The Scarlet Letter Nathaniel Hawthorne

Hé hallo! Zin in een bakkie leut en een babbel over een boek dat je waarschijnlijk op de middelbare school hebt moeten lezen? Jep, ik heb het over The Scarlet Letter van Nathaniel Hawthorne. Oh, je rolt nu al met je ogen? Begrijpelijk! Maar stay with me, het is stiekem best een sappig verhaal als je er een beetje doorheen prikt. En geloof me, ik ga proberen het niet te saai te maken. Beloofd!

Oké, even een snelle recap voor wie het vergeten is (of wie gewoon niet heeft opgelet, no judgement!). Het speelt zich af in het 17e eeuwse, keurige (lees: preutse) Boston. We hebben Hester Prynne, die een dochter krijgt. Maar… er is geen echtgenoot te bekennen. Oeps! En in die tijd was dat dus echt not done. Denk aan schandpalen, roddelende buurvrouwen en een algemeen gevoel van schaamte. Klinkt gezellig, toch?

De beruchte letter: A van… Adultery?

Dus, de straf voor Hester? Ze moet de rest van haar leven een scharlakenrode letter 'A' op haar kleding dragen. A van Adultery, overspel. Lekker subtiel! Kun je je voorstellen? Je loopt over straat en iedereen weet direct: “Hé, die heeft het gedaan!” Brrr… Beetje intimiderend, nietwaar? Maar Hester, die is dus niet helemaal van gisteren. Ze embraces die letter, maakt er een prachtig ding van. Beetje bling bling, lekker opvallend. Zo van: "Ja, ik draag hem, what are you gonna do about it?". Een soort fashion statement avant la lettre? Wie weet!

En dan is er Pearl, Hesters dochter. Een wild kind, een beetje creepy, en constant een herinnering aan Hesters zonde. Maar is ze dat echt? Of is ze juist een symbool van Hesters liefde en veerkracht? Een soort wandelende, pratende… eh… scharlakenrode letter? Het is maar hoe je het bekijkt, hè.

De mysterieuze echtgenoot en de gekwelde dominee

Maar wacht, er is meer! Enter Roger Chillingworth, Hesters echtgenoot. Maar… hij was al een tijdje weg, en iedereen dacht dat hij dood was. Surprise! Hij duikt weer op, incognito, en hij is pissed. En dan bedoel ik echt PISSED. Hij zint op wraak. Maar wie is de vader van Pearl? Dat wil hij te weten komen! Dus, wat doet hij? Hij gaat zich gedragen als een dokter, wordt een vriend van de plaatselijke dominee, Arthur Dimmesdale, en begint hem langzaam maar zeker te martelen. Psychologisch dan, hè. Niet met naalden of zo. Althans, dat staat er niet letterlijk.

Dimmesdale, die arme ziel. Hij is een populaire dominee, geliefd door iedereen… maar hij draagt een geheim met zich mee. Raad eens? Hij is de vader van Pearl! Oh, de hypocrisie! Hij worstelt met schuldgevoelens, slaapt slecht, en wordt langzaam maar zeker gek. Beetje zielig eigenlijk, hè? Zo'n man van God, en dan zo'n geheim...

Oké, even tussendoor. Wat zou jij doen? Zou je de schuld op je nemen, zoals Hester? Of zou je proberen het geheim te bewaren, zoals Dimmesdale? Lastig, hè? Er zijn geen makkelijke antwoorden in dit verhaal. En dat is misschien wel wat het zo interessant maakt.

Symboliek galore!

Hawthorne was een meester in de symboliek. De scharlakenrode letter zelf, natuurlijk. Maar ook het bos (een plek van vrijheid en zonde), het licht (waarheid), de duisternis (geheimhouding). Het zit er allemaal in! Het is net een soort symbolische snoepwinkel. Je kunt er eindeloos over filosoferen. En dat is waarschijnlijk ook de reden waarom je dit boek op school moest lezen. Lekker analyeren, symbolen zoeken, etc. Je kent het wel.

En laten we eerlijk zijn, de namen zijn ook al symbolisch. Hester Prynne… klinkt een beetje als “prude”, oftewel preuts. Roger Chillingworth… koude rillingen! Arthur Dimmesdale… een vale, verminderde schijn. Je snapt het idee.

Het is net alsof Hawthorne je wil laten nadenken over schuld en boete, zonde en vergeving, hypocrisie en eerlijkheid. En dat allemaal in een lekker dikke, gotische roman. Beetje overdreven? Misschien. Maar wel intrigerend, toch?

Het einde… wat moeten we ermee?

Het einde… tja, laten we het erop houden dat het ingewikkeld is. Dimmesdale bekent uiteindelijk zijn zonde, sterft, en Hester… die blijft in Boston. Vreemd, toch? Zou je niet denken dat ze zou vertrekken, een nieuw leven beginnen? Maar nee, ze blijft en wordt uiteindelijk gerespecteerd door de gemeenschap. Is dat een happy end? Een triest end? Of iets daartussenin? Ik laat het aan jou over.

De moraal van het verhaal? Er is niet echt een simpele moraal. Misschien is het dat eerlijkheid uiteindelijk loont. Of dat geheimen je kapot kunnen maken. Of dat de maatschappij niet altijd eerlijk is. Of… Nou ja, je snapt het. Het is complex!

Waarom zouden we dit nog lezen?

Dus, waarom zou je, in hemelsnaam, dit boek nog lezen in de 21e eeuw? Is het niet gewoon een stoffig, oud verhaal over preutse mensen in een preutse tijd? Nou… ja, en nee. Het gaat over universele thema's die nog steeds relevant zijn. Over schaamte, over oordeel, over de druk van de maatschappij. En over de kracht van de mens om te overleven en zichzelf te accepteren. Best inspirerend, toch? Zo bekeken!

Bovendien, het is gewoon een goed geschreven verhaal! Oké, het kan soms wat langdradig zijn. En ja, de symboliek kan soms wat overweldigend zijn. Maar Hawthorne was een meester in het creëren van sfeer en spanning. En de personages zijn complex en boeiend. Je voelt met ze mee, je begrijpt ze, je haat ze. En dat is toch waar een goed boek om draait, nietwaar?

Dus, de volgende keer dat je je verveelt, en je hebt zin in een boek dat je aan het denken zet… geef The Scarlet Letter nog een kans. Misschien verrast het je wel. En anders… nou ja, dan kun je altijd nog zeggen dat je het tenminste geprobeerd hebt! 😉

En nu, meer koffie? Of misschien een borrel? We hebben genoeg om over na te praten!