To The Man I Loved Too Much

Oké, even eerlijk. Ik zat gisteravond te scrollen, zoals je dat doet, en stuitte op een oude foto. Een foto van ons. Meteen rode vlaggen, hè? Je weet, zo'n foto waar je eigenlijk van weet dat je 'm allang had moeten verwijderen, maar die ergens diep in een mapje verstopt zit. Ik zag mezelf, jonger, blijkbaar blind voor alle waarschuwingssignalen, en ik dacht: jezus, wat was ik verliefd. Nee, correctie: bezeten.

En toen kwam de onvermijdelijke vraag: heb ik hem te veel liefgehad? Klinkt dramatisch, ik weet het. Alsof ik een Hollywoodfilm zit na te spelen. Maar serieus, het zette me aan het denken. Herken je dat? Dat gevoel dat je alles, maar dan ook alles, in een relatie stopt, en dat het gewoon… niet genoeg is? Dat je jezelf kwijt raakt in de ander?

Te veel liefde: bestaat dat?

De grote vraag natuurlijk: is er zoiets als "te veel" liefde? Het antwoord is complexer dan een simpel ja of nee. Liefde op zich is geen slechte eigenschap, obviously. Maar de manier waarop je liefde uit, de verwachtingen die je eraan koppelt, en de balans (of het gebrek daaraan) in een relatie, die bepalen of je in de gevarenzone zit.

Even een reality check: als je je eigen identiteit verliest in een relatie, dan is dat een gigantisch rood sein. En geloof me, ik spreek uit ervaring.

Signalen dat je misschien (een beetje) te hard van stapel loopt

Oké, laten we eens kijken naar die signalen. Misschien herken je er een paar? (En zo niet, dan ben je waarschijnlijk de uitzondering op de regel, gefeliciteerd!).

• Je past je constant aan: Je doet dingen die je eigenlijk niet leuk vindt, alleen maar om de ander te plezieren. Je laat je eigen interesses varen en je stemt je gedrag af op wat hij (of zij) wil. Klinkt bekend? Wees eerlijk tegen jezelf.
• Je negeert rode vlaggen: Die irritante gewoontes, die leugentjes om bestwil, die momenten dat je je eigenlijk helemaal niet goed voelt… je wuift ze weg. "Ach, het valt wel mee", zeg je dan tegen jezelf. Spoiler alert: het valt niet mee.
• Je bent geobsedeerd: Je checkt continu zijn telefoon, zijn social media, je vraagt je constant af wat hij aan het doen is. Je gedachten draaien non-stop om hem. Klinkt uitputtend, toch? Dat is het ook.
• Je isoleert jezelf: Je ziet je vrienden en familie minder, omdat je al je tijd aan hem besteedt. Je wereld wordt kleiner en kleiner. (En dat is nooit een goed teken.)
• Je bent bang om hem kwijt te raken: Die angst overheerst alles. Je bent bereid om alles te doen om hem bij je te houden, zelfs als dat betekent dat je jezelf verloochent.
• Je vergeet jezelf: Je stopt met dingen die je normaal gesproken energie geven, zoals sporten, hobby's, of gewoon een avondje Netflixen met vriendinnen. Je eigen behoeftes staan op de allerlaatste plaats. (En ja, dat is egoïstisch van jezelf!)

Kijk, het is oké om af en toe concessies te doen in een relatie. Dat hoort erbij. Maar er is een groot verschil tussen compromissen sluiten en jezelf volledig opofferen.

Waarom doen we dit onszelf aan?

Goede vraag! Waarom gooien we onszelf soms zo voor de leeuwen? Er zijn verschillende redenen:

• Onzekerheid: Je bent bang dat je niet goed genoeg bent, dat je niet aantrekkelijk genoeg bent, dat je niet de moeite waard bent. (En dat is natuurlijk complete onzin!)
• Verlatingsangst: De angst om alleen te zijn is zo groot dat je bereid bent om bijna alles te accepteren, zolang hij maar bij je blijft.
• Lage zelfwaarde: Je gelooft niet dat je beter verdient, dat je iemand kunt vinden die je echt waardeert. (En dat is echt heel triest.)
• Romantische idealen: Je hebt een beeld in je hoofd van de perfecte relatie, en je bent bereid om je eigen realiteit daaraan aan te passen. (Hollywood is een grote leugenaar, mensen!)
• Trauma: Soms zijn dit patronen die ontstaan zijn door eerdere ervaringen, bijvoorbeeld een moeilijke jeugd of eerdere relaties.

Het is belangrijk om te begrijpen waar die behoefte vandaan komt. Waarom ben je zo bang om alleen te zijn? Waarom vind je het zo moeilijk om je eigen grenzen aan te geven? Zodra je dat weet, kun je eraan gaan werken.

Wat kun je eraan doen? (Praktische tips!)

Oké, genoeg zelfmedelijden. Tijd voor actie! Wat kun je doen als je merkt dat je een beetje te hard van stapel loopt?

• Focus op jezelf: Klinkt cliché, maar het is waar. Doe dingen die je leuk vindt, die je energie geven. Ga sporten, lees een boek, spreek af met vrienden, ga op reis. Investeer in jezelf!
• Stel grenzen: Leer "nee" zeggen. Durf je eigen mening te geven, ook als die anders is dan die van hem. Laat je niet over je heen lopen. (En onthoud: "Nee" is een complete zin!)
• Praat erover: Praat met vrienden, familie, of een therapeut. Soms is het fijn om je verhaal te delen met iemand die objectief naar de situatie kan kijken. (En geloof me, je bent niet de enige die dit meemaakt.)
• Werk aan je zelfwaarde: Schrijf op wat je goed kunt, waar je trots op bent. Focus op je sterke punten. (Je bent meer dan je denkt!)
• Wees realistisch: Accepteer dat geen enkele relatie perfect is. Iedereen heeft zijn flaws. Probeer te accepteren wat je kunt accepteren, en te veranderen wat je kunt veranderen. (En laat de rest los!)
• Leer van het verleden: Kijk terug op eerdere relaties. Wat ging er goed? Wat ging er fout? Wat kun je de volgende keer anders doen? (Fouten maken is menselijk, ervan leren is wijsheid!)

En misschien wel het allerbelangrijkste: onthoud dat je het waard bent. Je verdient een relatie waarin je jezelf kunt zijn, waarin je gerespecteerd en gewaardeerd wordt. Een relatie die je energie geeft, in plaats van dat ze je leegzuigt.

Liefde loslaten

Soms, hoe moeilijk het ook is, is de beste oplossing om los te laten. Om afstand te nemen van iemand die je niet goed doet. Om jezelf te bevrijden van een relatie die je kapot maakt. En ja, dat is eng. Dat is pijnlijk. Maar op de lange termijn is het de enige manier om weer gelukkig te worden.

Ik weet het, dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar geloof me, ik heb het meegemaakt. En ik kan je vertellen: het is het waard. Er komt een dag dat je wakker wordt en je realiseert dat je vrij bent. Dat je weer jezelf bent. Dat je weer kunt ademen.

Dus, aan de man die ik te veel liefhad: bedankt voor de les. Bedankt voor de pijn. Bedankt dat je me hebt laten zien wat ik niet wil. En bedankt dat je me hebt geholpen om te ontdekken wie ik echt ben.

En aan jou, lieve lezer: wees lief voor jezelf. Wees geduldig. En onthoud: je bent het waard. Altijd.