The War Of The Worlds

Ken je dat gevoel, dat je ’s ochtends wakker wordt en denkt: "Vandaag ga ik de wereld veroveren!"? Nou, War of the Worlds is eigenlijk dat gevoel, maar dan gespeeld door buitenaardse wezens met lasers en een serieuze slechte-adem-probleem. Het is alsof je lokale kattenvechterij, maar dan op een interplanetaire schaal.

Het Verhaal: Invasie van de Tuinkabouters (maar dan met Tripods)

Stel je voor: je zit lekker met een kop thee naar Heel Holland Bakt te kijken, en plotseling zie je op het nieuws dat er iets heel, heel raars uit de hemel komt vallen. Niet een verdwaalde drone of een vergeten boodschappentas, maar enorme metalen cilinders. Klinkt als een slechte aflevering van Aliens Next Door, toch?

Die cilinders, die dus neerkomen op de aardbol, bevatten niet iets gezelligs als nieuwe schoenen of een lading drop. Nee, ze bevatten Marsmannetjes. Nu denk je misschien: "Ach, Marsmannetjes, leuk! Die kunnen vast wel een potje kaarten." Fout! Deze Marsmannetjes zijn niet van het vriendelijke soort. Ze zijn meer van het 'vernietig alles wat beweegt en zet de aarde om in een mega-tuin voor Marskool' soort. Beetje jammer, want ik had me net verheugd op een intergalactisch potje rummikub.

En dan komen die Tripods. Die gigantische wandelende machines die eruitzien alsof ze uit een slechte sciencefictionfilm uit de jaren 50 komen, maar dan echt. Ze stappen over huizen heen alsof het legoblokjes zijn en schieten met laserstralen alsof het niets is. Ik bedoel, zelfs de ANWB pechhulp kan hier niet tegenop! Het is net alsof je buurman met een veel te dure grasmaaier door je bloembed dendert, maar dan 100 keer erger.

De Helden (en de Anti-Helden)

In dit verhaal heb je geen superheld met een cape. In plaats daarvan heb je gewone mensen. Een wetenschapper, een soldaat, een journalist - allemaal proberen ze te overleven in deze complete chaos. Ze doen wat wij allemaal zouden doen: proberen te overleven en misschien, heel misschien, een manier vinden om terug te vechten. Het is net als die keer dat je computer crashte vlak voor een deadline, en je met vereende krachten (en heel veel koffie) toch nog alles wist te redden. Alleen dan met buitenaardse wezens en veel meer explosies.

Natuurlijk zijn er ook de anti-helden. De paniekzaaiers, de egoïsten, de mensen die alleen aan zichzelf denken. Die types die bij de supermarkt de laatste rollen toiletpapier inpikken tijdens een pandemie. Je kent ze wel. Die zijn er ook in een buitenaardse invasie. Lekker dan.

Waarom Het Zo Goed Werkt: Angst is een Goede Grondstof

Waarom is War of the Worlds nou zo’n iconisch verhaal? Omdat het inspeelt op onze diepste angsten. De angst voor het onbekende, de angst voor vernietiging, de angst dat onze vertrouwde wereld in één klap kan veranderen. Denk maar aan de Corona periode. Het lijkt alsof ineens alles anders kan zijn, en dat we er weinig tegen kunnen doen. Dat is precies de sfeer die War of the Worlds zo goed weet te vangen.

En het is niet alleen de angst. Het is ook de menselijke veerkracht. De manier waarop mensen ondanks alles toch proberen te helpen, te overleven, en hoop te houden. Dat is wat het verhaal zo krachtig maakt. Het is alsof je je stoot tegen de tafel, maar toch weer opstaat en verdergaat. Alleen dan met veel meer buitenaardse invasies en laserstralen.

De originele radio uitzending van Orson Welles is een perfect voorbeeld van hoe eng dit verhaal kan zijn. Mensen geloofden echt dat de Marsmannetjes waren geland! Dat zegt wel iets over de impact van het verhaal. Het was net alsof je op 1 april de beste grap ooit hoort, en je er toch intrapt.

De Ironie van het Lot (Spoiler Alert!)

Het allermooiste (of eigenlijk triestigste) van War of the Worlds is dat de Marsmannetjes niet worden verslagen door het leger, door slimme wetenschappers of door heldhaftige burgers. Nee, ze worden verslagen door iets heel triviaals: aardse bacteriën. Ze hebben geen weerstand en worden ziek. Alsof je de aller-ergste vijand verslaat door... een verkoudheid.

Het is een beetje alsof je een taart probeert te bakken, alle ingrediënten perfect afmeet, de oven op de juiste temperatuur instelt, en dan ontdekt dat je vergeten bent het bakpoeder toe te voegen. Al die moeite voor niets! De Marsmannetjes waren misschien wel superieur in technologie, maar ze vergaten even dat Moeder Natuur altijd het laatste woord heeft. Beetje dom, jongens.

Conclusie: Blijf je Tuinslang Klaar Houden

Dus, wat kunnen we leren van War of the Worlds? Misschien dat we niet te arrogant moeten zijn over onze positie in het universum. Misschien dat we meer moeten investeren in onderzoek naar bacteriën (je weet maar nooit!). En misschien, heel misschien, dat we altijd een tuinslang klaar moeten houden voor het geval er buitenaardse wezens onze gazon komen vernielen. Je weet immers nooit wanneer de Marsmannetjes besluiten om weer eens een bezoekje te brengen. En onthoud: zelfs de sterkste buitenaardse invasie kan ten val worden gebracht door iets simpels als een verkoudheid. Dus, blijf gezond!

En wie weet, misschien komt er wel een vervolg. War of the Worlds: De Terugkeer van de Kou. Dat zou pas echt lachen zijn.