Tintin Au Pays Des Soviets

Ken je dat gevoel dat je iets super graag wil doen, maar dat er één klein obstakeltje is dat roet in het eten gooit? Nou, zo voelde ik me dus toen ik voor het eerst hoorde over Tintin au Pays des Soviets – of, zoals wij platte Hollanders zeggen, Kuifje in de Sovjet-Unie. Het boek bestond al lang, maar ik had het nooit gelezen!

Kuifje Goes Commie-Busting (Sort Of)

Stel je voor: het is 1929. Charles Lindbergh is net over de Atlantische Oceaan gevlogen, de jazz is hot, en Hergé, een jonge snaak met een tekentalent waar je u tegen zegt, bedenkt een avontuur voor zijn reporter-held. En waar stuurt hij Kuifje heen? Naar de Sovjet-Unie, natuurlijk! Want, waarom ook niet?

Het is een beetje alsof je oma je een bord spruitjes voorschotelt. Je weet dat het moet, maar je hebt er stiekem geen zin in. Die Sovjet-Unie, dat was toen natuurlijk de vijand van het Westen. Dus Kuifje daarheen sturen, dat was een beetje zoals 007 naar Noord-Korea sturen… best een gewaagde zet!

En laat ik je vertellen, het is een wild ritje. Geen fancy auto's, geen ingewikkelde gadgets (behalve dan Bobbie, die altijd wel een trucje in petto heeft), gewoon Kuifje met zijn snelle benen, scherpe verstand en een portie ongelooflijk veel geluk. Het is alsof je naar een slapstick film zit te kijken, maar dan op papier. Je weet dat Kuifje er altijd weer uitkomt, maar hoe blijft de vraag.

De Tekeningen: Eenvoud Siert

Wat me opviel aan dit Kuifje-album, en dat is even wennen, is dat de tekeningen minder gedetailleerd zijn dan in latere albums. Hergé was toen nog aan het zoeken naar zijn stijl. Het is alsof je een early Beatles nummer hoort; je herkent de band, maar het is nog niet helemaal Rubber Soul of Abbey Road. Maar juist die eenvoud heeft ook z’n charme. De actie spat van de pagina, en Kuifje’s expressies zijn heerlijk overdreven.

Denk bijvoorbeeld aan die scènes waarin Kuifje de Sovjets te slim af is. Hij doet dat met zo’n branie dat je bijna zou denken dat hij een beetje stiekem geniet van de chaos. Het is een beetje zoals wanneer je als kind de snoepjes stiekem uit de kast pakt, wetende dat je eigenlijk stout bent.

En dan heb je Bobbie, Kuifje’s trouwe viervoeter. Die hond is gewoon geniaal! Hij redt Kuifje regelmatig uit de nesten, graaft gaten waar ze niet horen, en blaft de boel bij elkaar. Het is net een kleine versie van Lassie, maar dan met een vette knipoog. Echt, Bobbie verdient een standbeeld.

Waarom Dit Album Anders Is

Dit album is anders dan de rest van de Kuifje-reeks. Ten eerste, het is propaganda. Jawel, ik zei het. Hergé was niet subtiel in zijn afschildering van de Sovjet-Unie. Alles is er armoedig, achterbaks en corrupt. Het is alsof je naar een cartoonversie van een James Bond-film kijkt, maar dan zonder de coole gadgets en de drankjes.

Maar dat maakt het ook interessant. Het geeft een fascinerend inkijkje in de tijdsgeest van de jaren ’20. De angst voor het communisme zat er goed in bij de mensen, en Hergé speelde daar slim op in. Het is een beetje zoals het kijken naar oude journaalbeelden; je snapt de context beter en je ziet hoe de wereld er toen uitzag.

Ten tweede, het verhaal is extreem chaotisch. Er is geen duidelijke plot, geen rode draad. Kuifje vliegt van de ene situatie in de andere, vaak zonder dat je precies snapt waarom. Het is alsof je naar een aflevering van South Park kijkt; je weet dat het nergens op slaat, maar je blijft toch kijken.

Controverse en Kritiek: De Keerzijde

Natuurlijk is er ook kritiek op dit album. Sommige mensen vinden het te simplistisch, te zwart-wit. Anderen vinden de propaganda smakeloos. En weer anderen vinden dat Hergé later zelf afstand heeft genomen van dit album, en dat we het daarom maar beter kunnen vergeten.

Maar ik ben het daar niet helemaal mee eens. Ja, het is propaganda. Ja, het is chaotisch. Maar het is ook een product van zijn tijd. Het is een historisch document, een snapshot van de jaren ’20. En het is ook gewoon vermakelijk. De humor is vaak flauw, maar juist daardoor werkt het zo goed.

Het is een beetje zoals dat oude shirt dat je nog in de kast hebt hangen. Het is misschien uit de mode, het is misschien een beetje versleten, maar er zitten wel herinneringen aan vast. En soms heb je gewoon zin om dat shirt aan te trekken en je even te wanen in die oude tijd.

Moet Je Het Lezen?

Dus, de grote vraag: moet je Tintin au Pays des Soviets lezen? Mijn antwoord is een volmondig ja! Maar wel met een korreltje zout. Verwacht geen diepgaande analyse van de Sovjet-Unie. Verwacht geen strak plot. Verwacht gewoon een hoop slapstick, een portie propaganda en een onvergetelijke Kuifje-ervaring.

Zie het als een tijdcapsule, een manier om even terug te reizen naar de begindagen van Kuifje. En wie weet, misschien leer je er nog iets van ook. Of niet. Maar je zult je in ieder geval niet vervelen.

En onthoud: zelfs als de spruitjes niet je favoriete groente zijn, soms is het goed om ze toch te proberen. Wie weet, misschien vind je ze nog lekker ook!