This Side Of Paradise Fitzgerald

Oké, even eerlijk: wie van ons heeft zich niet ooit gevoeld alsof ze de hoofdpersoon waren in hun eigen, ietwat verwarde, dramedy? Nou, F. Scott Fitzgerald begreep die vibe als geen ander. Zijn boek, This Side of Paradise, is eigenlijk gewoon een heel lange, ietwat melodramatische, maar oh zo herkenbare fase die we allemaal doormaken. Het is alsof je 21 bent, denkt dat je alles weet, en er dan achter komt dat je eigenlijk nog steeds op zoek bent naar je tweede sok.

Denk aan Amory Blaine, de hoofdpersoon. Hij is een beetje een show-off, slim, charmant (in zijn eigen ogen, althans), en compleet overtuigd van zijn eigen genialiteit. Beetje zoals die ene vriend die altijd de interessantste verhalen heeft op een feestje, maar je stiekem afvraagt of de helft wel echt gebeurd is. Herkenbaar, toch?

Op zoek naar... ja, wat eigenlijk?

This Side of Paradise is in de kern een coming-of-age verhaal, maar dan wel een coming-of-age verhaal met een flinke dosis existentialisme en een nog grotere dosis romantische misverstanden. Amory is constant op zoek naar... iets. Liefde, betekenis, zijn plek in de wereld. Klinkt dat bekend? Alsof je door het leven scrolt op zoek naar een Instagram-filter die je leven er net iets interessanter laat uitzien.

Hij slingert van de ene verliefdheid naar de andere, elke keer overtuigd dat dit de ware is. Totdat... het weer uitgaat. En dan begint de hele cyclus opnieuw. Denk aan die ene zomer waarin je 3 verschillende "de liefde van je leven" hebt gehad. Dramatisch, ja. Onvergetelijk, zeker. Maar vooral: heel erg menselijk.

De Roaring Twenties, maar dan in boekvorm

Het boek speelt zich af in de jaren '20, een tijd van jazzmuziek, flapper jurken en een algemeen gevoel van "we doen gewoon waar we zin in hebben". Amory stort zich vol overgave in dit hedonistische leven. Feesten, drinken, praten over literatuur (waar hij waarschijnlijk niet veel van heeft gelezen). Het is alsof je een weekendje weg bent met je vrienden en je portemonnee vergeet. Je maakt de meest bizarre dingen mee, maar je weet dat je er de volgende dag spijt van krijgt.

De gesprekken in het boek zijn endless. Over politiek, over religie, over de zin van het leven. Klinkt als die lange avonden na een paar biertjes, toch? Je probeert de wereld te begrijpen, maar je eindigt meestal met meer vragen dan antwoorden. Maar hé, dat is toch juist de charme van jong zijn?

Liefde, leed en andere ongemakkelijkheden

De liefdesrelaties in This Side of Paradise zijn... ingewikkeld. Amory is een meester in het idealiseren van vrouwen en het vervolgens compleet verpesten. Hij is een beetje zoals die jongen die je op Tinder swipet omdat hij er op zijn foto's heel interessant uitziet, maar die in het echt alleen maar over zichzelf praat. Charmant, maar oh zo vermoeiend.

Hij is verliefd op Rosalind, een prachtige, maar oppervlakkige vrouw. Hij is verliefd op Eleanor, een intellectuele en onafhankelijke vrouw. Hij is verliefd op... nou ja, je snapt het punt. Hij is verliefd op het idee van de liefde, niet zozeer op de persoon zelf. Het is alsof je verliefd bent op de foto van een vakantiebestemming, maar erachter komt dat het in het echt toch iets minder paradijselijk is.

De zoektocht naar identiteit

Maar achter al die feesten en liefdesverdriet, schuilt een diepere zoektocht naar identiteit. Amory worstelt met de vraag wie hij is en wat hij wil. Hij probeert verschillende rollen uit: de intellectueel, de romanticus, de cynicus. Net als wij allemaal, probeert hij te ontdekken wie hij echt is. Het is alsof je verschillende outfits past voor een feestje, maar erachter komt dat je je eigenlijk het prettigst voelt in je joggingbroek.

Het einde van het boek is open en ambigu. Amory heeft niet alle antwoorden gevonden, maar hij heeft wel geleerd wie hij niet is. Hij heeft zijn illusies verloren, maar hij heeft ook een bepaalde veerkracht ontwikkeld. Het is alsof je een mislukte relatie achter de rug hebt: je bent gekwetst, maar je weet dat je er sterker uit zult komen.

Waarom het nog steeds relevant is

Ondanks dat This Side of Paradise bijna 100 jaar oud is, blijft het relevant. Omdat het gaat over universele thema's: de zoektocht naar identiteit, de verwarring van de liefde, de desillusie van het volwassen worden. Het is een boek dat je kunt lezen als je 20 bent en je je afvraagt wat je met je leven moet, maar ook als je 40 bent en je je afvraagt waar al die jaren gebleven zijn.

Het is een boek dat je laat lachen, maar ook laat nadenken. Het is een boek dat je herinnert aan de absurditeit van het leven, maar ook aan de schoonheid ervan. En laten we eerlijk zijn, wie kan daar nou geen glimlach van op zijn gezicht krijgen? Het is alsof je een oude foto van jezelf terugvindt en je realiseert dat je eigenlijk al die tijd al goed genoeg was.

Dus, als je je ooit afvraagt waarom je je soms zo verward voelt, pak dan This Side of Paradise op. Het is geen perfect boek, maar het is wel een eerlijk boek. En soms is dat alles wat we nodig hebben: een eerlijk verhaal over de chaos van het leven. En een beetje jazzmuziek, natuurlijk. Dat schaadt nooit.