Trigger Warning A Little Life

Oké, dus, ik zit hier in m'n stamcafé, latte in de aanslag, en we moeten het even hebben over A Little Life. Ja, dat boek. Het boek waarvoor je een emotionele EHBO-koffer nodig hebt, een therapeut in speed dial en misschien wel een hele doos tissues die je normaal alleen gebruikt als je per ongeluk de trailer van Marley & Me kijkt. Serieus, dit boek is intenser dan een dubbele espresso met een shot verdriet.

Voor degenen die onder een steen hebben geleefd (een steen zonder internet, blijkbaar, want A Little Life is overal): het is een boek van Hanya Yanagihara over vier vrienden – Jude, Willem, Malcolm en JB – die samen opgroeien in New York. Klinkt leuk, toch? Als een extra lange aflevering van Friends, maar dan met meer trauma en minder centrale perkolator. Mis.

De Hel van Jude: Een Trigger Warning is nog een understatement

Jude, de centrale figuur, is… laten we zeggen, hij heeft het niet makkelijk. Zijn verleden is zo traumatisch dat je je afvraagt of de auteur een lijst met alle mogelijke ellende had en dacht: "Kom, we gooien het er allemaal in!" Serieus, misbruik, zelfverminking, armoede… de bingo kaart van rampspoed is volledig gevuld.

Ik bedoel, ik ben dol op een goed drama, maar dit is alsof je naar een marathon van horrorfilms kijkt, maar dan zonder de popcorn en met de constante dreiging dat je een existentiële crisis krijgt. En oh ja, trigger warnings? Die zijn hier niet optioneel. Ze zijn verplicht. Sterker nog, misschien zou je het boek moeten lezen met een therapeut ernaast. Of een clown. Iets om de stemming te verlichten.

Waarom lezen we dit überhaupt?

Dat is de grote vraag, toch? Waarom zouden we onszelf vrijwillig onderwerpen aan zoveel ellende? Wel, er zijn een paar redenen:

• De vriendschap: Ondanks alle ellende is de vriendschap tussen de vier mannen ongelooflijk ontroerend. Ze staan elkaar bij, steunen elkaar en proberen Jude te helpen, zelfs als het hopeloos lijkt. Het is die hoop, die kleine sprankje menselijkheid, die je door de donkerste stukken heen sleept.
• Het schrijven: Yanagihara kan schrijven alsof haar leven ervan afhangt. Haar proza is prachtig, meeslepend en soms pijnlijk eerlijk. Ze weet je zo in het verhaal te trekken dat je je bijna schuldig voelt als je het boek even weglegt om een stukje chocolade te eten.
• De discussie: A Little Life lokt gesprekken uit. Over trauma, misbruik, vriendschap, liefde, en de vraag of het leven de moeite waard is als je zoveel hebt meegemaakt. Het is een boek dat je niet snel vergeet, en dat is zowel een zegen als een vloek.

Kritiek: De Overkill van Ellende

Natuurlijk is er ook kritiek. Sommigen vinden dat het allemaal te veel is. Te gratuit, te sensationeel. Alsof Yanagihara expres probeert om je zo veel mogelijk te laten lijden. En eerlijk gezegd, er zijn momenten waarop ik het daar wel mee eens ben. Er zijn scènes die zo grafisch en gedetailleerd zijn dat je je afvraagt of het echt nodig was.

Een andere kritiek is dat het boek onrealistisch is. Dat niemand zo veel ellende kan overleven, dat niemand zo veel steun zou krijgen. Maar ja, is dat niet juist het punt? Dat A Little Life een soort utopie creëert waar vriendschap en liefde de ultieme redder kunnen zijn, zelfs in de meest hopeloze situaties? Misschien is het wishful thinking, maar het is wel een krachtige gedachte.

Fun Fact: Wist je dat...

• …Hanya Yanagihara eigenlijk helemaal niet van plan was om A Little Life zo lang te maken? Het zou een kort verhaal worden, maar het verhaal bleef maar groeien en groeien, net als Jude's trauma.
• …het boek enorm populair is in gay communities? Jude's verhaal resoneert met veel mannen die worstelen met trauma en identiteit.
• …er mensen zijn die het boek meerdere keren hebben gelezen? Ik weet het, klinkt masochistisch, maar blijkbaar is er iets verslavends aan de emotionele achtbaan.

Conclusie: Liefde of Haat, Je Vergeet het Niet

Dus, moet je A Little Life lezen? Dat is een persoonlijke keuze. Ben je klaar voor een emotionele uitdaging? Heb je genoeg tissues in huis? Ben je niet bang om in een diep gat van existentiële wanhoop te vallen? Zo ja, ga ervoor. Wees gewaarschuwd, het is een roller coaster rit.

En als je het gelezen hebt, kom dan even langs in het café. We kunnen er samen over praten, huilen, lachen (misschien een beetje hysterisch lachen) en proberen te begrijpen waarom we onszelf dit hebben aangedaan. Want één ding is zeker: A Little Life is een boek dat je niet snel vergeet. Of je het nu haat of ervan houdt, het blijft aan je plakken als een ongewenste kersttrui.

En nu ga ik even wat vrolijke muziek opzetten en een puppy filmpje kijken. Mijn emotionele batterij is bijna leeg. Proost! (op overleven!)

Disclaimer: Ik ben geen therapeut. Deze tekst is bedoeld ter vermaak en is geen vervanging voor professioneel advies. Als je worstelt met trauma, zoek dan hulp. Er zijn mensen die je kunnen helpen.