Valerian And The City Of Thousands

Oké, laten we het even hebben over Valerian and the City of a Thousand Planets. Ken je dat gevoel dat je een enorme emmer popcorn koopt in de bioscoop, je nestelt je comfortabel en dan... blijkt de film een soort van... nou ja, een ingewikkelde salade te zijn met teveel rare ingrediënten?

Precies dat gevoel. Het is een film waar je van tegelijkertijd denkt: "Wow, dat ziet er fantastisch uit!" en "Wacht even, wat gebeurt hier eigenlijk?". Het is alsof iemand je een driegangenmenu serveert, maar dan allemaal tegelijk op één bord, met een dessertsaus over je soep. Verwarrend, toch?

Laat me het uitleggen in begrijpelijke taal. Stel je voor: jouw werk is een gigantisch kantoorgebouw. Iedereen werkt aan andere projecten, er zijn verschillende afdelingen en soms heb je vergaderingen waar je totaal niet snapt waar ze het over hebben. Dat is Alpha, de City of a Thousand Planets, maar dan in de ruimte en met veel meer aliens.

Een visueel spektakel...

Eén ding is zeker: de film is een lust voor het oog. De special effects zijn next-level. Het is alsof iemand alle kleuren van de regenboog heeft gepakt en ze heeft gebruikt om een intergalactisch kunstwerk te maken. Denk aan een overdosis glitter, neonlichten en vreemde wezens die je nog nooit eerder hebt gezien. Het is de visuele equivalent van een rave party in de ruimte. Je ogen weten niet wat ze meemaken!

Die aliens, jongens... serieus! Sommigen zijn schattig en knuffelbaar (denk aan ruimtetasjes!), anderen zijn angstaanjagend en weerzinwekkend, en weer anderen zijn gewoonweg bizar. Het is een soort van intergalactische dierentuin, waar je de meest rare en prachtige creaturen kunt bewonderen. Het is alsof iemand "Pokémon" en "Star Wars" in de blender heeft gegooid.

Het probleem is alleen dat er zoveel te zien is, dat je soms vergeet waar het verhaal eigenlijk over gaat. Je bent zo overweldigd door de visuele pracht, dat je de plot een beetje uit het oog verliest.

...Maar wat is het verhaal?

Het verhaal zelf is… tja. Het is als een recept dat veel te ingewikkeld is. Er zitten goede ingrediënten in (een heldhaftig duo, een dreigend mysterie, een gevaarlijke missie), maar het eindresultaat is een beetje flauw. Het is alsof je een taart bakt, maar je bent vergeten suiker toe te voegen. Het ziet er prachtig uit, maar het mist die ‘oomph’.

Valerian en Laureline, de hoofdpersonages, zijn een soort van ruimtepolitieagenten. Ze vliegen door de ruimte, lossen problemen op en flirten (heel) veel. Het is alsof je een aflevering van een cheesy jaren '80 actieserie bekijkt, maar dan met een enorm budget. De chemie tussen de acteurs is… aanwezig, maar niet echt sprankelend. Het is alsof ze samen een teamsport beoefenen, maar ze zijn niet echt vrienden.

Het mysterie dat ze moeten oplossen is ingewikkeld. Het gaat over een verwoeste planeet, een geheimzinnige bedreiging en een cover-up die tot in de hoogste regionen reikt. Het is alsof je een detectiveverhaal leest, maar de aanwijzingen zijn verborgen in een doolhof van ruimteschepen en alien-dialogen. Je moet echt goed opletten om alles te volgen.

En dan is er nog Rihanna. Ze speelt Bubble, een alien die… eh… nogal wat kostuums draagt. Haar rol is… bijzonder. Het is alsof ze uit een andere film is gestapt. Ze zingt, ze danst, ze verandert van gedaante. Het is alsof iemand een popconcert heeft toegevoegd aan een sciencefictionfilm. Niet perse verkeerd, maar wel... anders.

Het zit 'm in de details

Ondanks de verwarring en de soms wat zwakke plot, zijn er echt wel dingen om van te genieten. De wereldbouw is fantastisch. De details zijn ongelooflijk. Je gelooft echt dat Alpha een gigantische, levende stad is, bevolkt door duizenden verschillende culturen. Het is alsof iemand een compleet universum heeft bedacht en dat tot in de kleinste details heeft uitgewerkt.

Er zijn ook momenten van echte humor. De interacties tussen Valerian en Laureline zijn soms best grappig. Het is alsof ze constant aan het kibbelen zijn, maar diep van binnen geven ze om elkaar. Het is de typische dynamiek van twee collega's die gedwongen worden om samen te werken, maar uiteindelijk beste vrienden worden.

En de actiescènes zijn spectaculair. De ruimteschepen vliegen met een duizelingwekkende snelheid door de ruimte, de lasers flitsen en de explosies zijn enorm. Het is alsof je in een achtbaan zit die door een vuurwerkfabriek raast. Je voelt de adrenaline door je aderen gieren!

Maar uiteindelijk is Valerian and the City of a Thousand Planets een film die je waarschijnlijk maar één keer hoeft te zien. Het is een visueel spektakel dat je even meeneemt naar een andere wereld, maar het verhaal is niet echt memorabel. Het is alsof je een prachtig schilderij bekijkt, maar het geen emotie oproept. Het is mooi, maar het raakt je niet.

Het is het type film dat je tegen vrienden aanraadt met een voorbehoud: "Het is… interessant. Ga het kijken als je van visuele pracht houdt, maar verwacht geen meesterwerk." Het is de popcornfilm die je koopt als je zin hebt in iets anders, maar je weet dat je er niet te veel van moet verwachten. Het is een soort van guilty pleasure.

Dus, als je zin hebt in een visuele achtbaanrit door de ruimte, met veel glitter en rare aliens, dan is Valerian zeker de moeite waard. Maar wees gewaarschuwd: het kan zijn dat je aan het eind van de film je hoofd krabt en je afvraagt: "Wat heb ik nou eigenlijk gezien?". En dat is oké. Soms is het genoeg om gewoon te genieten van het spektakel. En de popcorn, natuurlijk.

En onthoud, het leven is te kort om je druk te maken over ingewikkelde plots. Soms is het genoeg om te lachen, te verwonderen en je te laten meevoeren. Net als met die overvolle salade. Misschien niet de meest smakelijke maaltijd ooit, maar wel een ervaring. En daar gaat het toch om?