begint te twijfelen. Is Joll een held? Of is hij een monster? En wat is erger: de barbaren buiten de poort, of de barbaren binnen de poort?

Think over die vraag, terwijl je een kop koffie drinkt!

Waarom is dit leuk?

Oké, "leuk" is misschien niet het juiste woord. Het is meer... fascinerend. Het is ongemakkelijk. Het is intrigerend. Het is het soort boek waar je na afloop mee rond blijft lopen, zo van: "Wacht even... wat heb ik nou net gelezen?!"

Coetzee speelt met je gedachten. Hij laat je nadenken over macht, over rechtvaardigheid, over de angst voor het onbekende. En hij doet het allemaal zonder je met een hamer op je hoofd te slaan. Althans, figuurlijk dan. 😉

Een paar quirky details:

• De magistraat heeft een obsessie met het verzamelen van houten dozen. Houten dozen! Wie heeft er nou een obsessie met houten dozen?
• Colonel Joll draagt een zonnebril... binnen. Altijd. Is dat cool, of creepy?
• De barbaren? Nou ja, je moet het boek lezen. Maar ze zijn niet wat je verwacht. Beloofd!

Waarom zou je dit lezen?

Omdat het anders is. Omdat het je dwingt om na te denken. Omdat het je laat zien hoe makkelijk het is om in angst en haat te vervallen. En omdat het gewoon een goed verhaal is. Punt uit.

Het is geen luchtige strandlectuur. Maar het is wel het soort boek waar je later nog met je vrienden over praat. En dat is toch wat we willen, toch? Gesprekken. Betekenis. En misschien een beetje existentiële crisis zo nu en dan.

Oké, nog een reden:

Het boek heeft een open einde. Serieus! Je weet niet wat er met de magistraat gebeurt. Je weet niet wat er met de barbaren gebeurt. Je weet niet... niets. En dat is juist het mooie. Je mag het zelf invullen! Is dat niet fantastisch?

Denk erover na: Wat zou jij doen als magistraat? Zou je de barbaren verwelkomen? Zou je met Joll meegaan? Of zou je een houten doos pakken en je verstoppen?

Maar... is het moeilijk te lezen?

Niet echt. Het is geen dikke pil. De stijl is helder. Coetzee is een meester in het weglaten. Hij laat je zelf de gaten invullen. Soms is dat frustrerend, maar meestal is het juist heel bevredigend.

En ja, het is een beetje somber. Maar hey, het leven is soms somber. En goede literatuur spiegelt het leven. Of het nou leuk is of niet.

Bovendien: als je klaar bent met "Waiting for the Barbarians," kun je doen alsof je een intellectueel bent. En wie wil dat nou niet?

Dus, wat nu?

Ga het boek lezen! Serieus. Leen het van de bibliotheek. Koop het bij de boekhandel. Download het (illegaal, niet aanbevolen, natuurlijk 😉). Maar lees het!

En daarna? Kom terug en vertel me wat je ervan vond. Was je gefascineerd? Was je gefrustreerd? Was je het eens met de magistraat? Of dacht je dat Joll gelijk had?

Ik ben benieuwd!

Nog een laatste gedachte:

Misschien... zijn wij allemaal wel een beetje magistraat. We zitten allemaal in onze eigen buitenpost, te wachten op de barbaren. En misschien zijn de barbaren wel... wij zelf.

Crazy, toch?

Oké, genoeg existentialisme voor vandaag. Tijd voor een biertje! Proost!

En vergeet niet: lees "Waiting for the Barbarians." Het is het waard. Echt.

Oh, en als je klaar bent, kan je het nog eens lezen! Er valt zo veel te ontdekken. Succes!