Tilburg Centraal Station Perron B

Oké, laten we het even hebben over Perron B op Tilburg Centraal. Je weet wel, die plek waar je altijd heen moet rennen als je denkt dat je een treintje gaat missen. Het is een soort van Nederlandse versie van de Running of the Bulls, maar dan met rolkoffers en ochtendhumeuren.

Je staat daar, op dat overvolle Perron A, te staren naar de vertrekborden. En ja hoor, je trein staat er weer, maar dan wel vanaf… jawel… Perron B. Alsof de NS een persoonlijke vendetta tegen je heeft en je conditie wil testen. Alsof ze denken: "Laten we die arme ziel eens lekker opjagen, dat zal 'm leren rustig aan te doen!"

De Mystiek van Perron B

Wat is het toch met Perron B? Is het een soort van geheime dimensie waar de tijd anders verloopt? Want die tunnel ernaartoe lijkt altijd langer te zijn dan je je herinnert. Je duikt erin, je hoort echo’s van koffers en gehaaste voetstappen, en je vraagt je af of je niet stiekem in een Indiana Jones film bent beland, op zoek naar een verloren trein in plaats van een gouden idool.

Het is net alsof de architecten van Tilburg Centraal bewust hebben gedacht: "Weet je wat? Laten we Perron B zo ver mogelijk wegstoppen, zodat mensen even flink wat calorieën verbranden voordat ze hun trein halen." Het is bijna sport, dat gehaast naar Perron B. Je zou er bijna een abonnement op de sportschool voor op kunnen zeggen!

En dan, na die helse tocht door de tunnel, kom je eindelijk boven. Perron B. Meestal vol, natuurlijk. Met een mix van studenten, forensen, en verdwaalde toeristen die allemaal dezelfde paniekerige blik in hun ogen hebben.

De Gebruikelijke Verdachten

Op Perron B vind je altijd dezelfde types. Er is de “Ik ga het niet halen” type. Die staat al vijf minuten met een rood hoofd naar de trein te kijken en roept zachtjes: "Nee, nee, nee…" Alsof hij de trein met pure wilskracht kan tegenhouden.

Dan heb je de “Professionele Sprinter”. Die heeft waarschijnlijk een achtergrond in de atletiek en ziet dit als een warming-up voor zijn volgende wedstrijd. Hij duikt behendig tussen de mensen door, zonder sorry te zeggen, alsof de hele perron zijn persoonlijke racebaan is. Respect, maar doe wel een beetje rustig aan!

En natuurlijk de “Stoïcijnse Reiziger”. Die heeft al zo veel treinen gemist dat hij er niet meer van opkijkt. Hij staat rustig te wachten, met een koptelefoon op, alsof het de normaalste zaak van de wereld is om tien minuten op een koud perron te staan wachten op een trein die misschien wel, misschien niet komt.

Vergeet ook niet de "Verdwaalde Toerist", meestal met een enorme rugzak en een verwarde blik. Die vraagt dan in gebroken Engels: "Is this the train to… Amsterdam?" En je moet dan eerlijk antwoorden: "Nope, this is the train to… Boxtel." Waarna je ziet dat zijn hele wereld in elkaar stort.

De Kleine Overwinningen

Maar eerlijk is eerlijk, er zit ook wel iets voldoening aan dat gehaast naar Perron B. Als je dan, puffend en zwetend, net op tijd in de trein springt, voelt het toch als een kleine overwinning. Je hebt de NS verslagen! Je hebt de tunnel getrotseerd! Je bent sneller dan een gemiddelde slak met bagage!.

Je ploft neer op je stoel, haalt diep adem, en kijkt grijnzend naar de mensen die nog op het perron staan te wachten. Je voelt je een beetje superior, alsof je een geheim hebt ontdekt. Het geheim van Perron B: het is een test. Een test van je vastberadenheid, je conditie, en je vermogen om met stress om te gaan.

En dan, terwijl de trein langzaam begint te rijden, besef je dat je het misschien toch weer overleeft. Tot de volgende keer, natuurlijk. Want je weet dat je vroeg of laat weer die sprint naar Perron B moet trekken. Het is immers een onlosmakelijk onderdeel van reizen met de trein in Nederland. Het is een ritueel. Een beproeving. Een... ja, wat eigenlijk? Een klucht? Misschien wel. Maar het is onze klucht.

Dus de volgende keer dat je naar Perron B moet rennen, weet dan dat je niet alleen bent. Er zijn miljoenen mensen die hetzelfde meemaken, elke dag weer. We zijn allemaal een beetje gek, een beetje gestrest, en een beetje te laat. Maar we komen er wel. Samen. Al rennend. Naar Perron B.

En als je dan echt te laat bent? Ach, dan pak je toch gewoon een koffie. Je verdient het! En er gaat vast wel weer een trein. Ooit.

Misschien moet de NS gewoon een trampoline installeren bij Perron A, zodat je jezelf zo naar Perron B kan lanceren. Of een roltrap. Of een teleportatieapparaat. Ideeën genoeg! Maar tot die tijd: schoenen aan en rennen maar!

Vergeet niet: Lach erom, anders huil je erom. En misschien, heel misschien, leer je nog wel wat van die gehaaste tocht naar Perron B. Namelijk: altijd tien minuten eerder van huis vertrekken! (maar wie doet dat nou echt?)