They Both Die At The End

Oké, luister goed, want dit verhaal is gek. Stel je voor: je krijgt een telefoontje. Geen onschuldige ‘Je auto heeft een terugroepactie’ telefoontje. Nee, dit is het Doodsbode himself die je belt. En hij zegt: “Hoi, je gaat vandaag dood. Fijne dag verder!” Zou je in je broek poepen? Ik wel.

Dat is precies wat er gebeurt met Mateo Torrez en Rufus Emeterio in Adam Silvers' They Both Die At The End. En ja, de titel liegt niet. Spoiler alert… iedereen gaat dood! Maar het is de reis, niet de bestemming, toch? Vooral als je bestemming een begraafplaats is.

Wat is dit voor een morbide grap?

Eigenlijk niet. Het boek speelt zich af in een realiteit waar Death-Cast bestaat. Deze mysterieuze organisatie heeft blijkbaar een super-nauwkeurige manier om te voorspellen wie er binnen 24 uur de pijp uitgaat. Ze bellen je 's ochtends, zodat je nog een 'laatste dag' hebt. Waarom ze dit doen, weet niemand. Misschien is het een cruel experiment? Misschien zijn ze gewoon aardig? Of misschien zijn ze gewoon heel goed in wiskunde en rouleren ze de namen van de doden door de computer!

Het idee is in ieder geval dat je niet in je eentje doodgaat. De 'Deckers', zoals de mensen genoemd worden die gebeld zijn, krijgen de kans om hun laatste dag te beleven. Sommigen verbergen zich, hopend dat ze de Dood kunnen ontlopen (spoiler: dat lukt niet!). Anderen leven het leven alsof het gestolen is, wat technisch gezien ook zo is.

Maak kennis met de sterfende sterren!

Mateo Torrez: Stel je een verlegen, introverte jongen voor die liever Harry Potter leest dan de wereld ziet. Dat is Mateo. Hij is bang voor alles, behalve waarschijnlijk bibliotheken. Als hij niet gebeld was, zou hij waarschijnlijk gewoon rustig oud geworden zijn met een kat en een stapel boeken. Nu moet hij snel leren leven.

Rufus Emeterio: Rufus is het complete tegenovergestelde. Hij is een wees, opgegroeid in een pleeggezin, en hij heeft al heel wat meegemaakt. Hij is pittig, sterk en heeft een serieuze woedebeheersingsprobleem, voornamelijk omdat hij net de vriend van zijn ex in elkaar heeft geslagen (oeps!).

Waarom zou je overigens zo’n boek lezen?

Dat is een goede vraag! Klinkt toch niet heel gezellig? Nou, er zijn een paar redenen:

• Het is grappig: Ondanks het sombere onderwerp is het boek verrassend grappig. Mateo en Rufus maken constant flauwe grappen en hebben ongemakkelijke momenten. Je weet wel, het soort humor dat voortkomt uit paniek en existentiële angst.
• Het is hartverscheurend: Bereid je voor op een tranentrekkende ervaring. Je gaat echt om deze personages geven, en dat maakt hun uiteindelijke ondergang nog pijnlijker. Neem tissues mee, en misschien een knuffelbeer.
• Het is een reflectie op het leven: Het boek dwingt je om na te denken over wat belangrijk is in het leven. Wat zou jij doen als je wist dat je nog maar één dag te leven had? Zou je je dromen najagen? Zou je je familie vertellen dat je van ze houdt? Zou je eindelijk die sokken sorteren?
• Het is verrassend vrolijk: Ondanks de dood is er veel liefde en hoop aanwezig. Mateo en Rufus vinden troost in elkaars gezelschap, en ze leren om hun laatste dag te omarmen.

De magie van de Last Friend

Nadat ze allebei de doodsbode aan de lijn hebben gehad, melden ze zich aan bij de Last Friend app. Het is een soort Tinder voor stervenden, maar dan zonder de awkward eerste date (nou ja, minder awkward dan normaal, want je weet toch dat de date gaat sterven). Mateo en Rufus matchen en besluiten om hun laatste dag samen door te brengen.

Het is hilarisch om te zien hoe deze twee totaal verschillende jongens elkaar leren kennen en waarderen. Mateo leert om uit zijn comfortzone te stappen, en Rufus leert om zijn kwetsbare kant te laten zien. Ze bezoeken plaatsen die ze altijd al wilden bezoeken, ze doen dingen die ze nooit durfden te doen, en ze leren om echt te leven, zelfs als ze weten dat het maar voor een paar uur is.

Het is best wel romantisch, toch? Twee vreemden die verliefd worden op hun laatste dag. Natuurlijk is het ook intens tragisch, want je weet dat hun liefde geen toekomst heeft. Het is alsof je een prachtige zonsondergang bekijkt, wetende dat de nacht eraan komt.

Wat gebeurt er nou echt aan het eind?

Ik ga niet alles verklappen, maar laten we zeggen dat de titel van het boek geen misleiding is. Ze gaan allebei dood. Maar het is de manier waarop ze sterven, en wat ze in hun laatste uren bereiken, dat er toe doet. Ze leren om hun angsten te overwinnen, om hun fouten te vergeven, en om de liefde te omarmen. Ze vinden vrede met hun lot, en dat is misschien wel het beste wat je kunt vragen.

Het einde is hartverscheurend. Ik bedoel, je hebt een tissue nodig, een emmer tissues, en misschien een psycholoog. Maar het is ook bevredigend. Je voelt dat Mateo en Rufus alles hebben gedaan wat ze konden doen met de tijd die ze hadden. Ze hebben een impact gemaakt op de wereld, zelfs al was het maar op elkaars leven.

Moet je dit boek lezen?

Absoluut! Als je op zoek bent naar een boek dat je aan het lachen, huilen en nadenken zet, dan is They Both Die At The End perfect voor jou. Het is een unieke en onvergetelijke leeservaring.

Maar wees gewaarschuwd: dit boek kan je kijk op het leven veranderen. Je gaat nadenken over je eigen sterfelijkheid, over je dromen, en over de mensen van wie je houdt. En dat is misschien wel het beste cadeau dat een boek je kan geven. Dus pak een exemplaar, bereid je voor op een achtbaan van emoties, en onthoud: elke dag is een laatste dag waardig.

Oh, en voor het geval Death-Cast je belt… zeg gedag tegen je baas en ga iets wilds doen. Je hebt het verdiend!